Adultery மந்தாகினியின் நாயகன் - (Completed)

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 20:

முந்தானை தரையில் விழுதல் 20:
அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள், காலம் ஒரு கொடூரமானத் திருடனைப் போல மௌனமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அபின் போதையின் பிடியில் சிக்கியிருந்த மந்தாகினி, தனது உணர்வுகளுக்கும் தர்க்கங்களுக்கும் இடையிலானப் போராட்டத்தை முழுமையாக இழந்துவிட்டாள். இதுவரை அவளது கழுத்துச் சந்திலும், மென்மையானத் தோள் பட்டையிலும் சிவா பதித்த அந்த வன்மையான அடையாளங்கள், அவளது கன்னிமையின் புனிதக் கோட்டையில் விழுந்த முதல் விரிசல்கள். இப்போது, அந்தப் போர்க்களத்தின் இறுதித் தடுப்பரணான அவளது ஆடை அடுக்குகள் ஒவ்வொன்றாகச் சரிவதைத் தொழிலதிபர் சிவா தனது அதிகாரத்தால் உறுதி செய்தான்.

சிவா அவளை மெல்லப் படுக்கையின் விளிம்பிற்கு இழுத்து வந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமானக் கைகள் அவளது தோள்களில் இருந்து ஏற்கனவே நழுவியிருந்த அந்த முந்தானையின் ஓரத்தைப் பற்றிக் கொண்டன. அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்தித் துணி, மந்தாகினியின் குலப் பெருமையையும், அவளது தந்தை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த 'மடி' எனும் ஆச்சாரத்தையும் தாங்கி நின்றது. சிவா அந்தத் துணியை ஒரு வெற்றுக் காகிதத்தைப் போலக் கருதினான். அவன் தனது விரல்களால் அந்தத் துணியின் கனத்தை உணர்ந்தான்; அது அவளது கௌரவத்தின் கனம். அந்தத் துணியை அவன் மெல்லக் கீழே இழுக்கத் தொடங்கினான்.

முந்தானை அவளது இடையின் பிடியிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டபோது, அது அவளது மேனியில் ஒரு பாம்பைப் போல ஊர்ந்து சென்றது. மந்தாகினிக்குத் தனது உடல் குளிர்ந்து போவதைப் போல ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. ஜன்னல் வழியாக வந்த நள்ளிரவுக் காற்று, அவளது ரவிக்கைக்கும் சேலைக்கும் இடைப்பட்ட அந்தச் சிறிய இடைவெளியைத் தீண்டியபோது, அவளது ஆத்மா ஒருமுறை விம்மியது. ஆனால், சிவாவின் வக்கிரமானப் பார்வை அவளை முழுமையாக முடக்கியிருந்தது. அவன் அந்த முந்தானையைத் தனது கைகளிலிருந்து மெல்ல விடுவித்தான்.

அந்தப் புனிதமானத் துணி காற்றில் மிதந்து வந்து, அந்தப் பழைய மரத் தரையில் ஒரு வீழ்ந்தப் போர்க்கொடியைப் போலச் சரிந்து விழுந்தது. முந்தானை தரையை அடைந்த அந்த நொடி, மந்தாகினியின் முதல் ஆடை அடுக்கு அவளது உடலை விட்டுப் பிரிந்தது. அது வெறும் ஆடை அல்ல; அது அவளது கவசங்களின் முதல் அடுக்கு. தரையில் விழுந்த அந்தத் துணி, அக்கிரகாரத்தின் பல தலைமுறைத் தார்மீகச் சட்டங்கள் மிதித்துச் சிதைக்கப்பட்டதன் அடையாளமாக அமைந்தது. சிவா அந்தத் துணியைத் தனது காலால் மெல்ல ஒதுக்கித் தள்ளினான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஒரு தடையைத் தகர்த்த பிறகு, அதைத் திரும்பிப் பார்க்க மாட்டான்; அவனது இலக்கு எப்போதும் அடுத்த நகர்வின் மீதுதான் இருக்கும்.

