Romance விழியில் விழுந்து -sequel

[me.you]

ஷோபாவின் பார்வையில் – மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்த நாள்

இன்று முதல் முறையாக…  
நான் தனியாக நின்றேன்.  
வலது கையில் ஸ்டிக், இடது கையில் சுவரைப் பிடித்தபடி…  
முதல் அடி எடுத்து வைத்தேன்.

கால் நடுங்கியது.  
வலி இருந்தது.  
ஆனால் வலி என்பது இப்போது இனிமையாக இருந்தது.  
ஏனென்றால், அந்த வலி உணர்வு வந்திருக்கிறது என்று சொல்கிறது.  
நான் இறந்து போகவில்லை.  
என் கால்கள் மீண்டும் என்னைச் சுமக்கின்றன.

செந்தில் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார்.  
கண்களில் கண்ணீர். ஆனால் புன்னகை.  
“ஷோபா… இன்னொரு அடி… கொஞ்சம்… கொஞ்சம்…”  
அவர் குரலில் நடுக்கம். அவர் என்னைத் தூக்கி அணைக்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் தூக்கவில்லை.  
அவர் என்னை நானே நடக்க விட வேண்டும் என்று விரும்பினார்.

நான் மூன்று அடி எடுத்து வைத்தேன். பவித்ரா பின்னால் நின்றிருந்தாள். அவள் கண்களில் ஆச்சரியம்.  
இனி அவளால் என்னை “படுக்கையில் கிடக்கிறவளே” என்று சொல்ல முடியாது.

அவள் மெதுவாக வந்தாள்.  
“அக்கா… கவனமா…” என்றாள்.  கேலி இல்லை. கிண்டல் இல்லை.  குரலில் ஒரு மரியாதை.  
அவள் கண்களில், கொஞ்சம் பயமும் கலந்திருந்தது போல் தோன்றியது.  
ஏனென்றால், இப்போது நான் எழுந்து நிற்கிறேன்.  
நான் பலவீனமானவள் இல்லை.

அம்மா ஃபோனில் பேசினார்.  
“பவி, உன் அக்கா நடக்க ஆரம்பிச்சிட்டாளாம்… நீ அவள கவனமா பார்த்துக்க"  என்றார்.
பவித்ரா “சரிம்மா ” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

கமலா அக்காவும் வேலை செய்து கொண்டே என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்.  
“ஷோபாம்மா… இனி நீங்கதான் வீட்டு ராணி… நாங்க எல்லாம் உங்களுக்கு அடங்கித்தான் ஆகணும்…”  
அதில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இருந்தது.

மாலை நேரம்.  
நான் ஸ்டிக்கை ஊன்றி, மெதுவாக ஹாலுக்கு வந்தேன்.  
செந்தில் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்.பவித்ரா டீ கொண்டு வந்தாள். என் கையில் கொடுத்தாள்.  
“அக்கா… சக்கரை போதுமா?” என்றாள். குரல் மென்மையாக இருந்தது. அவள் என் கண்களை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அவளுக்கு இப்போது தெரிந்துவிட்டது,நான் தோற்கவில்லை.  
நான் எழுந்துவிட்டேன். ஆனாலும் அவள் கண்களில் எனது உடல் முன்னேற்றத்தில் சந்தோஷம் இல்லாமல் இல்லை.

இரவு.  

பவித்ரா தன் அறையில் இருந்தாள்.  
அவள் கதவை மூடிக்கொண்டு உள்ளே அமர்ந்திருந்தாள்.  
இனி அவளால் என்னைத் கேலி பேச முடியாது.  
அவளது கேலி, அவளது சவால், செந்தில் மீதான அவளது தொடுதல்… எல்லாம் முடிஞ்சி போச்சு.

நான் நடக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.  
என் கால்கள் நடக்குது.  
என் காதல் நடக்குது.  
என் வாழ்க்கை மீண்டும் என் கையில் வந்துடுச்சு.

இனி எவளும் என்னைத் தாழ்த்திப் பார்க்க முடியாது.  
நான் ஷோபா.  
என் கணவனின் ஷோபா.  
எழுந்து நின்று, மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்த ஷோபா.

மாலை 6:45.  
வீடு அமைதியாக இருந்தது. செந்தில் ஆபீஸ் போயிருந்தார். கமலா அக்கா கிச்சனில்.  
நான் ஸ்டிக்கை ஊன்றி, நிதானமாக பவித்ராவின் அறைக்கதவைத் தட்டினேன்.

உள்ளே இருந்து ஒரு தயக்கமான குரல்:  
“…யாரு?”  

