படுக்கை கீதம்: கருவுற்ற பேரரசி

[Peterparker69]

சென்னை மாநகரம் அவனை ஒரு மேதை இசையமைப்பாளனாக மட்டுமே அறியும். ஆனால், அந்த கிளாஸ் ரூம்களையும், ஸ்டார் ஹோட்டல்களின் பட்டு மெத்தைகளையும் கேட்டால் தெரியும், அவன் ஒரு தீராத வேட்டைக்காரன் என்று.

கிருபாவின் வேட்டைக்களம் சாதாரணமானது அல்ல. மும்பையில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட மாடல் அழகிகள், சென்னையின் உயர்குடிப் பெண்கள், ஏன், சில முன்னணி நடிகைகள் கூட அவனது 'இசையை' ருசித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த உறவுகள் எதுவும் காதலோ, நட்போ இல்லை, இது ஒரு போதை. ராம்ப் வாக்கில் உலக அழகிகளாக வலம் வந்த பலரும், கிருபாவின் படுக்கையறையில் தங்கள் கர்வத்தை கழற்றி வைத்துவிட்டு நிர்வாணமாக நின்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும், கிருபாவிடம் கெஞ்சினால் மட்டுமே அந்த 'சுகம்' கிடைக்கும் என்று.

அவன் அவசரப்பட மாட்டான். ஒரு பெண்ணை முழுமையாக ரசிப்பதில் அவன் ஒரு கலைஞன். அவனது நீண்ட விரல்கள் பியானோ கட்டைகளை மீட்டுவது போல, அந்தப் பெண்களின் முலைகளைவருடும்போது, அவர்கள் தங்களை அறியாமலே முனகுவார்கள். அவனது ஒவ்வொரு தீண்டலும் ஒரு ஷாக் ட்ரீட்மென்ட் போல இருக்கும்.

கிருபா ஒரு பெண்ணுக்குள் நுழையும் விதம், அது ஒரு தனி அத்தியாயம். அவனது அந்தத் தடிமனான, இரும்பு போன்ற சுன்னி, அந்தப் பெண்களின் இறுக்கமான புண்டைக்குள் இறங்கும்போது, அவர்கள் அடையும் வலி கலந்த இன்பம், அவர்களைப் பித்துப்பிடிக்க வைக்கும்.

அவன் சும்மா இடித்துத் தள்ளுபவன் அல்ல. அந்தப் பெண்ணின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் சுண்டி இழுப்பான். அவனது இடுப்பு அசைவுகள் ஒரு தாள லயத்துடனே இருக்கும். வேகம் எடுக்கும்போது புயலாகவும், மெதுவாக இயங்கும்போது தென்றலாகவும் மாறி மாறி, அந்தப் பெண்ணின் புண்டையை கதற வைப்பான். உச்சக்கட்டத்தில் அவன் பீய்ச்சி அடிக்கும் அந்த விந்து, அவர்களின் கர்ப்பப்பையை நிறைக்கும்போது, அந்தப் பெண்கள் சொர்க்கத்தின் வாசலைத் தொட்டுத் திரும்புவார்கள்.

ஏன் இந்தப் பெண்கள் கிருபாவின் ரகசியத்தைக் காக்கிறார்கள்? பயமா? இல்லை. பேராசை.

ஒருமுறை கிருபாவின் அந்த முரட்டுத்தனமான ஆளுமையையும், அவனது சுன்னி கொடுத்த அந்தத் திமிர் பிடித்த சுகத்தையும் அனுபவித்த எந்தப் பெண்ணாலும், சாதாரண ஆண்களுடன் வாழ முடியாது. அவன் கொடுத்த அந்த உச்சம், ஒரு போதை மருந்து போல அவர்கள் ரத்தத்தில் கலந்துவிடும்.

"இன்னொரு முறை அவன் கூப்பிட மாட்டானா?" என்று ஏங்கும் அந்தத் தவிப்புதான் அவர்களை வாயை மூட வைக்கிறது. அவன் ரகசியத்தை வெளியே சொன்னால், அவனது படுக்கையறைக்கான பாஸ்வேர்ட் நிரந்தரமாக மாற்றப்படும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். அந்த ஒரு பயம், அந்த 'சுகத்தை' இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம், அவர்களை அவனுக்கு விசுவாசமான அடிமைகளாக வைத்திருந்தது.

அவள் அணிந்திருந்த அந்த அடர் பச்சை நிறக் காஞ்சிபுரம் பட்டுப்புடவை, அவளது பால் வண்ண மேனியில் ஒரு கொடி போலப் படர்ந்திருந்தது.

