[Peterparker69]

அத்தியாயம் 22:

சிவா தனது வலது கையை மந்தாகினியின் முதுகின் கீழ் பகுதியிலிருந்து மெல்ல மேல் நோக்கி நகர்த்தினான். அவனது உள்ளங்கை கரடுமுரடாக இருந்தாலும், அதில் ஒருவிதமான அதிகாரமிக்க வெப்பம் இருந்தது. அவன் ரவிக்கையின் அடுத்தடுத்த கொக்கிகளைத் தேடுவது போலப் பாசாங்கு செய்தாலும், அவனது உண்மையான நோக்கம் மந்தாகினியின் முதுகின் மென்மையை அணு அணுவாகச் சிதைப்பதே ஆகும். அவனது நீண்ட விரல்கள் அவளது முதுகெலும்பின் மையப்பகுதியில் ஒரு வன்மையான உராய்வை ஏற்படுத்தின. அந்த உராய்வு, மந்தாகினியின் மேனியில் ஒரு நெருப்பைப் பற்ற வைப்பதைப் போல இருந்தது. அபின் போதையில் சொருகிக் கிடந்த அவளது கண்கள், அந்தத் தீண்டலில் ஒருமுறை அதிர்ந்து மூடிக்கொண்டன.

ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு பொருளின் தரத்தை அதன் மென்மையில் அளவிடுவான்; மந்தாகினியின் முதுகு அவனுக்கு ஒரு விலைமதிப்பற்ற பட்டுத் துணியைப் போலத் தெரிந்தது. அவனது நகங்கள் அவளது மென்மையானத் தோலில் லேசாக அழுந்தின. அந்த அழுத்தம் அவளுக்கு ஒரு மெல்லிய வலியைத் தந்தாலும், அபினின் வீரியம் அந்த வலியை ஒரு வக்கிரமான இன்பமாக மாற்றியது. சிவாவின் விரல்கள் இப்போது ரவிக்கையின் இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது கொக்கிகளைத் தேடி அலைந்தன. அந்தத் தேடலின் போது, அவனது முழு உள்ளங்கையும் அவளது முதுகின் விரிந்தப் பரப்பில் வன்மையாக உரசியது. அந்த உராய்வு அவளது உடலில் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது; அவளது ஆத்மா ஒருமுறை விம்மியது, ஆனால் அந்த விம்மல் சிவாவின் மார்பிலேயே அடங்கிப்போனது.

"மந்தாகினி... உனது இந்த முதுகின் பரப்பு, ஒரு கறையற்றத் திரையைப் போல இருக்கிறது. இதில் எனது அதிகாரத்தின் கையெழுத்தை நான் இப்போதே பதிக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் அவளது தோளுக்குப் பின்னால் குனிந்து தனது அனல் மூச்சால் சொன்னான். அவனது குரல் ஒரு கட்டளையைப் போல இருந்தது. அவன் ரவிக்கையின் அடுத்தக் கொக்கியைப் பற்றினான், ஆனால் அதை உடனே கழற்றவில்லை. மாறாக, அந்தத் துணியின் இறுக்கத்தை வைத்து அவளது முதுகில் ஒரு இழுவையை உண்டாக்கினான். அந்த இழுவை அவளது மார்புப் பகுதியை இன்னும் நெருக்கமாக சிவாவின் பக்கமாகத் தள்ளியது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து இப்போது அந்தத் தளர்ந்த ரவிக்கையின் துணிக்கும், சிவாவின் முரட்டு விரல்களுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவித்தது.

சிவாவின் வருடல் இப்போது இன்னும் ஆழமானது. அவன் தனது கையை அவளது முதுகின் வளைவுகளில் ஆழமாக அழுத்தித் தேய்த்தான். அந்த வன்மையான உராய்வு, அவளது மென்மையானத் தோலைச் சற்றேச் சிவக்க வைத்தது. அந்தச் சிவப்பு நிறம் சிவாவிற்கு ஒரு வேட்டைக்காரனின் உற்சாகத்தைத் தந்தது. அவன் ஒரு தொழிலதிபராகப் பல கடினமானப் பாதைகளைக் கடந்தவன், ஆனால் இந்தப் பெண்ணின் முதுகின் மென்மை அவனது முரட்டுத்தனத்திற்கு ஒரு பெரிய சவாலாக அமைந்தது. அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது நகர்வுகளுக்கு ஏற்ப அவனது மேனியோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது; அது அவனது வக்கிரமான வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.

