[Peterparker69]

அத்தியாயம் 24:

சிவா இப்போது தனது இரண்டு கைகளையும் மந்தாகினியின் தோள் பட்டைகளுக்குக் கொண்டு சென்றான். அவனது முரட்டுத்தனமான விரல்கள், அவளது ரவிக்கையின் தோள் விளிம்புகளைப் பற்றிக் கொண்டன. அந்தத் துணி அவளது புஜங்களில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த கடைசித் தடையரண் அதுதான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு இலக்கை அடைவதற்கு முன்னால், அதன் இறுதித் தடையைச் சிதைப்பதில் பெரும் முனைப்புக் காட்டுவான். அவன் மந்தாகினியின் புஜங்களில் தனது விரல்களை மெல்ல அழுத்திக் கீழிறக்கினான். அவனது கரடுமுரடான உள்ளங்கைகள் அவளது மென்மையானத் தோலில் உரசியபோது, அந்த உராய்வு மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய நடுக்கத்தைத் தந்தது.

அவன் அந்த ரவிக்கையின் துணியைப் புஜங்களில் இருந்து மெல்லக் கீழே தள்ளினான். அந்தத் துணி அவளது தோள் எலும்புகளைத் தாண்டி, அவளது முழங்கைக்குச் சற்றே மேலாக நழுவத் தொடங்கியது. அந்தச் சரிவின் போது, ரவிக்கையின் கரடுமுரடானத் தையல்கள் அவளது மென்மையானச் சதையில் உரசி ஒரு சிவந்தத் தழும்பை ஏற்படுத்தின. அந்தத் தீண்டலில் காதல் இல்லை; ஒரு பொருளின் மேலுறையை உரிக்கும் ஒரு உரிமையாளனின் அதிகாரமே இருந்தது. மந்தாகினியின் வெண்மையானப் புஜங்கள் இப்போது சிவாவின் ஆக்கிரமிப்புப் பார்வைக்கு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டன. அந்த மங்கலான விளக்கொளியில், அவளது தோள்கள் ஒரு பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னின, ஆனால் அவை ஒரு வேட்டைக்காரனின் கைகளில் சிக்கியிருந்தன.

"மந்தாகினி... உனது இந்தப் புஜங்கள், இதுவரை இந்தத் துணிக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்தது எவ்வளவு பெரிய அநீதி. இதோ, நான் உனக்குச் சுதந்திரம் தருகிறேன்," என்று அவன் அவளது தோளில் தனது முகத்தைப் புதைத்து வக்கிரமாக முணுமுணுத்தான். அவனது அனல் மூச்சு அவளது வெற்றுப் புஜங்களில் பட்டபோது, மந்தாகினி ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளியிட்டாள். அபின் போதையில் இருந்த அவளுக்குத் தனது உடலில் இருந்து ஏதோ ஒன்று நழுவிச் செல்வது புரிந்தது, ஆனால் அவளது கைகள் ஜடமாகப் படுக்கையில் கிடந்தன. ரவிக்கை இப்போது அவளது புஜங்களில் இருந்து நழுவி, அவளது மார்பின் ஒரு பகுதியைத் தழுவியபடிச் சரிந்தது.

சிவா அந்தச் சரிவை ரசித்தான். அவன் அவளது கைகளை மெல்ல உயர்த்தி, ரவிக்கை முழுமையாக நழுவுவதற்கு வழி செய்தான். அவனது விரல்கள் அவளது கக்கத்தின் மென்மையானப் பகுதிகளைத் தீண்டியபோது, மந்தாகினிக்கு ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சல் ஏற்பட்டது. அந்தத் தீண்டல் அவளது ஆச்சாரமான உலகத்தின் கடைசி வேலிகளையும் தகர்த்தது. ஒரு அந்நிய ஆணின் விரல்கள் தனது அந்தரங்கப் பகுதிகளில் இவ்வளவு வன்மையாகப் படர்வதை அவளது ஆத்மா ஏற்க மறுத்தாலும், அவளது உடல் அபினின் வீரியத்தால் செயலிழந்திருந்தது. சிவா தனது நகங்களால் அவளது புஜங்களில் மெல்லக் கீறினான்; அந்த வலி அவளுக்குத் தான் ஒரு நரகத்தில் இருப்பதை நினைவுபடுத்தியது.

ரவிக்கை இப்போது அவளது புஜங்களில் இருந்து முழுமையாக நழுவி, அவளது இடையோரம் ஒரு கசங்கியத் துணியாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. மந்தாகினியின் மேல்பகுதி இப்போது ஒரு பூத்த மலரைப் போலச் சிவாவின் முன்னால் விரிந்து கிடந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் புனிதமை இவை அனைத்தும் அந்த நழுவியத் துணியோடு சேர்ந்து தரையில் விழத் தயாராகின. சிவா அவளது புஜங்களில் தனது பற்களை மெல்லப் பதித்தான். அது ஒரு முத்தம் அல்ல; அது ஒரு மிருகத்தின் அடையாளம். அவனது எச்சில் அவளது தோளில் படர்ந்தபோது, மந்தாகினி ஒருமுறை விம்மினாள். அந்த விம்மல் சிவாவிற்கு ஒரு பெரிய வெற்றிக் களிப்பைத் தந்தது.

சிவாவின் இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவனது மேனியோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது. அதன் ரசாயன மணம் மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்தது. அபின் போதைக்கும் குளோரோபார்ம் மணத்திற்கும் இடையில், மந்தாகினி ஒரு உணர்வற்ற ஜடமாக மாறிக் கொண்டிருந்தாள். சிவா அவளை மெல்லப் படுக்கையில் இன்னும் ஆழமாகச் சாய்த்தான். ரவிக்கை நழுவிய அந்தத் தருணம், ஒரு பெண்ணின் அந்தரங்கச் சுதந்திரம் முழுமையாகப் பறிக்கப்பட்டத் தருணம். அவன் அவளது புஜங்களைத் தடவிக்கொண்டே அவளது மார்புப் பகுதியை நோக்கித் தனது பார்வையைத் திருப்பினான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த பெருமழையின் ஓசை மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அறைக்குள், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான உலகம் அவளது புஜங்களில் இருந்து நழுவிய அந்தத் துணியைப் போலச் சிதைந்து கிடந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சகம், ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் கௌரவத்தை ஒரு விளையாட்டாக மாற்றியிருந்தது. சிவாவின் விரல்கள் இப்போது அந்த ரவிக்கையை முழுமையாக அகற்றும் இறுதி வேலையைத் தொடங்கின. அவனது கைவரிசை அவளது மேனியில் ஒரு அழியாதக் கறையைப் போலப் படர்ந்தது. மந்தாகினி ஒரு உயிரற்ற ஓவியமாகப் படுக்கையில் கிடந்தாள்; அவளது புஜங்களில் சிவாவின் கைரேகைகள் ஒரு அடிமைச் சாசனமாகப் பதிந்திருந்தன.

அந்த விளக்கொளியில், மந்தாகினியின் நழுவிய ரவிக்கை ஒரு வீழ்ந்தத் திரையைப் போலத் தெரிந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சக விரல்களால் மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கப்படத் தொடங்கியது. அந்த இரவு, மந்தாகினியின் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு கறுப்பு இரவாக மாறப்போகிறது. சிவா தனது வெற்றியை ரசித்தான்; அவனது அடுத்த இலக்கு அந்த ரவிக்கையை முழுமையாகத் தரையில் வீழ்த்துவது.