[monor]

குழந்தையை படுக்கை அறையில் இருந்த தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, சமையலறைக்குச் சென்று ஒரு சொம்பில் எனக்கு குடிக்க தண்ணீர் தந்தாள்.

அமுதா கொடுத்த தண்ணீரை நான் அண்ணாந்து மடக் மடக் என்று குடித்து விட்டு அவளிடம் சொம்பைக் கொடுத்தேன்.

ஒரு கையால் சொம்பை வாங்கிக்கொண்டு, இன்னொரு கையால் நான் கொண்டு வந்திருந்த பையை வாங்கி, படுக்கை அறையின் ஒரு ஓரத்தில் வைத்தாள்.

“உன் புருஷன் எப்போ வருவார்?”

ஹாலுக்கு வந்தவள், அவள் முந்தானையை எடுத்து இடுப்பில் சொறுகியபடி, “அவர் என்ன கவர்மென்ட் உத்தியோகமா பார்க்கிறார்? கரெக்ட் டைமுக்கு வர்றதுக்கு? ஏதோ கமிஷன் பிஸினஸ் அது இதுன்னு பண்றார். வீட்டுக்கு வந்து 3 மாசம் ஆச்சு. எங்களை என்ன ஏதுன்னு கண்டுக்கறதில்லை. அவர் எப்ப வீட்டுக்கு வருவார்னே தெரியாதுண்ணா. அது சரி,…நீங்க எதுக்காக பெங்களூரு வந்திருக்கீங்கன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.

“……………………………!!”

நான் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா சொல்லுங்க இல்லேன்னா வேண்டாம்.”

“அது வந்து,…நான், என் வேலை விஷயமா இங்கே ட்ரெயினிங்குக்கு வந்திருக்கேன்.”

“ஓ!!,….சரி,…உங்களுக்கு வேலை கிடைச்சிருச்சா!! ரொம்ப சந்தோஷம். ஊர்ல அப்பா, அம்மா, ரம்யா எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?”

“அப்பாதான் உடம்பு சரி இல்லாம படுத்த படுக்கையா இருந்து இறந்துட்டார். மத்தபடி, அம்மா, நான், ரம்யா எல்லோரும் நல்லா இருக்க்கோம்.”

“அட கடவுளே! பெத்த அப்பா செத்த விஷயம் கூட தெரியாத அளவுக்கு நான் பாவி ஆகிட்டேனே.” என்று சொல்லி அழுதாள்.

“அப்பா இறந்த செய்தியை உனக்கு சொல்லவும் முடியல. ஆனா, சாகுறப்ப கூட அப்பா நீ செஞ்ச காரியத்தினால உன் மேல கோவமாதான் இருந்தார்.

“உங்களை எல்லாம் வந்து பாக்கதான் எனக்கு விதி இல்லாம போச்சு. இப்ப வருத்தப்பட்டு என்ன பிரயோஜனம்? நான் செஞ்ச தப்புக்கு இப்ப அனுபவிக்கறேன். உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு வந்து எவ்ளோ நாளாகுது. ஆமா, “உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சாண்ணா?”

“ம்,…”

“நல்ல செய்தி சொல்லி இருக்கேண்ணா. அண்ணி சொந்தமா, இல்ல வெளி இடமா? புரோக்கர் மூலமா வந்ததா?”

“வெளி இடம். புரோக்கர் மூலமா வந்ததுதான்.”

“அண்ணி உனக்கு புடிச்ச மாதிரி, நம்ம வீட்டு பழக்க வழக்கங்களை அனுசரிச்சு நடந்துக்கறாங்களா?”

“ம்,..”

“அண்ணி நல்லா இருக்காங்களா?!!”

“ நல்லா இருக்கான்னு எப்படி சொல்றது. அவளுக்கு ப்ளட் கேன்சர் இருக்கும்மா. கல்யாணம் ஆனதுக்கப்புறமாதான் தெரிஞ்சது. போகாத ஆஸ்பத்திரி இல்லே. பார்க்காத வைத்தியம் இல்லே. ஏதோ நாளை எண்ணிகிட்டு இருக்கா. அவளை நினைச்சு நினைச்சு நானும் நடைப் பிணமா வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

“அடப் பாவமே!!.?”