“நாந்தான் . கதவு திற.”

கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. பவித்ரா என்னை நின்று கொண்டிருக்கும் நிலையில் பார்த்ததும் கண்கள் விரிந்தன. அவள் உதடு துடித்தது. ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை.

நான் உள்ளே நுழைந்தேன். கதவைத் தாழிட்டேன்.   அவள் பின்னால் நகர்ந்தாள்.  
  
ஸ்டிக் தரையில் ஒரு முறை கனமாக ஊன்றியது.
  
“போதும் பவி. இனி ஒரு நாள் கூட இந்த நாடகம் வேண்டாம்.”

அவள் குனிந்த தலை நிமிர்ந்தது. கண்களில் பயம், ஆத்திரம், குற்ற உணர்வு எல்லாம் கலந்திருந்தது.

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவள் முகத்தில் அறைந்தேன்:

"என் கண்ணு முன்னால என் கணவனைத் தொட்டு, அவர் பேர் சொல்லி முனகினே.  
நான் படுக்கையில் கிடந்தப்போ என்னை ‘அரிப்பெடுத்தவள்’னு திட்டினே.  
என் மனசை காலாலயே மிதிச்சே.  
ஆனா இன்னிக்கு நான் நிக்கிறேன்.  
இந்தக் கால்கள் மட்டும் இல்ல… என் மனசும் நிக்கிறது.”

அவள் வாயைத் திறந்தாள். நான் கையைத் தூக்கி நிறுத்தினேன்.

“பேசாதே. இப்போ நான் பேசுறேன். நீ கேளு. நான் தப்பு பண்ணினேன்.  
மதனோட படுத்தது என் வாழ்வோட மிகப் பெரிய பாவம்.  அதுக்கு நான் இன்னும் தினமும் அழுதுகிட்டேதான் இருக்கேன்.ஆனா அந்தப் பாவத்துக்கு தண்டனை கொடுக்குற தகுதி உனக்கு இல்லை.  
நான் செத்துப் போயிருக்கலாம்.  ஆனா கடவுள் என்னை உயிரோட வச்சிருக்கார்.  
என்னை எழுந்து நிக்க வச்சிருக்கார்.  இனி நான் யாருக்கும் அடங்க மாட்டேன்.  
என் கணவனை யாரும் தொட முடியாது. நீயும் இல்ல.செந்திலுக்கு எல்லாமே தெரிந்திருந்தாலும் நான் என் மூலமா எல்லாத்தையும் சொல்ல போறேன். சொல்லி பாவ மன்னிப்பு கேட்க போறேன்.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் தளும்பியது.  
நான் நெருங்கினேன். ஸ்டிக் இல்லாமலேயே ஒரு அடி எடுத்து வைத்து அவள் முன்னால் நின்றேன்.

“இனி ஒரு தடவை…செந்தில் பேரை உன் வாயால சொன்னாலும்,  
அவர் முன்னாடி உன் சேலையை இழுத்து முந்தானையை சரிய விட்டாலும்,  
அவர் கையைத் தொட்டாலும்…  நான் உன்னை இந்த வீட்டை விட்டு துரத்துவேன்.  
என் தங்கைன்னு பார்க்க மாட்டேன்.  ஒரு எதிரியா பார்ப்பேன்.”

அவள் உதடு நடுங்கியது.
  
“அக்கா…கோவத்துல நான்… நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்…” என்று குழைந்தாள்.

நான் திரும்பவில்லை.  
“தப்பு பண்ணினவங்க மன்னிப்பு கேட்டு அவங்க தங்களை மாத்திக்குவாங்க பவி.  
அவங்க திருந்துவாங்க. நீ திருந்து.இல்லேன்னா இந்த வீடு உனக்கு இல்லை.”

நான் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன்.  
ஸ்டிக் இல்லாமலேயே மூன்று அடி நடந்தேன்.  
என் கால்கள் நடுங்கின. ஆனா நின்று விழவில்லை.

ஹாலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன்.  
பவித்ரா கதவண்டையில் நின்று, கைகளால் முகத்தைப் பொத்தி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

என் மனசு கொஞ்சம் கனிந்தது.  
ஆனால் அந்தக் கனிவை நான் காட்டவில்லை.

இனி நான் பலவீனமில்லை.  
என் கணவனையும் என் குடும்பத்தையும் நான் காப்பாற்றுவேன்.  
எவளாவது தொட முடியாது.

இது என் வீடு.  
இது என் கணவன்.  
இது என் வாழ்க்கை.

மீண்டும் யாரும் என்னைத் தாழ்த்த முடியாது.