அவளது கண்கள், மை தீட்டப்பட்ட அந்த கண்கள் ஒரு வாளைப் போலக் கூர்மையாக இருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த அந்த ஜாக்கெட், அது ஒரு டிசைனர் பீஸ். அவளது உடலின் அளவுக்கு மீறிய அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகளை அது சிறைபிடித்து வைத்திருந்தது. அந்த ஜாக்கெட் துணி அவளது மார்பின் கனம் தாங்காமல் விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆழமான கழுத்து வெட்டு கொண்ட அந்த ஜாக்கெட்டில், அவளது மார்பின் பிளவு ஒரு ஆழமான பள்ளத்தாக்கைப் போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சௌமியா மூச்சு விடும்போதெல்லாம், அந்த முலைகள் ஒரு கடலலை போல ஏறி இறங்கின. ஜாக்கெட்டின் தையல்கள் பிரிந்துவிடுமோ என்று பயப்படும் அளவுக்கு அவை அவ்வளவு இறுக்கமாக, கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்தன. அவளது அந்த முலைகளின் மேல் பகுதி, ஜாக்கெட்டை விட்டு வெளியே எட்டிப் பார்ப்பது போல, வெண்மையாகப் பளபளத்தது.

அந்தப் பட்டுப்புடவை அவளது இடுப்பில் கச்சிதமாக அமர்ந்திருந்தது. சற்றே இறக்கி உடுத்தியிருந்ததால், அவளது அந்த வழவழப்பான இடுப்பு மடிப்பு மற்றும் அவளது ஆழமான தொப்புள்நன்றாகவே தெரிந்தது. அவளது தொப்புள், அது ஒரு சிறிய சுழல் போல, பார்ப்பவர்களை உள்ளே இழுக்கும் ஒரு மர்மக் கிணறு.

பட்டுப்புடவையின் மடிப்புகளுக்குஅடியில் மறைந்திருந்த அவளது அந்த ரகசிய உலகம். அவளது கால்கள், வாழைத் தண்டு போல வழுவழுப்பான, திரட்சியான தொடைகள். அவளது நடையில் தெரியும் அந்த நளினமே, அவளது தொடைகளின் கனத்தைச் சொல்லும்.

அந்தப் பட்டுப் பாவாடைக்குஉள்ளே, அவளது அந்தப் புனிதமான புண்டை ஒரு பூவைப் போல மூடி இருந்தது. 24 வயது வரை எந்த ஆணின் ஸ்பரிசமும் படாத, ஒரு ஈகூட மொய்க்காத கன்னிப் பூ அது. லண்டனில் எத்தனையோ பார்ட்டிகள், எத்தனையோ ஆண்கள், ஆனால் சௌமியா யாரையும் தன் நெருங்க விட்டதில்லை. அவளது கன்னித் தன்மை அவளுக்கு அது அவளது கௌரவம். தனக்குச் சமமான, தன்னை அடக்கக்கூடிய ஒரு ஆளுமைக்காக அவள் காத்திருந்தாள்.

அவளது முதுகு, அது ஒரு விசாலமான மைதானம் போலத் திறந்திருந்தது. ஜாக்கெட்டின் பின்பக்கம் வெறும் கயிறுகளால்மட்டுமே பின்னப்பட்டிருந்தது. அந்த முடிச்சுகளுக்கு இடையே அவளது முதுகின் வெண்மையான சதை பிதுங்கிக் கொண்டு தெரிந்தது. அவளது முதுகெலும்புஒரு நேர்க்கோடாகக் கழுத்திலிருந்து இடுப்பு வரை இறங்கியது. அந்த முதுகின் வளைவு, அவளது பின் அழகை இன்னும் தூக்கிக் காட்டியது.

அவளது பிட்டங்கள், அவை இரண்டு பெரிய தர்பூசணிகளைப் போலத் திரட்சியாக, உருண்டையாக இருந்தன. நடக்கும்போது அவை ஏற்படுத்தும் அந்த அதிர்வு, பார்ப்பவர்களின் இதயத் துடிப்பை நிறுத்திவிடும். பட்டுப்புடவை அந்தப் பிட்டங்களின் வடிவத்தை அப்படியே அச்சு எடுத்துக் காட்டியது.

காதில் அணிந்திருந்த ஜிமிக்கி, அவள் தலையசைக்கும் போதெல்லாம் அவளது கன்னத்தில் இடித்து விளையாடியது. அவளது நீண்ட கூந்தல், மேகக்கூட்டம் போல அவளது இடுப்பு வரை புரண்டது. அவள் அந்தக் கூந்தலை அள்ளி முன்பக்கம் போட்டாள். அது அவளது வலது பக்க முலையைபாதியாய் மறைத்தது. அந்த மறைப்பு இன்னும் அதிக ஆசையைத் தூண்டியது.

விலையுயர்ந்த ஃப்ரெஞ்ச் பெர்ஃப்யூம் வாசனை. ஆனால் அதைத் தாண்டி, அவளது உடலுக்கே உரிய ஒரு இயற்கையான கன்னி வாசனை அவளிடம் வீசியது. அது எந்த ஆணுக்கும் வெறியூட்டும் ஒரு போதைப்பொருள்.

திடீரென்று வெளியே இடியிடித்தது. ஜன்னல் கண்ணாடியில் மழை நீர் தாரை தாரையாக வழியத் தொடங்கியது.

