[Peterparker69]

அத்தியாயம் 17:

கழுத்துச் சந்தில் சிவாவின் முதல் மூச்சு 17: ’
அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள், காலம் உறைந்து நின்றது போன்ற ஒரு பிரமை நிலவியது. முந்தானை நழுவி மந்தாகினியின் தோள்களை அனாதையாக விட்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், சிவாவின் காமப் பார்வை அவளது வெண்மையான மேனியை ஒரு பசியுள்ள கழுகு இரையைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தது. அபின் அல்வாவின் போதை மந்தாகினியின் நரம்புகளைத் தளர்வடையச் செய்திருந்தாலும், அவளது ஆத்மாவின் ஒரு சிறு பகுதி இன்னும் அக்கிரகாரத்தின் ஆச்சாரமானப் பிடியில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், சிவா அந்தச் சிறு போராட்டத்தையும் அடியோடு ஒழிக்கத் தீர்மானித்தான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே சந்தையின் பலவீனத்தை அறிந்து தாக்குபவன்; இப்போது மந்தாகினியின் பலவீனம் அவளது கழுத்துச் சந்தின் மென்மையில் அடங்கியிருந்தது.

சிவா அவளை இன்னும் நெருக்கமாக, அவளது மேனியின் வெப்பம் தனது மார்பில் படும்படி இழுத்துக்கொண்டான். அவனது முரட்டுத்தனமானக் கைகள் அவளது வெற்றுத் தோள்களைப் பற்றியபோது, மந்தாகினியின் இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தை நடத்தியது. அவன் அவளது முகத்தை மெல்லத் தள்ளி, அவளது நீண்டக் கழுத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தினான். மின்னல் கீற்றுகள் ஜன்னல் வழியாக வெட்டிச் சென்றபோது, அவளது கழுத்து ஒரு செதுக்கப்பட்ட பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னியது. சிவா மெல்லத் தனது முகத்தை அவளது கழுத்துச் சந்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்றான்.

அவனது முதல் மூச்சு அவளது கழுத்தின் மென்மையானத் தோலில் பட்டபோது, மந்தாகினியின் உடல் அடியோடு அதிர்ந்தது. அது ஒரு சாதாரணச் சுவாசம் அல்ல; அது ஒரு தொழிலதிபரின் அதிகாரமும், ஒரு வேட்டைக்காரனின் வக்கிரமும் கலந்த ஒரு அனல் மூச்சு. அந்தச் சூடானக் காற்று அவளது கழுத்தின் வளைவுகளில் மோதியபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது ஆச்சாரமான உலகத்தின் கடைசித் தூண்கள் சரிவது போலத் தோன்றியது. அவளது கழுத்துச் சந்தில் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லியத் தங்கச் சங்கிலி, சிவாவின் மூச்சுக் காற்றினால் சூடேறி அவளது மேனியில் ஒரு புதிய எரிச்சலைத் தந்தது.

"மந்தாகினி... உனது இந்தத் தேகம் எவ்வளவு புனிதமானது என்று உனக்குத் தெரியுமா? இந்த அக்கிரகாரத்தின் அத்தனை ஆச்சாரங்களும் உனது இந்தக் கழுத்து வளைவில்தான் ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன," என்று அவன் மிக மெல்லிய, ஆனால் அதிகாரமிக்க குரலில் அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு அனல் காற்றாக அவளது மேனியை வருடியது. அவன் தனது மூக்கை அவளது கழுத்துச் சந்தில் ஆழமாகப் பதித்து, அங்கிருந்த அந்தத் தூய சந்தன வாசனையையும், அவளது உடலின் இயற்கை மணத்தையும் ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.

மந்தாகினி தனது கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். அவளது கைகள் சிவாவின் முறுக்கேறியத் தோள்களைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டன. அபின் போதை அவளை ஒரு மயக்க நிலையில் வைத்திருந்தாலும், சிவாவின் அந்த வன்மையான மூச்சு அவளது உணர்ச்சிகளை ஒரு எரிமலையாக மாற்றியது. அவளது கழுத்துச் சந்து, ஒரு அந்நிய ஆணின் மூச்சுக்காற்றைப் பெறுவது அவளது குல வழக்கத்திற்கு எதிரான ஒரு பெரும் பாவமாகக் கருதப்பட வேண்டும்; ஆனால் அந்த நள்ளிரவில் சிவாவின் அதிகாரம் அந்தப் பாவ புண்ணியங்களைத் தாண்டிக் கோலோச்சியது.

