[Peterparker69]

அத்தியாயம் 23:

இரண்டாம் கொக்கி விடுபடுதல் 23:
அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள், விளக்கொளி மரணத் தறுவாயில் இருக்கும் ஒரு தீபத்தைப் போல ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. முதல் கொக்கி ஏற்கனவே விடுவிக்கப்பட்ட நிலையில், மந்தாகினியின் ரவிக்கை அவளது கழுத்தோரம் சற்றே விரிவடைந்து, அவளது முதுகின் மேல்பகுதியைச் சிவாவின் பார்வைக்குத் தாரைவார்த்திருந்தது. அபின் போதையின் வீரியம் அவளது இரத்தத்தில் ஒரு மந்தமான நெருப்பை மூட்டியிருக்க, மந்தாகினி இப்போது ஒரு ஜடத்தைப் போலப் படுக்கையில் கிடந்தாள். அவளது ஆத்மா அலற நினைத்தாலும், சிவாவின் வஞ்சகமான அந்த இனிப்பு அவளது தர்க்க ரீதியானச் சிந்தனைகளை முழுமையாக முடக்கியிருந்தது. தொழிலதிபர் சிவா, ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப் போலத் தனது இரையின் கவசங்கள் ஒவ்வொன்றாகத் தகர்வதைப் பார்த்துக் குரூரமானத் திருப்தி அடைந்தான்.

அவன் தனது வன்மையான விரல்களை மந்தாகினியின் முதுகின் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றான். அங்கே இருந்த அந்த இரண்டாம் கொக்கி , அவளது ரவிக்கையின் இறுக்கத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் மிக முக்கியமான ஒரு புள்ளியாக இருந்தது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு கட்டமைப்பின் பலவீனமானப் புள்ளியைத் துல்லியமாகக் கண்டறிந்துத் தாக்குபவன். மந்தாகினியின் ரவிக்கையின் அந்த இரண்டாம் கொக்கி விடுவிக்கப்பட்டால், அவளது மார்பகங்களை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் அந்தத் துணியின் பிடி தளர்ந்து, அவளது மேனிக்கு ஒரு புதிய சுதந்திரம் சிவாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு ஏதுவான சுதந்திரம் கிடைக்கும் என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான்.

சிவா தனது பெருவிரலால் அந்த இரண்டாம் கொக்கியைத் தடவினான். அந்தத் தீண்டலில் ஒருவிதமான வக்கிரமான ரசனை இருந்தது. அவன் அவளது முகத்தை ஒரு கணம் பார்த்தான்; அவளது இதழ்கள் லேசாகத் துடித்தன, அவளது மூச்சுக்காற்று ஒரு தளர்ந்தத் தாளத்தைப் போட்டது. அந்த இரண்டாம் கொக்கியின் மீது அவன் அழுத்தம் கொடுத்தபோது, மந்தாகினியின் ரவிக்கையின் துணி அவளது மார்புப் பகுதியில் சற்றே இழுபட்டது. அந்த இறுக்கம் தளர்வதை, அவளது மேனி அந்தத் துணிக்குள் விம்முவதை சிவா தனது கழுகுக் கண்களால் ரசித்தான். "மந்தாகினி... உனது இந்தப் புனிதமான இறுக்கம், இதோ எனது விரல்களில் கரையப்போகிறது," என்று அவன் தனது கனமானக் குரலில் முணுமுணுத்தான்.

அவன் அந்த இரண்டாம் கொக்கியை மிகவும் நிதானமாக, ஒரு பூட்டைத் திறப்பதைப் போலத் தளர்த்தினான். அந்த உலோகத் துண்டு அதன் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட அந்த நொடி, ஒரு மெல்லிய 'கிளிக்' என்ற சத்தம் அந்த அறையின் நிசப்தத்தில் எதிரொலித்தது. இரண்டாம் கொக்கி விடுவிக்கப்பட்டதும், மந்தாகினியின் ரவிக்கை அவளது மேனியில் இருந்து ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமை குறைப்பதைப் போலத் தளர்ந்தது. இதுவரை அவளது மார்பகங்களை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த அந்தத் துணியின் பிடி இப்போது தளர்ந்து, அவளது சுவாசத்திற்கு ஒரு புதிய விரிவைத் தந்தது. அந்த விரிவை, அவளது மார்பு ஏறி இறங்கும் அந்த அழகைச் சிவா ஒரு வக்கிரமானப் புன்னகையுடன் கவனித்தான்.