சௌமியா ஜன்னல் ஓரம் சென்றாள். வெளியே இருட்டு சூழ்ந்திருந்தது. அந்த இருட்டில், தூரத்தில் ஒரு காரின் முகப்பு விளக்குதெரிந்தது. கேட் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

"வந்துட்டான்," சௌமியா தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள். அவள் மீண்டும் ஒரு முறை கண்ணாடியைப் பார்த்தாள். அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

அவள் நடக்கும்போது அவளது கொலுசு சத்தம் அந்தப் பெரிய பங்களாவில் எதிரொலித்தது. அது ஒரு ராணியின் வருகைக்கான இசை போல இருந்தது. ஆனால் அந்த ராணிக்குத் தெரியாது, வாசலில் காத்திருப்பது ஒரு சாதாரண விருந்தாளி அல்ல; அவளது கோட்டையைத் தகர்க்க வந்த வேட்டைக்காரன் என்று.

அவளது ஆடை, அவளது வாசனை, அவளது திமிர், எல்லாமே கிருபாவுக்காகத் தயாராக இருந்தது. அந்தப் பட்டுப்புடவை இன்னும் சிறிது நேரத்தில் தரையில் கிடக்கப்போகிறது என்பதையும், அந்த முலைகள்அவனது கைகளுக்குள் நசுங்கப்போகிறது என்பதையும் அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டாள்.

சௌமியா படிகளில் இறங்கி வரும்போது, ஹாலில் நின்றிருந்த கிருபா நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் அவளைப் பார்த்த அந்த வினாடி, ஒரு சிங்கம் தனது இரையைப் பார்த்தது போல இருந்தது. கிருபாவின் அந்தப் பார்வை, அவளது ஆடையை ஊடுருவி, அவளது நிர்வாண ஆன்மாவைத் தொட்டது.

வெளியே இடியின் சத்தம் அந்த பங்களாவின் ஜன்னல்களை அதிர வைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலில், கிருபாவின் குரல் மட்டுமே ஒரு தனி ஆவர்த்தனம் செய்து கொண்டிருந்தது.

சௌமியா அந்த விலையுயர்ந்த இத்தாலியன் சோபாவில், கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவளது உடல்மொழி இன்னும் அந்த திமிர் பாணியில் தான் இருந்தது.

"எங்க அப்பா சொன்னாருன்னு தான் உங்களை உள்ள விட்டேன்," என்பது போல ஒரு பார்வை.

ஆனால் கிருபா, அவளுக்கு நேர் எதிரே இருந்த சோபாவில் அமராமல், அந்த அறையில் இருந்த பியானோவைவருடியபடி நின்று கொண்டிருந்தான்.

"சோ, ஜெயிலர் 2 பிஜிஎம் பெரிய ஹிட். கங்கிராட்ஸ்," என்றாள் சௌமியா.

வார்த்தைகள் உதட்டிலிருந்து வந்ததே தவிர, மனதில் இருந்து வரவில்லை. அவளது குரலில் ஒரு அலுப்பு இருந்தது. கிருபா அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தான்.

"தேங்க்ஸ் சௌமியா. ஆனா இசைங்கிறது வெறும் ஹிட் அடிக்கிறதுக்காக இல்ல. அது ஒரு எமோஷன். சொல்லப்போனா, அது ஒரு பெண்ணோட மனசு மாதிரி.” சௌமியா புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

“பெண்ணோட மனசா? கொஞ்சம் ஓவரா இல்ல?”

“இல்ல," கிருபா மெதுவாக நடந்து அவளுக்குச் சற்றுத் தள்ளி இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் அவளது கண்களை ஊடுருவின.

“இசையில 'சுருதி' எவ்ளோ முக்கியமோ, அதே மாதிரி தான் ஒரு ரிலேஷன்ஷிப்ல 'புரிதல்'. இப்போ ஒரு ராகம் எடுத்துக்கோங்க, அதுல ஆரோகணம்இருக்கும், அவரோகணம்இருக்கும். அதாவது ஏறுமுகம், இறங்குமுகம். ஒரு பெண்ணோட மூட ஸ்விங்ஸ்மாதிரி.” சௌமியாவுக்கு அவன் பேசுவது விசித்திரமாக இருந்தாலும், அதில் இருந்த ஆழம் அவளைக் கவர்ந்தது. அவளுக்கு இசை தெரியும். அவளும் லண்டனில் பியானோ கற்றவள் தான். ஆனால் கிருபா இசையைப் பார்க்கும் விதம் வேறாக இருந்தது.

"நீங்க ஒரு மியூசிக் புரொடியூசர் சௌமியா. உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்ல. ஆனா ஒரு கம்போஸரா நான் ஃபீல் பண்றது என்னன்னா, மியூசிக்ல ரொம்ப முக்கியமான விஷயம் 'டென்ஷன் அண்ட் ரிலீஸ்'," என்றான் கிருபா. அவன் குரல் இப்போது சற்று கரகரப்பாக, கிசுகிசுப்பது போல மாறியது.

"டென்ஷன் அண்ட் ரிலீஸ்?" சௌமியா அறியாமலே கேட்டாள்.