சிவா இப்போது தனது இதழ்களை அவளது கழுத்தோரம் மெல்ல நகர்த்தினான். அவன் முத்தமிடவில்லை; மாறாகத் தனது அனல் போன்ற சுவாசத்தால் அவளது மேனியைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது காது மடல்களின் பின்னால் பட்டபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது பகுத்தறிவு முழுமையாக மழுங்கிப்போவதை உணர முடிந்தது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் மந்தாகினியின் உடலின் ஒவ்வொரு 'சென்சிட்டிவ்' புள்ளிகளையும் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுத் தாக்கினான். அவளது கழுத்தின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய மச்சத்தின் மேல் அவனது மூச்சு பட்டபோது, மந்தாகினி ஒரு மெல்லிய ஓலத்தை வெளியிட்டாள். அது வலியா அல்லது போதையா என்று யாருக்கும் தெரியாது.

சிவாவின் கைகள் இப்போது அவளது இடையைச் சுற்றி இன்னும் பலமாக இறுக்கின. அவனது இடுப்பில் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை, அவளது மேனியோடு உரசியது. அந்தத் துணியிலிருந்து வெளியேறிய ரசாயன மணம், சிவாவின் சுவாசத்தோடு கலந்து மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்தது. அபின் போதைக்கும் குளோரோபார்ம் மணத்திற்கும் இடையில், சிவாவின் அந்த வன்மையான மூச்சு அவளை ஒரு ஜடமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. "இந்தக் கழுத்து... இதில் எனது அதிகாரத்தின் முத்திரையை நான் இப்போதே பதிக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் அவளது தோள்பட்டைக்கும் கழுத்திற்கும் இடைப்பட்ட அந்தச் சந்தில் தனது முகத்தை ஆழமாகப் புதைத்தான்.

அந்த நள்ளிரவில், வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சல் இவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் சத்தத்தை உலகிற்குத் தெரியாமல் மறைத்தது. மந்தாகினி தனது தலையைச் சிவாவின் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டாள். அவளது ஆச்சாரமான அந்த உலகம் இப்போது ஒரு தொழிலதிபரின் சுவாசத்தில் கருகிக் கொண்டிருந்தது. கழுத்துச் சந்தில் பட்ட சிவாவின் அந்த முதல் மூச்சு, ஒரு பெண்ணின் கன்னிமைச் சிதைவிற்கான அதிகாரப்பூர்வமானத் தொடக்கமாக அமைந்தது. அவளது சுவாசம் இப்போது சிவாவின் சுவாசத்தோடு இணைந்து ஒரு விசித்திரமானத் தாளத்தைப் போட்டது.

சிவா தனது மூச்சுக் காற்றினால் அவளது மேனியில் ஒருவிதமான எரிச்சலை உண்டாக்கினான். அந்த எரிச்சல் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமானத் தவிப்பைத் தந்தது. ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையின் கழுத்தைப் பிடித்து அதன் உயிரை உருவுவதைப் போல, சிவா அவளது உணர்ச்சிகளை ஒவ்வொன்றாக உருவிக் கொண்டிருந்தான். மந்தாகினியின் புனிதமானத் தேகம் இப்போது ஒரு வஞ்சகனின் சுவாசத்தால் தீட்டுப்பட்டிருந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் கௌரவம் இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த ஒரே ஒரு அனல் மூச்சில் சிதைந்து விழுந்தன.

அவன் மெல்லத் தனது முகத்தை உயர்த்தி அவளது சொருகியக் கண்களைப் பார்த்தான். "இன்னும்... இன்னும் நிறைய ஆக்கிரமிப்புகள் பாக்கி இருக்கின்றன மந்தாகினி," என்று அவன் குரூரமானப் புன்னகையுடன் அவளது ரவிக்கையின் முதல் பொத்தானைத் தனது விரல்களால்த் தீண்டினான். அந்தத் தீண்டலில் ஒரு பேரழிவு ஒளிந்திருந்தது. மந்தாகினி அந்தப் போதையில் தன்னைச் சிவாவிற்கு முழுமையாகத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்தாள். அவளது கழுத்துச் சந்து சிவாவின் மூச்சுக் காற்றால் சிவந்து போயிருந்தது; அதுவே அவளது அடிமைத்தனத்தின் முதல் அடையாளம்.