மந்தாகினி இப்போது தனது ரவிக்கையுடனும், இடையைச் சுற்றியிருந்த அந்தச் சேலையின் மடிப்புகளுடனும் ஒரு பாதுகாப்பற்ற நிலையில் கிடந்தாள். அவளது தோள் பட்டையில் சிவா பதித்த அந்தப் பற்களின் தடம், முந்தானை விலகிய பிறகு இன்னும் குரூரமாகத் தெரிந்தது. அந்தச் சிவப்புத் தழும்பு, அவளது வெண்மையான மேனியில் ஒரு ரத்தக்கறையைப் போலப் படர்ந்திருந்தது. சிவா அவளது நிலையைப் பார்த்து வஞ்சகமாகச் சிரித்தான். "பார் மந்தாகினி... உனது புனிதத்தின் முதல் கவசம் தரையில் கிடக்கிறது. இதைத் தூக்கி விட உனது தந்தை இங்கே வரப்போவதில்லை. இந்த அறைக்குள் நீயும் நானும், எனது அதிகாரமும் மட்டும்தான்," என்று அவன் அவளது காதோரம் குரூரமானக் குரலில் முணுமுணுத்தான்.

அவன் தனது கைகளை அவளது இடையோரம் கொண்டு சென்றான். முந்தானை விழுந்த பிறகு, அவளது ரவிக்கையின் பின்பக்கச் சரங்கள் இப்போது சிவாவின் விரல்களுக்குச் சவாலாகத் தெரிந்தன. அபின் போதையில் இருந்த மந்தாகினி, தரையில் விழுந்தத் தனது முந்தானையைத் தனது கால்களால்த் தேடினாள். அந்தத் துணியின் தீண்டலை அவள் மீண்டும் விரும்பினாள், ஆனால் அது அவளது எட்டாதத் தூரத்தில் ஒரு அந்நியப் பொருளாகக் கிடந்தது. அவளது கன்னிமையின் முதல் பாதுகாப்பு வளையம் உடைக்கப்பட்டுவிட்டது.

சிவா அவளை நோக்கி இன்னும் ஒரு அடி நெருங்கி வந்தான். அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை, அவளது மேனியைத் தீண்டுவதற்குத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவளை முழுமையாக உணர்ச்சியற்ற ஜடமாக மாற்றுவதற்கு முன்னால், அவளது சுயநினைவின் கடைசித் துளிகளையும் தனது காமத்தால் சிதைக்க அவன் விரும்பினான். "மந்தாகினி... உனது இந்தத் தேகம் ஒரு தொழிலதிபரின் சொத்தாக மாறப்போகிறது. இந்தத் துணிகள் உனது அழகை மறைக்கும் தடைகள் மட்டுமே. அவற்றைத் தரையில் வீழ்த்துவதே எனது முதல் வெற்றி," என்று அவன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது விரல்களைப் படரவிட்டான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த பெருமழையின் ஓசை மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அறைக்குள், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான உலகம் அவளது காலடியில் விழுந்தக் கிழிந்தத் துணியைப் போலக் கிடந்தது. முந்தானை தரையில் விழுந்தத் தருணம், அவளது பிராமணக் கௌரவத்தின் மரண ஓலம். சிவா தனது வக்கிரமானப் பசியைத் தீவிரப்படுத்தினான். அவனது விரல்கள் இப்போது அவளது ரவிக்கையின் சரங்களை மெல்லத் தீண்டின. அபின் போதை மீண்டும் அவளைத் தனது இருண்ட உலகிற்குள் இழுத்துச் சென்றது. மந்தாகினி ஒரு ஜடமாக மாறத் தொடங்கினாள்.

அந்த அறைக்குள் இருந்த மல்லிகை மணம் இப்போது முந்தானை விழுந்த பிறகு இன்னும் தீவிரமடைந்த சிவாவின் வியர்வை மணத்துடன் கலந்தது. ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தோல் உரிப்பதற்கானத் தயாரிப்புகளை முடித்துவிட்டான். மந்தாகினியின் முதல் ஆடை அடுக்கு தரையை அடைந்த அந்த நொடி, ஒரு மாபெரும் பேரழிவின் தொடக்கமாக அமைந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு தொழிலதிபரின் வஞ்சகப் பசியால் மிதிக்கப்பட்டு, ஒரு துணியைப் போலத் தரையில் வீசப்பட்டது. சிவா தனது அதிகாரத்தின் அடுத்தக் கட்டத்திற்குத் தயாரானான்.