"ஆமாம். ஒரு டியூன்லஅப்படியே அமைதியா போயிட்டு இருக்கும்போது, திடீர்னு ஒரு ஹை பிட்ச்வரும். கேக்குறவங்களுக்கு ஒரு படபடப்பு வரும். 'அடுத்து என்ன? அடுத்து என்ன?'னு ஒரு எதிர்பார்ப்பு வரும். அதுதான் டென்ஷன். அந்த டென்ஷன் உச்சத்தை அடையும்போது, அந்த இசை மெல்லக் கரைஞ்சு ஒரு சமநிலைக்கு வரும். அதுதான் ரிலீஸ். அது ஒரு சுகமான அனுபவம்.” கிருபா சொல்லும் விதம், இசையைப் பற்றிப் பேசுவது போல இல்லை; ஒரு உடலுறவின் உச்சக்கட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுவது போல இருந்தது.

"நீங்க, நீங்க இசையை ரொம்ப, ரொம்பத் தீவிரமா நேசிக்கிறீங்க போல," என்றாள் சௌமியா. அவளது குரலில் இருந்த அந்தத் திமிர் இப்போது கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

"தீவிரம் இல்ல சௌமியா, வெறி," என்றான் கிருபா.

"எனக்கு இசை ஒரு போதை. அது என் நரம்புல ஓடுற ரத்தம் மாதிரி. ஒரு நோட் தப்பா விழுந்தா கூட என்னால தாங்கிக்க முடியாது. எனக்கு எல்லாமே பர்ஃபெக்ட்டா இருக்கணும். எப்படி இந்த அறையில இருக்கிற ஒவ்வொரு பொருளும் அழகா இருக்கோ, அப்படி." அவன் கண்கள் அவளது உடலை ஒரு வினாடி மேய்ந்துவிட்டு மீண்டும் அவள் கண்களைச் சந்தித்தன.

அவன் மறைமுகமாகத் தன்னைத்தான் 'அழகான பொருள்' என்று சொல்கிறான் என்பது சௌமியாவுக்குப் புரிந்தது. அவளது கன்னங்கள் சிவந்தன.

"உங்க அப்பா என்னைத் தேர்ந்தெடுத்ததுக்குக் காரணம் என் திறமை மட்டும் இல்ல சௌமியா. அவருக்குத் தெரியும், நான் தொட்டது எதையும் சும்மா விடமாட்டேன்னு. ஒரு பாட்டு கம்போஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சா, அது எனக்கு முழுத் திருப்தி தர்ற வரைக்கும் நான் தூங்க மாட்டேன். அந்த டியூனை அக்குவேறா ஆணிவேறா பிரிச்சு மேஞ்சுடுவேன்," என்றான் கிருபா.

'பிரிச்சு மேஞ்சுடுவேன்,' அந்த வார்த்தை சௌமியாவின் காதுகளில் வேறு அர்த்தத்தில் ஒலித்தது.

"நீங்க ஒரு மியூசிஷியன்மட்டும் இல்ல, ஒரு சிறந்த பேச்சாளர்னு இப்போ தான் தெரியுது," என்றாள் சௌமியா. அவள் அறியாமலே சோபாவின் நுனிக்கு வந்திருந்தாள்.

"பேச்சு என்ன சௌமியா, மௌனம் தான் மிகச்சிறந்த இசை," கிருபா சற்றே முன்னோக்கி சாய்ந்தான்.

"இப்போ பாருங்க, நாம ரெண்டு பேரும் பேசல. வெளியே மழை பெய்யுது. உள்ள கடிகாரம் ஓடுது. ஆனா நமக்கு நடுவுல ஒரு அமைதி இருக்கு பாத்தீங்களா? இதுல ஒரு ரிதம் இருக்கு. உங்க இதயத் துடிப்பு ஒரு தாளம் போடுது. என்னோட மூச்சு ஒரு டியூன் வாசிக்குது.” சௌமியா உறைந்து போனாள். அவன் சொல்வது உண்மைதான். அவளது இதயத் துடிப்பு வேகம் எடுத்திருந்தது. அந்த அமைதியில், அவனது இருப்பு அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது போல ஒரு உணர்வு.

"உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா?" கிருபா தொடர்ந்தான்.

"சில வாத்தியங்களை வாசிக்கிறதுக்கு ரொம்ப மென்மை தேவை. உதாரணமா வீணை. அதை ரொம்ப அழுத்தி வாசிச்சா ஸ்வரம் கெட்டுப்போயிடும். ரொம்ப மெதுவா வாசிச்சா சத்தம் வராது. அதைத் தொடுறதுக்குன்னு ஒரு கலை இருக்கு. விரல் நுனியில ஒரு காதல் இருக்கணும். அப்போ தான் அந்த வீணை பாடும்.” அவன் தனது விரல்களைக் காற்றில் அசைத்துக் காட்டினான். அந்த நீண்ட, மெல்லிய விரல்கள் பியானோ கட்டைகளைத் தொடுவது போல அசைந்தன. சௌமியா அந்த விரல்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"நீங்க, நீங்க எல்லாத்தையும் இசையாவே பாக்குறீங்க," என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

"நான் உலகத்தையே இசையா தான் பாக்குறேன் சௌமியா. உங்க குரல், அது ஒரு புல்லாங்குழல் மாதிரி. உங்க சிரிப்பு, ஒரு ஜலதரங்கம். ஏன், உங்க மௌனம் கூட ஒரு வயலின் வாசிப்பு மாதிரி சோகமும் சுகமும் கலந்து இருக்கு," என்று கிருபா வர்ணித்தான்.