அந்தத் தளர்வு மந்தாகினிக்கு ஒரு விசித்திரமானக் குளிர்ச்சியைத் தந்தது. ரவிக்கை தளர்ந்த அந்த நொடியில், அவளது ஆச்சாரமான உலகத்தின் இரண்டாவது தடையரணும் சரிந்து விழுந்தது. சிவா தனது விரல்களால் அந்தத் தளர்ந்தப் பகுதியைத் தடவினான். அவனது கைவரிசை அவளது முதுகில் ஒரு கொடிய நஞ்சைப் போலப் படர்ந்தது. அவன் அந்த ரவிக்கையின் துணியைச் சற்றே விலக்கி, அவளது தோள்களின் வழியாக அந்தத் துணி நழுவுவதைச் சாதகமாக்கிக் கொண்டான். மந்தாகினியின் மேனி இப்போது சிவாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு இன்னும் அதிகமாகத் திறக்கப்பட்டது. அபின் போதையில் இருந்த அவளுக்குத் தனது உடலில் ஏதோ ஒரு பிடி தளர்வது புரிந்தது, ஆனால் அதைத் தடுக்கும் வலிமை அவளது விரல்களில் இல்லை.

சிவா அவளது பிடரிக்கு அருகில் குனிந்து, "பார் மந்தாகினி... உனது கௌரவம் என்பது ஒரு கொக்கியின் பிடியில் தான் இருந்திருக்கிறது. இப்போது அந்தப் பிடியும் விலகிவிட்டது," என்று அவளது கழுத்துச் சந்தில் தனது அனல் மூச்சால் சொன்னான். அவனது அந்தச் சூடான சுவாசம் அவளது முதுகின் மெல்லிய ரோமங்களைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அவன் இப்போது மூன்றாவது கொக்கியைத் தேடித் தனது விரல்களை நகர்த்தினான். இரண்டாம் கொக்கி விடுபட்டதால் ஏற்பட்ட அந்த இடைவெளி, அவனது கை அவளது மேனியில் இன்னும் ஆழமாக ஊடுருவ வழி செய்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து இப்போது அந்தத் தளர்ந்த ரவிக்கையின் துணிக்கும், சிவாவின் முரட்டு விரல்களுக்கும் இடையில் சிக்கிச் சீரழிந்தது.

சிவா ஒரு தொழிலதிபராக எதையும் ரசித்துச் செய்பவன். அவன் அந்த இரண்டாம் கொக்கி விடுபட்ட பிறகு, மந்தாகினியின் உடலில் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறு அசைவுகளைக் கூட ஒரு நுணுக்கமானக் கலைஞனைப் போல ரசித்தான். அவளது ரவிக்கை இப்போது அவளது தோள்களில் இருந்து நழுவி, அவளது கைகளின் பிடியில் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது நகர்வுகளுக்கு ஏற்ப அவனது மேனியோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது; அது அவனது வக்கிரமான வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தது. அவன் தனது ஆக்கிரமிப்பைத் தீவிரப்படுத்தினான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த பெருமழையின் ஓசை மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அறைக்குள், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான உலகம் அவளது உடலை விட்டுப் பிரியும் ஒரு துணியைப் போலக் கிடந்தது. இரண்டாம் கொக்கி விடுபட்ட அந்தத் தருணம், அவளது பிராமணக் கௌரவத்தின் மீது விழுந்த இரண்டாவது பெரும் அடி. சிவா தனது வக்கிரமானப் பசியைத் தீர்க்கும் அடுத்தக் கட்டத்திற்குத் தயாரானான். அவனது விரல்கள் இப்போது மூன்றாவது கொக்கியை நெருங்கின. மந்தாகினி ஒரு ஜடமாக மாறத் தொடங்கினாள்; அவளது பகுத்தறிவு அபின் போதையில் கரைந்துவிட்டாலும், அவளது உடல் மட்டும் அந்த வக்கிரமானத் தீண்டலுக்கு ஒரு மௌனமானச் சாட்சியாக இருந்தது.

அந்த விளக்கொளியில், மந்தாகினியின் தளர்ந்த ரவிக்கை ஒரு வீழ்ந்தத் திரையைப் போலத் தெரிந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சக விரல்களால் மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கப்படத் தொடங்கியது. அந்த இரவு, மந்தாகினியின் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு இருண்ட இரவாக மாறப்போகிறது. சிவா தனது ஆக்கிரமிப்பைத் தொடர்ந்தான்; அவனது இலக்கு இப்போது அந்த ரவிக்கையின் முழுமையான நீக்கம்.