[Peterparker69]

அத்தியாயம் 21:

ரவிக்கையின் முதல் கொக்கியைத் தீண்டும் விரல்கள் 21:
அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள், விளக்கொளி மரணத் தருவாயில் இருக்கும் ஒரு உயிரைப் போல ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. முந்தானை ஏற்கனவே தரையில் ஒரு வீழ்ந்த கொடியைப் போலக் கிடந்த நிலையில், மந்தாகினி இப்போது தனது ரவிக்கையுடனும், இடையைச் சுற்றியுள்ள அந்தச் சேலையின் மடிப்புகளுடனும் ஒரு பாதுகாப்பற்ற நிலையில் படுக்கையில் கிடந்தாள். அபின் போதை அவளது மூளையை ஒரு அடர்ந்த மூடுபனியைப் போல மறைத்திருந்தாலும், அவளது முதுகில் படர்ந்த சிவாவின் கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது ஆழ்மனதிற்கு ஒரு எச்சரிக்கையை விடுத்தன. ஆனால், அந்த எச்சரிக்கையை மீறி அவளது உடல் சிவாவின் வன்மையான ஆண்மைக்கு அடிபணிந்திருந்தது.

சிவா அவளை மெல்லத் தனது பக்கம் திருப்பி, அவளது முதுகை முழுமையாகத் தனது பார்வைக்குக் கொண்டு வந்தான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு கோட்டையின் கதவுகளை உடைப்பதில் பெரும் ஆர்வம் கொண்டவன்; இப்போது மந்தாகினியின் ரவிக்கை அவனுக்கு அந்தக் கோட்டையின் இறுதித் தடையரணாகத் தெரிந்தது. அவளது முதுகின் வெண்மையானப் பரப்பு, அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒரு அபூர்வமான ஓவியத்தைப் போல மின்னியது. சிவா தனது வன்மையான விரல்களை அவளது முதுகின் மேல்பகுதியில் மெல்ல ஓடவிட்டான். அவனது கரடுமுரடானத் தீண்டல், மந்தாகினியின் மென்மையானத் தோலில் ஒரு தீயைப் பற்ற வைப்பதைப் போல இருந்தது.

அவனது விரல்கள் இப்போது அவளது ரவிக்கையின் மேல்பகுதியில் இருந்த அந்த முதல் கொக்கியை நெருங்கின. அந்தச் சிறிய உலோகத் துண்டு, ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தையும் அவளது அந்தரங்கத்தையும் கட்டிப்போட்டிருந்த ஒரு விலங்கைப் போலத் தெரிந்தது. சிவா தனது பெருவிரலால் அந்த முதல் கொக்கியைத் மெல்லத் தீண்டினான். அந்தத் தீண்டலில் ஒருவிதமான குரூரமான திருப்தி இருந்தது. அவன் ஒரு தொழிலதிபராகப் பல வணிக ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டிருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமான ஒரு பெண்ணின் ஆடையின் முதல் முடிச்சைத் தளர்த்துவதில் அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான அதிகாரப் போதை ஏற்பட்டது.

"மந்தாகினி... உனது இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தும் இன்னும் சில நிமிடங்களில் காணாமல் போகப்போகின்றன. உன்னைப் பூட்டி வைத்திருக்கும் இந்தத் திரைகளை நான் ஒவ்வொன்றாக நீக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் அவளது முதுகோரம் குனிந்து தனது அனல் மூச்சால் முணுமுணுத்தான். அவனது அந்தச் சூடான சுவாசம் அவளது முதுகின் மெல்லிய ரோமங்களைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அவனது விரல்கள் இப்போது அந்த முதல் கொக்கியைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டன. அபின் போதையில் இருந்த மந்தாகினிக்குத் தனது முதுகில் ஏதோ ஒரு பிடி தளர்வது தெரிந்தது. அவளது ஆத்மா ஒருமுறை கதற முயன்றது, ஆனால் அவளது இதழ்கள் சிவாவின் போதை முத்தத்தால் ஏற்கனவே செயலிழந்திருந்தன.