ஒரு மணி நேரம் கடந்தது அவளுக்கே தெரியவில்லை. அவளது அகந்தை, அவளது அந்த 'லண்டன் ரிட்டர்ன்' பந்தா எல்லாம் கிருபாவின் அந்த மயக்கும் குரலில் கரைந்து போயிருந்தன. அவளிடம் இப்போது மிச்சம் இருந்தது ஒரு இசை ரசிகையின் ஈர்ப்பும், ஒரு பெண்ணின் ஏக்கமும் மட்டுமே.

கிருபா மெதுவாக எழுந்தான்.

“எனக்கு ஒரு ஆசை சௌமியா. உங்ககிட்ட ஒரு பாட்டு கேக்கலாம்னு வந்தேன். ஆனா இப்போ, எனக்கு வேறொரு ராகம் வாசிக்கணும்னு தோணுது," என்றான்.

சௌமியா அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

“என்ன ராகம்?”

“அது ஒரு பழைய ராகம் தான். ஆனா ஒவ்வொரு முறை வாசிக்கும் போதும் புதுசா இருக்கும். அந்த ராகத்தோட பேரு, காமம்," என்று அவன் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவனது கண்கள் அதைச் சொன்னன.

"நீங்க ரொம்ப டயர்டா இருப்பீங்கன்னு நெனைக்கிறேன். நான் காபி கொண்டு வரச் சொல்லவா?" என்று பேச்சை மாற்ற முயன்றாள் சௌமியா.

"காபி வேண்டாம்," கிருபா அவளை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைத்தான்.

கிருபா இப்போது அவள் அமர்ந்திருந்த சோபாவுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது நிழல் அவள் மேல் விழுந்தது. அந்த ஒரு மணி நேரப் பேச்சு, அவளது மனதின் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டது.

"உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேக்கணும் சௌமியா," என்றான் கிருபா, மிக மென்மையான குரலில்.

"என்ன?" அவளது குரல் கிணற்றுக்குள் இருந்து வருவது போல இருந்தது.

"நீங்க என்னை வெறுக்கிறீங்களா? இல்ல,?” சௌமியா பதில் சொல்லவில்லை. வெறுப்பு எப்போதோ போய்விட்டது. அவள் மௌனமாகத் தலை குனிந்தாள். அந்த மௌனம் தான் அவனுக்கான இசை. அந்தச் சம்மதத்தை உணர்ந்த கிருபா, தனது அடுத்த நகர்வுக்குத் தயாரானான்.

சௌமியா சோபாவின் நுனியில், ஒரு பனிக்கட்டியைப் போல உறைந்து அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கண்கள் தரையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

அவனது அசைவு ஒரு சிறுத்தை பதுங்கிப் பாய்வதைப் போல மிக மிக மெதுவாக, ஆனால் உறுதியாக இருந்தது. அவன் எழுந்து நின்ற விதம், அந்த அறையின் காற்றழுத்தத்தையே மாற்றியது போல ஒரு உணர்வு.

அவன் அவளை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைத்தான். அந்த மெத்தை விரிப்பின்மீது அவனது காலடிச் சத்தம் கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவனது நெருக்கம், சௌமியாவின் தோலில் ஒரு புதுவிதமான கூச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. அவளது கழுத்துச் சங்கிலி அவளது மார்பில் பட்டு அதிர்வதைக் கிருபா கவனித்தான். அது அவளது இதயத் துடிப்பின் வேகம்.

"சௌமியா,"அவன் அவளது பெயரை உச்சரித்த விதம், ஒரு மந்திரத்தைச் சொல்வது போல இருந்தது. அவனது குரலில் இருந்த அந்தப் பிேஸ்அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு நடுக்கத்தை உண்டாக்கியது.

கிருபா தனது வலது கையை மெதுவாக உயர்த்தினான். அவனது விரல்கள் நீண்டு, மெலிந்து, ஒரு பியானோ கலைஞருக்கே உரிய நளினத்துடன் இருந்தன. அவனது கை மெதுவாகக் கீழே இறங்கியது. அவனது ஆள்காட்டி விரல் மற்றும் நடுவிரல், மிக மிக மென்மையாக அவளது வலது தோள்பட்டையைத் தொட்டன.

அந்தத் தொடுதல், அது ஒரு சாதாரண மனிதத் தொடுதல் போல இல்லை. ஒரு மின்சாரக் கம்பி அறுந்து விழுந்து, அவளது தோளில் பட்டது போல ஒரு பயங்கரமான அதிர்வு அவளது உடல் முழுவதும் பாய்ந்தது. சௌமியா அறியாமலே ஒரு முறை விக்கித்தாள்.

அவனது விரல்கள் அவளது ஜாக்கெட்டின் மெல்லிய துணியைத் தாண்டி, அவளது தோலின் வெப்பத்தை உணர்ந்தன. அந்தப் பட்டுப் புடவையின் வழவழப்பை விட, அவளது தோலின் மென்மை கிருபாவை ஈர்த்தது. அவன் அவளது தோளைப் பிடித்து அழுத்தவில்லை; மாறாக, ஒரு இறகு வந்து அமர்வதைப் போலத் தனது விரல்களை அங்கே வைத்தான். அந்த லேசான அழுத்தமே சௌமியாவை நிலைகுலையச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது.

