[Peterparker69]

அத்தியாயம் 111:

"வேண்டாம் சிவா... என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள்... ஆனால் விந்தை மட்டும் உள்ளே விட்டுவிடாதீர்கள்... வேண்டா..." என்று அவள் கதறினாள். அவளது அந்தக் கெஞ்சல் ஒரு அவமானம் அல்ல; அது தனது குலத்தின் தூய்மையைக் காக்க ஒரு பெண் போராடும் இறுதிப் போராட்டம். ஆனால், அவளது கெஞ்சல் ஒருபுறம் இருக்க, அவளது உடல் அந்த ஆக்கிரமிப்பிற்கு ஒரு அடிமையைப் போலத் தன்னைத் தாரை வார்த்திருந்தது. சிவாவின் ஒவ்வொரு ஆழமானப் பிரவேசமும் அவளது கருவறையின் வாசலை வன்மையாகத் தாக்கியது. அந்தப் பயத்தினால் அவளது அந்தரங்கத் தசைகள் சிவாவின் ஆண்மையை இன்னும் வன்மையாக இறுக்கிக்கொண்டன. ரத்தமும், வியர்வையும், ஏற்கனவே வெளியேறிய எட்டு முறை ஸ்குயர்ட் திரவங்களும் மெத்தை முழுவதும் ஒரு குளத்தைப் போலத் தேங்கியிருக்க, சிவாவின் ஆண்மை அந்தப் பிசுபிசுப்பானப் பாதையில் மின்னல் வேகத்தில் ஊடுருவியது.

சிவா அவளது கெஞ்சல்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவனது வேட்கை அடக்கம் இப்போது அதன் இறுதி எல்லையைத் தொட்டிருந்தது. அவன் அவளது இடையை வன்மையாகப் பற்றி, அவளைத் தனது இடுப்போடு ஆழமாக அழுத்திக் கொண்டான். "வெளியே விட்டுவிடுகிறேன்" என்று ஏற்கனவே கொடுத்த வஞ்சக உறுதிமொழி அவனது சிரிப்பில் மறைந்திருந்தது. மந்தாகினி இன்பத்தின் எல்லையைக் கடந்துத் தள்ளாடினாள். அவளது இதழ்கள் சிவாவின் இதழ்களோடுப் பிணைந்து, அவளது கெஞ்சலை அவனது வாய்க்குள் கடத்தின. சிவாவின் கரடுமுரடானத் தாடி முடிகள் அவளது கழுத்து வளைவுகளில் உராய்ந்து அனலைக் கிளப்பின. நிலவொளி அந்த ரத்தம் தோய்ந்த ஆக்கிரமிப்பை மின்னச் செய்து ஒரு புதியக் காமப் புராணத்தை எழுதியது. ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் கௌரவம் இப்போது சிவாவின் முரட்டுத்தனமான வீரியத்திற்கு முன்னால் மண்டியிட்ட தருணம்.