“எல்லாம் விதி. ரொம்ப நாளா அவ உடம்புல இருக்கிற நோயை மறைச்சு எங்களை ஏமாத்தி கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க. இப்போ அவ இருக்கிற வரை அவ கூட வாழ்ந்துதானே ஆகணும்.” என்று சொன்ன என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ‘குபுக்’ என்று பெருக்கெடுக்க, என் அருகே வந்து நின்று அவளும் வருத்தப்பட்டு அழுது, என் கன்னங்களில் வழிந்த என் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு, “அழாதீங்கண்ணா. கடவுளை வேண்டிக்கோங்க அண்ணிக்கு சீக்கிரம் குணமாய்டும்.” என்றாள்.

“எனக்கு மட்டும் வழ்க்கையில இப்படிப் பட்ட கஷ்டத்தை கடவுள் ஏன் கொடுக்கறான்னு எனக்கு தெரியல.” என்று சொல்லியபடியே நான் கண்ணீரால் கலங்கிய என் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.


“ நான்தான் இப்படிப்பட்ட கஷ்டமான வாழ்க்கையை வாழறேன்னு பாத்தா, நீயுமா?!! எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்ண்ணா. கவலைப் படாதே.” என்று என்னை தேற்றினாள்.

“சரி,… உன் புருஷனைப் பத்தி நீ சொல்லலையே?”

“அந்த தேவடியாப் பயலைப் பத்தி சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? தினமும் குடிதான். குடிச்சிட்டு அவன் கூத்தியா வீட்டுக்கு போய்டுவான். எப்பவாவது இங்கே வருவான். அடிச்சு கொடுமைப் படுத்துவான். நரக வாழ்க்கைண்ணா. என் எதிரிக்கு கூட இந்த மாதிரி வாழ்க்கை அமையக் கூடாது.” என்று விசும்பியபடி என் தோளில் சாய, நான் அவள் தலையை பாசமாகவும், ஆறுதலாகவும் தடவி விட்டேன்.

இப்படி ஆரம்பித்து, இருவரும் அவரவர் சோக வாழ்க்கை கதையை மனம் விட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவளும், தான் படும் கஷ்டங்களை கண்களில் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள். இருவருக்கும் மனம் பாரமானது.

சில மணி நேரம் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்ததில், இருவருக்கும் மனதில் இருந்த பாரம், வெறுப்பு, கோபம் விலகி, இருவரும் சாதாரண நிலைக்கு வந்தோம்.

“சரி. அது போகட்டும்ண்ணா. உங்களுக்கு ட்ரெயினிங் எத்தனை மணிக்கு?”

அமுதா கேட்டதும், நான் கடிகாரத்தைப் பார்த்து, “பத்து மணிக்கும்மா. இப்பவே ஒன்பதரை ஆய்டுச்சு. ட்ரெயினிங் சென்டர் இங்கே பக்கத்துலதான் இருக்கு. நான் கிளம்பறேன்.” என்று சொல்லி, கொண்டு வந்திருந்த பையை எடுத்துக் கொடுக்கச் சொல்லி, அதை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினேன்.

“நானும் இங்கே ஒரு தீப்பெட்டி கம்பெனியிலதாண்ணா வேலை செய்யறேன். மாசம் 1000 ரூபா சம்பளம். காலைலே ஷிப்ட் முடிஞ்சு இப்பதான் வந்தேன். திரும்பவும் நாளைக்கு விடிய காலைல 4 மணிக்கு போனா போதும். இப்ப வெளியிலே டிபன் சாப்டுக்கோங்க. மதியத்துக்கு நான் சமைச்சு வைக்கிறேன்.” என்றாள்.

“மதியத்துக்கு வேண்டாம். ட்ரெயினிங் சென்டர்லேயே லன்ச் கொடுத்துடுவாங்க. நைட் மட்டும் சமைச்சு வை போதும்.” என்று சொல்லி விட்டு, நான் பக்கத்திலிருந்த ட்ரெயினிங் சென்டருக்கு நடந்தே சென்றேன்.

ட்ரெயினிங் முடித்து வர சாயந்திரம் ஆனது.