"சௌமியா, நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்..!! என் வாழ்நாள் முழுவதையும் உன்னுடன் கழிக்க விரும்புகிறேன்...!! உன்னை என் அன்பால் நிரப்ப ஆசைப்படுகிறேன்? என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா..!" என்று கிருபா கிசுகிசுத்தான்.

இதைக் கேட்ட சௌமியா அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். இதுவரை அவளிடம் இவ்வளவு துணிச்சலாகத் தன் காதலை வெளிப்படுத்திய முதல் ஆண் கிருபா தான். அந்தத் தைரியமான வார்த்தைகளும், அவன் கண்களில் தெரிந்த உண்மையான நேசமும் அவளை ஒரு நிமிடம் பேச முடியாமல் மௌனத்தில் ஆழ்த்தின.

அந்த வார்த்தைகள் அவளது காதுக்குள் நுழைந்து, மூளையை மழுங்கடித்தன. அவனது கையின் சூடு, அவளது தோள்பட்டையிலிருந்து பரவி, அவளது கழுத்து நரம்புகள் வழியாக மேலே ஏறியது. அதே சமயம், ஒரு மின்னல் கீற்று போல அவளது முதுகுத் தண்டுவடம்வழியாகக் கீழே இறங்கி, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளை அதிர வைத்தது.

இதுவரை எத்தனையோ ஆண்கள் அவளைக் கடந்து போயிருக்கிறார்கள், ஆனால் கிருபாவைத் தவிர வேறு யாருமே இவ்வளவு நேரடியாகவும், துணிச்சலாகவும் அவள் முன் நின்று "திருமணம் செய்து கொள்வாயா" என்று கேட்டதில்லை. அந்தத் துணிச்சல் அவளை அப்படியே கட்டிப்போட்டது. ஒரு ஆண் இவ்வளவு உறுதியாகத் தன்னிடம் காதலைச் சொன்னது அவளுக்கு இதுவே முதல் முறை என்பதால், அவள் ஒரு இனம்புரியாத பெருமிதத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

அந்தத் தொடுதலின் விளைவு உடனடியானது மற்றும் தீவிரமானது.ஒரு அந்நிய ஆணின், அதுவும் தான் ரகசியமாக ரசித்த ஒரு ஆணின் முதல் தொடுதல் இவ்வளவு வீரியமாக இருக்கும் என்று சௌமியா நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவளது லண்டன் வாழ்க்கை, அவளது பார்ட்டிகள், அவளது பணக்கார நண்பர்கள், யாராலும் கொடுக்க முடியாத ஒரு கிளர்ச்சியான உணர்வை, கிருபாவின் அந்த ஒற்றை விரல் தீண்டல் கொடுத்தது.

அவளால் அந்தத் தீவிரத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவளது சுவாசம் தடைபட்டது.

"வேண்டாம்," சௌமியா ஒரு முனகலைப் போல அதைச் சொன்னாள். சட்டென்று ஒரு விசை கொடுத்தது போல, சோபாவிலிருந்து துள்ளி எழுந்தாள். அந்தத் தீண்டலின் மின்சாரத்திலிருந்து தப்பிக்க நினைப்பவள் போல, அவனை விட்டு விலகி ஓடினாள்.

அவள் ஓடிய வேகம், அவளது மனதின் குழப்பத்தைக் காட்டியது. அவள் நேராகச் சென்று நின்றது, அந்த ஹாலின் பெரிய பிரெஞ்ச் ஜன்னல் ஓரத்தில்.

வெளியே மழை இப்போது பேய் மழையாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. வானம் வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடி முழுவதும் மழை நீர் வழிந்து, வெளியே இருக்கும் காட்சியை மறைத்திருந்தது. சௌமியா அந்தக் கண்ணாடியில் தன் கைகளை ஊன்றி, பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது மூச்சுக் காற்று கண்ணாடியில் பட்டு ஒரு வெண்ணிறப் புகையை உருவாக்கியது.

அவளது நெஞ்சு ஒரு கொல்லன் உலைக்களம் போல ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவளது முலைகள்ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்க மறுத்துத் துடித்தன. அவள் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். ஆனால் அவளது தோள்பட்டையில் அவன் தொட்ட அந்த இடம் மட்டும் இன்னும் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் கை அங்கே இல்லாவிட்டாலும், அவனது விரல்களின் அச்சு அப்படியே பதிந்தது போல ஒரு பிரமை.

அவள் கண்களைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள். இடி மின்னலின் வெளிச்சம் அவளது முகத்தைப் பளீரெனக் காட்டியது. அந்த வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தில் இருந்த பயம், குழப்பம், மற்றும் மறைக்க முடியாத காமம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவள் ஜன்னல் கம்பிகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அந்தக் கம்பிகளின் குளிர்ச்சி அவளது உள்ளங்கைகளுக்கு இதமாக இருந்தது. ஆனால் அவளது உடலில் பரவியிருந்த கிருபாவின் வெப்பத்தை அதனால் தணிக்க முடியவில்லை. அவளது கால்கள் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு முறை இடி இடிக்கும்போதும், அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு சுருக் என்ற உணர்வு.

