[Peterparker69]

அத்தியாயம் 25:

அவன் தனது வன்மையானக் கைகளை மந்தாகினியின் கைகளின் நுனிக்குக் கொண்டு சென்றான். அங்கே தங்கியிருந்த அந்த ரவிக்கையின் துணியைச் சிவா ஒரு துச்சமானப் பொருளைப் போலப் பார்த்தான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு கோட்டையின் இறுதித் திரையை விலக்குவதில் பெரும் போதை காண்பவன். அவன் மந்தாகினியின் விரல்களை மெல்ல அசைத்து, அந்தத் துணியின் கடைசிப் பிடியையும் தளர்த்தினான். அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்தி ரவிக்கை, தனது உரிமையாளரின் மானத்தைக் காக்கப் போராடிய கடைசி முயற்சியையும் கைவிட்டு, அவளது மேனியில் இருந்து மெல்ல நழுவித் தரையை நோக்கிச் சரிந்தது.

அந்தப் புனிதமான ஆடை, அந்தப் பழைய மரத் தரையில் ஒரு வீழ்ந்தப் போர்க்கொடியைப் போல ஓசையின்றி விழுந்தது. ரவிக்கை தரையைத் தொட்ட அந்த நொடி, மந்தாகினியின் மேல் உடல் முதல் முறையாக ஒரு அந்நிய ஆணின், அதுவும் ஒரு இரக்கமற்ற வேட்டைக்காரனின் பார்வைக்கு முழுமையாகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. மின்னல் கீற்றுகள் அந்தத் தருணம் ஜன்னல் வழியாக வெட்டிச் சென்றபோது, மந்தாகினியின் மேனி ஒரு தேவதையின் திருவுருவம் போல அந்த இருட்டில் பிரகாசித்தது. அவளது வெண்மையானத் தோள்கள், கழுத்து, மற்றும் அவளது அந்தரங்கப் புனிதங்கள் அனைத்தும் இப்போது சிவாவின் காமப் பசிக்குத் திறந்த புத்தகமாக விரிந்து கிடந்தன.

சிவா ஒரு கணம் அந்த அழகைக் கண்டு சிலையாக நின்றான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் உலகெங்கும் எத்தனையோ கவர்ச்சிகளைப் பார்த்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு அக்கிரகாரத்துத் தூய்மை இவ்வளவு தற்காப்பின்றித் தனது முன்னால் திறந்துகிடப்பதைக் கண்டு அவனது வேட்டைக்காரப் புத்தி ஒரு வக்கிரமானப் பெருமிதத்தை அடைந்தது. அவனது கண்கள் அவளது மேனியை அணு அணுவாக அளவெடுத்தன. அவனது பார்வையில் காதல் இல்லை; ஒரு விலைமதிப்பற்றப் பொருளைத் தான் வென்றுவிட்டோம் என்ற அதிகாரமே இருந்தது. "மந்தாகினி... இதோ உனது கவசங்கள் அனைத்தும் சிதைந்துவிட்டன. நீ இப்போது எனது முழுமையான அடிமை," என்று அவன் தனது கனமானக் குரலில் முணுமுணுத்தான்.

அவன் அவளது மேனியைத் தனது வன்மையான விரல்களால் தீண்டத் தொடங்கினான். ரவிக்கை இல்லாத அவளது உடல், அவனது கரடுமுரடானக் கைகளுக்கு ஒரு புதிய களமாக இருந்தது. அவளது தோள் பட்டையில் அவன் ஏற்கனவே பதித்திருந்த அந்தப் பற்களின் தடம், இப்போது எந்தத் திரையுமின்றித் துலக்கமாகத் தெரிந்தது. அந்தச் சிவப்புத் தழும்பு, அவளது புனிதத்தின் மீது அவன் பதித்த முதல் வெற்றிக் குறி. சிவா தனது கைகளால் அவளது இடுப்பின் வளைவுகளைத் தடவினான். அந்தத் தீண்டல் மந்தாகினியின் ஆத்மாவை ஒருமுறை உலுக்கியது. அபின் போதையில் இருந்த அவளுக்குத் தனது மேனியின் மீது ஒரு அந்நியக் கரங்கள் ஆக்கிரமிப்பு செய்வது புரிந்தது, ஆனால் அவளது கன்னிமை அந்தத் தீண்டல்களை எதிர்க்கும் வலிமையை இழந்திருந்தது.

மந்தாகினியின் மேல் உடல் சிவாவின் பார்வைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அந்தத் தருணம், அக்கிரகாரத்தின் பல தலைமுறை கௌரவம் அந்தப் படுக்கையில் நிர்வாணமாக்கப்பட்டத் தருணம். அவளது தந்தை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த மடி, ஆச்சாரம், மற்றும் தெய்விகம் இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த ஒரே ஒரு வேட்டைக்காரப் பார்வையில் கருகிப் போயின. சிவா அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது விரல்களை வளைத்து, அவளை இன்னும் நெருக்கமாகத் தனது பார்வைக்குக் கொண்டு வந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது வெற்று மேனியில் பட்டபோது, மந்தாகினி ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளியிட்டாள். அது அவளது கௌரவத்தின் இறுதி மரண ஓலமாக அமைந்தது.

சிவாவின் இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது வெற்றிக் களிப்பிற்குச் சாட்சியாக அவனது மேனியோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது. அதன் ரசாயன மணம் மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்தது. அபின் போதைக்கும் குளோரோபார்ம் மணத்திற்கும் இடையில், மந்தாகினி ஒரு உணர்வற்ற ஜடமாக, சிவாவின் காமப் பசிக்கு ஒரு தீனியாக மாறிக் கொண்டிருந்தாள். சிவா அவளை மெல்லத் தடவிக்கொண்டே, "இனி நீ ஒரு பிராமணப் பெண் அல்ல... நீ எனது அந்தப்புரத்தின் அழகி," என்று அவளது காதோரம் குரூரமானக் குரலில் முணுமுணுத்தான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த பெருமழையின் ஓசை மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அறைக்குள், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான உலகம் அவளது காலடியில் விழுந்தக் கிழிந்தத் துணியைப் போலக் கிடந்தது. ரவிக்கையின் முழுமையான வீழ்ச்சி, ஒரு பெண்ணின் சுதந்திரம் மற்றும் புனிதத்தின் இறுதி வீழ்ச்சி. ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சகம், ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் கௌரவத்தை ஒரு விளையாட்டாக மாற்றிவிட்டிருந்தது. சிவாவின் விரல்கள் இப்போது அவளது மேனியில் ஒரு அழியாதக் கறையைப் போலப் படர்ந்தன. மந்தாகினி ஒரு உயிரற்ற ஓவியமாகப் படுக்கையில் கிடந்தாள்; அவளது மேனியில் சிவாவின் கைரேகைகள் ஒரு அடிமைச் சாசனமாகப் பதிந்திருந்தன.

அந்த விளக்கொளியில், மந்தாகினியின் முழுமையானத் திறப்பு ஒரு மாபெரும் பேரழிவின் அதிகாரப்பூர்வமானத் தொடக்கமாக அமைந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சகப் பார்வையால் முழுமையாகச் சிதைக்கப்பட்டது. அந்த இரவு, மந்தாகினியின் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு கறுப்பு இரவாக வரலாற்றில் பதிவானது. சிவா தனது வெற்றியை ரசித்தான்; அவனது அடுத்த இலக்கு அவளது கன்னிமையின் இறுதித் திரையான அந்தச் சேலையின் மடிப்புகளைக் குலைப்பது.