சிவா அந்த முதல் கொக்கியை மிகவும் நிதானமாக, ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தோல் உரிப்பதற்கான முதல் கீறலைப் போடுவதைப் போலத் தளர்த்தினான். அந்த உலோகத் துண்டு அதன் பிடியிலிருந்து விடுபட்டபோது, ஒரு மெல்லிய 'சட்' என்ற சத்தம் அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தில் சிவாவின் காதுகளுக்கு ஒரு வெற்றி இசையாகக் கேட்டது. முதல் கொக்கித் தளர்ந்த அந்த நொடி, மந்தாகினியின் ரவிக்கை அவளது கழுத்தோரம் சற்றே விரிவடைந்தது. அவளது முதுகின் மேல் பகுதி இப்போது சிவாவின் ஆக்கிரமிப்புப் பார்வைக்கு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டது.

அந்தத் தருணத்தில், மந்தாகினியின் உடலில் ஒரு குளிர்ச்சி படர்ந்தது. அவளது ரவிக்கை அவளது மேனியை விட்டு விலகத் தொடங்குவது, அவளது குடும்ப கௌரவம் அவளது கரங்களிலிருந்து நழுவுவதைக் குறித்தது. சிவா தனது விரல்களால் அந்தத் தளர்ந்த இடத்தைத் தடவினான். அவனது கைகளின் வன்மை அவளது மென்மையை நசுக்குவது போல இருந்தது. "இது முதல் படி மந்தாகினி. உனது இந்தத் தேகம் ஒரு தொழிலதிபரின் சொத்து என்பதை நீ உணரப்போகும் தருணம் இது," என்று அவன் தனது வக்கிரமானச் சிந்தனையை வெளிப்படுத்தினான். அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது நகர்வுகளுக்கு ஏற்ப அவனது மேனியோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது.

மந்தாகினி தனது கைகளால் படுக்கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது நரம்புகள் அந்த முதல் கொக்கித் தளர்ந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் துடித்தன. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் புனிதமை இவை அனைத்தும் அந்த ஒரு சிறிய உலோகத் துண்டின் பிடியில் தான் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. இப்போது அந்தப் பிடி தளர்ந்துவிட்டது. சிவா தனது விரல்களை அடுத்தக் கொக்கியை நோக்கி நகர்த்தினான். அவனது கைவரிசை அவளது முதுகில் ஒரு கொடிய நஞ்சைப் போலப் படர்ந்தது. அவன் அந்த ரவிக்கையின் துணியைச் சற்றே விலக்கி, அவளது முதுகின் ஆழத்தை ஆக்கிரமிக்கத் துடித்தான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சல் சிவாவின் வக்கிரமானப் பேச்சுகளை உலகிற்குத் தெரியாமல் மறைத்தது. அறைக்குள் இருந்த அந்த மங்கலான விளக்கொளியில், மந்தாகினியின் முதுகில் இருந்த சிவாவின் கைகள் ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் கால்களைப் போலத் தெரிந்தன. ரவிக்கையின் முதல் கொக்கியைத் தீண்டிய அந்த விரல்கள், ஒரு பெண்ணின் சுதந்திரத்தைத் திருடும் வஞ்சக விரல்கள். மந்தாகினியின் புனிதமானப் பிடரி இப்போது சிவாவின் நேரடித் தீண்டலுக்கு இலக்கானது. அவளது ஆச்சாரமான உலகம் இப்போது ஒரு தொழிலதிபரின் படுக்கையில் சிதறிக் கிடக்கத் தயாரானது.

சிவாவின் விரல்கள் இப்போது இரண்டாவது கொக்கியை நெருங்கின. அவன் தனது ஆக்கிரமிப்பைத் தீவிரப்படுத்தினான். மந்தாகினி ஒரு ஜடமாக மாறத் தொடங்கினாள்; அவளது பகுத்தறிவு அபின் போதையில் கரைந்துவிட்டாலும், அவளது உடல் மட்டும் அந்த வக்கிரமானத் தீண்டலுக்கு ஒரு மௌனமானச் சாட்சியாக இருந்தது. ரவிக்கையின் முதல் கொக்கித் தளர்ந்த அந்தத் தருணம், ஒரு மாபெரும் பேரழிவின் அதிகாரப்பூர்வமானத் தொடக்கம். அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சக விரல்களால் மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கப்படத் தொடங்கியது. அந்த இரவு, மந்தாகினியின் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு கறுப்பு இரவாக மாறப்போகிறது.