ஜன்னல் கண்ணாடியில் அவளது பிம்பம் தெரிந்தது. அந்தப் பிம்பத்தில் அவளுக்குப் பின்னால், அந்த அறையின் மறுமுனையில் கிருபா நின்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவன் நகரவில்லை. அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது அந்தப் பார்வையில் ஒரு வெற்றிச் சிரிப்பு இருந்தது. சௌமியாவுக்கு மீண்டும் அந்த நடுக்கம் வந்தது. அவள் அந்தக் கண்ணாடியையே வெறித்துப் பார்த்தாள். அவனது பிம்பம் அவளை நெருங்கி வருவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. உண்மையில் அவன் நகரவில்லை என்றாலும், அவளது கற்பனையில் அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டான்.

அவளது காதுகளில் மழையின் சத்தத்தை மீறி, அவனது மூச்சுச் சத்தம் கேட்பது போல இருந்தது.

இந்தத் தனிமை, இந்த மழை, இந்த ஆண்மகன், எல்லாம் சேர்ந்து அவளை ஒரு மூலையில் தள்ளிவிட்டன. அவளது தற்காப்பு அரண்கள் ஒவ்வொன்றாக உடைந்து கொண்டிருந்தன. அதனால் அவள் அந்த மழையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளது மனம் முழுக்க அவனது விரல்கள் செய்த அந்த மாயாஜாலத்தையே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.

அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். அந்த மூச்சில் அவளது பயம் கொஞ்சம் வெளியேறியது. அவள் ஜன்னல் கம்பியை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது விரல் நகங்கள் வெளுத்துப்போகும் அளவுக்கு அந்தப் பிடி இருந்தது. அது கம்பியைப் பிடித்த பிடி அல்ல; தனது கட்டுப்பாட்டைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளும் ஒரு முயற்சி.

அவளுக்குப் பின்னால் வந்து நின்ற கிருபாவின் அந்த அவன் அவளைத் தொடவில்லை. ஆனால் அவனது உடல் அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு அங்குல இடைவெளியில் நின்றது. அவனது உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்தத் தீவிரமான வெப்பம், சௌமியாவின் முதுகைத் துளைத்துக்கொண்டு உள்ளே இறங்கியது. ஏசியின் குளிரிலும் அவளுக்கு வேர்க்கத் தொடங்கியது. அவளது கழுத்து நரம்புகள் புடைத்தன. இதயம் மார்புக் கூட்டுக்குள் ஒரு பறவை சிறகடிப்பது போலப் படபடத்தது.

கிருபா அவளது கூந்தலைப் பார்த்தான். மேகம் போலத் திரண்டு, அவளது பிடரியைமறைத்திருந்த அந்தக் கருமையான கூந்தல். அதுதான் அவனது முதல் தடையரண்.

அவன் மிக மெதுவாகத் தனது கையை உயர்த்தினான். அவனது விரல்கள் நடுங்கவில்லை. ஒரு சிற்பி தனது சிலையிடமிருந்து தேவையற்றதை நீக்குவது போல, அவன் அவளது கூந்தலை மெதுவாகத் திரட்டினான். அவனது விரல் நுனிகள் அவளது கழுத்தில் உரசாமல், அந்தக் கூந்தலை மட்டும் லாவகமாக ஒதுக்கி, அவளது இடது தோள்பட்டைக்கு முன்னால் போட்டான்.

இப்போது, அவளது அந்த வெண்மையான, இதுவரை யாரும் பார்த்திராத பிடரிஅவனுக்குத் தரிசனமானது.

அந்தப் பிடரி, அது ஒரு பெண்ணின் உடலில் இருக்கும் மிக ரகசியமான, கிளர்ச்சியூட்டும் இடம். அங்கே ஒரு சிறிய வியர்வைத் துளிஅரும்பியிருந்தது. அவளது சதை அங்கே மெழுகு போல வழவழப்பாகவும், அதே சமயம் ஒரு உயிரோட்டத்துடனும் இருந்தது. அந்த வெண்மை, இருட்டில் மின்னும் ஒரு நிலவு போலத் தெரிந்தது.

சௌமியாவுக்கு மூச்சு முட்டியது. அவன் கூந்தலை ஒதுக்கிய அந்த வினாடியே, அவளது கழுத்தின் பின்பக்கம் குளிர்ந்த காற்று பட்டது. அந்தச் சிலிர்ப்பில் அவள் அறியாமலே தோள்களைக் குறுக்கினாள்.

கிருபா சற்றே குனிந்தான். அவனது முகம் இப்போது அவளது பிடரிக்கு நேராக இருந்தது. அவன் அவளைத் தொடவில்லை. மாறாக, தனது சூடான மூச்சுக்காற்றை அவளது அந்தத் திறந்த பிடரியில் ஊதினான்.