மந்தாகினி தனது கைகளைத் தலைக்கு மேலே உயர்த்தி, படுக்கையின் விளிம்பைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது முதுகில் படரும் சிவாவின் கைவரிசை அவளது புனிதமானத் தேகத்தை ஒரு அந்நியப் பிரதேசமாக மாற்றியது. இதுவரை அவளது தந்தை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த 'சுத்தமான ஆத்மா' எனும் எண்ணம், சிவாவின் இந்த வன்மையானத் தீண்டல்களில் கரைந்து போனது. அவன் இப்போது ரவிக்கையின் நான்காவது கொக்கியைத் தீண்டினான். அந்த உலோகத் துண்டு அவனது விரல்களுக்கு ஒரு தடையைப் போலத் தெரிந்தது. அவன் அதைத் தனது கட்டை விரலால் அழுத்தித் தேய்த்தான்; அந்த அழுத்தம் மந்தாகினியின் முதுகெலும்பில் ஒரு அதிர்வை உண்டாக்கியது.

அந்த நள்ளிரவில், ஜன்னல் வழியாக வந்த மின்னல் வெளிச்சம் மந்தாகினியின் முதுகில் இருந்த சிவாவின் கைகளை ஒரு அமானுஷ்யமான நிழலாகக் காட்டியது. அந்த நிழல் ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தைச் சூறையாடும் ஒரு அரக்கனின் நிழலைப் போல இருந்தது. ரவிக்கையின் கொக்கிகளைத் தேடும் போதே அவன் நிகழ்த்திய அந்த வன்மையான உராய்வு, மந்தாகினியின் கன்னிமைக்கு விடுக்கப்பட்ட இறுதி எச்சரிக்கை. அவளது ரவிக்கை இப்போது அதன் பிடியை முழுமையாக இழக்கத் தயாராக இருந்தது. சிவாவின் விரல்கள் இறுதி ஊசியைத் தீண்டின; அதுவே அவளது அந்தரங்கத்தின் கடைசித் திறவுகோல்.

மந்தாகினியின் சுவாசம் இப்போது ஒரு வேகமானத் தாளத்தைப் போட்டது. அவளது முதுகின் மென்மை சிவாவின் கரடுமுரடானத் தீண்டலில் தீயாக எரிந்தது. அந்த எரிச்சல் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமானத் தவிப்பைத் தந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சகம், ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் கௌரவத்தை ஒரு விளையாட்டாக மாற்றியிருந்தது. சிவாவின் விரல்கள் அந்த இறுதி கொக்கியைத் தளர்த்திய அந்த நொடி, மந்தாகினியின் ரவிக்கை அவளது மேனியை விட்டு விலகிச் சரிந்தது. அவளது முதுகின் முழுமையானப் பரப்பு இப்போது சிவாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டது.

அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் புனிதமை இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த வன்மையான வருடலில் சிதைந்து விழுந்தன. அவன் தனது வெற்றியை ரசித்தான். மந்தாகினி இப்போது ஒரு ஜடமாக, சிவாவின் கரங்களில் ஒரு உயிரற்ற ஓவியமாகப் படுக்கையில் கிடந்தாள். அவளது முதுகில் சிவாவின் கைவரிசை ஒரு அழிக்க முடியாதத் தழும்பாகப் பதிந்திருந்தது. அந்த இரவு, மந்தாகினியின் புனிதமானப் பயணம் ஒரு இருண்டப் பாதையில் முடிவுக்கு வந்தது. சிவாவின் வக்கிரமானப் பசி இப்போது அடுத்த இலக்கை நோக்கித் தனது பார்வையைத் திருப்பியது.