வரும் வழியில் ஸ்நாக்ஸ் கடையில் அவளுக்கு பிடித்த திண்பண்டங்களை வாங்கிக்கொண்டு, குழந்தைக்கு பொம்மைகள் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு சப்பாத்தியும், கோழிக் குழம்பும் செய்திருந்தாள்.

இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். சுவையாக இருந்தது. இருவரும் இரவு சாப்பிட்டு விட்டு, அமுதா அவள் பெட் ரூமில் படுத்துக்கொள்ள, நான் ஹாலில் பாய் விரித்து படுத்துக்கொண்டேன்.

இருவரும் கடந்த கால நினைவுகளோடு தூங்கினோம்.

விடியற்காலை 4 மணிக்கு, கை குழந்தையை தோளில் தூக்கி வைத்தபடி என்னை தட்டி எழுப்பினாள்.

“அண்ணா நான் ஷிஃப்ட்டுக்கு போய்ட்டு சீக்கிரமா வந்திடறேன். நீ கதவை சாத்திட்டு நல்லா தூங்கு.” என்று சொல்லி விட்டு கதவை சாத்தி விட்டுப் போக, நான் உள்ளிருந்து தாழ்பாள் போட்டுவிட்டு மீண்டும் பாயில் படுத்து தூங்கினேன்.

காலை 6 மணிக்கு நான் எழுந்து காலைக் கடன்களை முடித்து விட்டு , ட்ரெயினிங் நோட்ஸை தரையில் வைத்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது மணி 8 இருக்கும். அந்த நேரம் பார்த்து அமுதா ஷிப்ட் முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தாள்.

“என்னண்ணா நல்லா தூங்கினீங்களா. உங்களுக்கு பெட்ல படுத்து தூங்கி பழக்கமா இருக்கும். இங்க பாய்தான். என்ன பண்ணட்டும். அட்ஜஸ்ட் பண்ணீக்கோங்க. சரி,… நான் சமையல் ரெடி பண்ணிடறேன்.” என்று சொல்லி குழந்தையை தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, மாற்று உடைகளை வீட்டுக்கு முன் பக்கம் ஒட்டி கட்டப்பட்டிருந்த டாய்லெட் கம் குளியலறையில் இருந்த கொடியில் போட்டு விட்டு, சமையல் கட்டிற்க்கு சென்று சமையல் செய்து கொன்டிருந்தாள். குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அரக்க பரக்க, ஓடி ஆடி சுறு சுறுப்பாக சமையல் செய்தவள் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஹாலுக்கு வந்து, “டிபன் ரெடிண்ணா. குளிச்சிட்டு வாங்க சாப்பிடலாம்” என்றாள்.

அமுதா கொடுத்த துண்டை கையில் வாங்கிக்கொண்டு நானும் குளிக்க பாத்ரூம் சென்றேன்.

பாத் ரூமில் அவளது சிவப்பு கலர் உள் பாவடையும், கருப்பு கலர் பாண்டீஸும் அங்கே இருந்த ஹேங்கரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“நீ குளிக்கலையா?” என நான் கேட்க, “நீ குளித்து விட்டு வாண்ணா அப்புறமா நான் குளிக்கிறேன்.” என்றாள்.

அமுதாவுக்கு தொல்லை கொடுக்காமல், குளிக்கும் போதே நான் என் அழுக்குத் துணிகளை துவைத்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து துவைப்பதற்காக, ஹாலில் இருந்த செல்ஃபிலிருந்து துணி சோப்பை எடுக்க, அதைப் பார்த்தவள், “உன் அழுக்கு துணிகளை பக்கெட்டில் போட்டு வச்சிட்டு வாண்ணா. நான் துவைச்சிக்கிறேன்” என்றாள்.

நான் குளித்து விட்டு என் அழுக்கு துணிகளை எடுத்து பக்கெட்டில் ஊறவைத்து விட்டு, டவலை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன்.
“கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணுண்ணா. நானும் குளிச்சிட்டு வந்துடறேன். அப்புறமா ஒன்னா உக்காந்து சாப்பிடலாம்” என கூறி ஒரு டவலை எடுத்துக்கொண்டு நைட்டியுடன் பாத்ரூம் சென்றாள்.