அந்தக் காற்று பட்டதும், சௌமியாவின் உடலில் இருந்த அத்தனை ரோமக்கால்களும் குத்திட்டு நின்றன. அவளது முதுகெலும்பில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவள் ஜன்னல் கம்பியை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றினாள். அவனது மூச்சுக்காற்றே இவ்வளவு போதையாக இருக்கிறது என்றால், அவன் தொட்டால் என்ன ஆகும் என்ற பயம் கலந்த எதிர்பார்ப்பு அவளுக்குள் எழுந்தது.

அவன் தனது முகத்தை இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்றான். அவனது மூக்கு நுனி, அவளது பிடரியின் அந்தப் பள்ளத்தில் மெதுவாக உரசியது. ஒரு பூனை தனது எஜமானியை உரசுவது போல, அது ஒரு மென்மையான, ஆனால் ஆழமான உரசல்.

"ம்ம்ம்," சௌமியா அறியாமலே முனகினாள். அவளது தலை தானாகவே பின்னால் சாய்ந்தது, அவனுக்கு இன்னும் வசதியாக வழிவிட்டது.

அடுத்த நொடி, கிருபாவின் இதழ்கள் அவளது பிடரியில் பதிந்தன.

அது ஒரு முத்தம் அல்ல; ஒரு முத்திரை. அவனது ஈரம் படிந்த, சூடான இதழ்கள் அவளது குளிர்ந்த தோலில் பதிந்தபோது, சௌமியா ஒரு முறை துள்ளி அடங்கினாள். அவனது இதழ்கள் அங்கேயே நிலைத்து நின்றன. அவன் அந்த மென்மையான சதையைத் தன் இதழ்களால் உறிஞ்சினான். அந்த ஈரம் அவளது தோலில் ஊடுருவி, ரத்தத்தில் கலந்தது.

அவனது முகம் மெதுவாக நகர்ந்தது. பிடரியிலிருந்து விலகி, அவளது கழுத்தின் பக்கவாட்டு வழியாக, அவளது காதுக்குக் கீழே இருக்கும் அந்த மென்மையான இடத்திற்கு வந்தது.

இதுவரை அவளது அந்த இடத்தை, அவளது காதணிகள்மட்டுமே உரசியிருக்கின்றன. ஆனால் இப்போது, ஒரு ஆணின் சுவாசம் அங்கே சுட்டெரித்தது.

கிருபா தனது நாவின் நுனியை வெளியே நீட்டினான். மிக மிக மெதுவாக, ஒரு ஓவியன் தூரிகையால் தீட்டுவது போல, அவளது காது மடலுக்குப் பின்னால் இருந்த அந்தச் சிறிய பள்ளத்தில் ஒரு கோடு கிழித்தான்.

"ஆஹ், கிருபா," சௌமியாவின் குரல் உடைந்தது. அவள் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். அவளது கால்கள் பலமிழந்தன. அந்த இடம் இவ்வளவு உணர்ச்சிகரமானது என்று அவளுக்கே இப்போதுதான் தெரிந்தது. அவனது நாக்கு அந்த இடத்தில் ஈரமாக ஊர்ந்து சென்றபோது, அவளது மூளை செயலிழந்தது. அவளது உடலின் முழுக் கட்டுப்பாடும் அவனது அந்த ஒற்றை நாவசைவில் இருந்தது.

அவன் தனது இதழ்களைக் குவித்து, அவளது காதுக்குப் பின்னால் இருக்கும் தோலைக் கவ்வி, மெதுவாக உறிஞ்சினான். அந்த உறிஞ்சும் சத்தம்அவளது காதுக்குள் நேரடியாகக் கேட்டது. அது அவளைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தது.

அந்த இன்பத்தில் அவளது உடல் வில்லாய் வளைந்தது. அவளது மார்பு ஜன்னல் கண்ணாடியில் அழுந்தியது. அவளது முலைகள்ஜாக்கெட்டுக்குள் நசுங்கி, வேதனையும் சுகமும் கலந்த ஒரு உணர்வைத் தந்தன. அவளது காம்புகள் இப்போது தீக்குச்சியின் நுனி போலச் சிவந்து, விறைத்து, வலியை ஏற்படுத்தும் அளவுக்குக் கூர்மையாகியிருந்தன.

கிருபாவின் கை, அதுவரை சும்மா இருந்த கை, இப்போது வேலையைத் தொடங்கியது. அவன் அவளது வலது தோளில் வைத்திருந்த கையை, மெதுவாக, மிக மெதுவாகக் கீழே இறக்கினான். அவனது உள்ளங்கை அவளது தோள்பட்டையின் வளைவை வருடியபடி இறங்கியது. அவனது விரல்கள் முரட்டுத்தனமாக இருந்தாலும், தொடுதலில் ஒரு நளினம் இருந்தது.

அவனது கை ஜாக்கெட்டின் ஸ்லீவ் விளிம்பைத் தாண்டியது. அவளது கையின் மேல் பகுதிக்கு வந்தது. அங்கே ஜாக்கெட் இல்லை. வெறும் தோல் மட்டுமே. அவனது சொரசொரப்பான உள்ளங்கை அவளது வழவழப்பான தோலில் உரசியபோது, ஏற்பட்ட அந்த உராய்வு அவளுக்குள் தீயை மூட்டியது.