[Peterparker69]

அத்தியாயம் 15:

வஞ்சக வசீகரம் 15:
அந்தப் பூட்டிய அறைக்குள் நள்ளிரவு அமைதி நிலவியபோது, அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் அந்தச் சுவர்கள் ஒரு பாவமான நாடகத்திற்குச் சாட்சியாக மாறின. ஜன்னல் வழியாக உள்ளே குதித்த சிவா, மந்தாகினியின் பயத்தை ஒரு மென்மையான காதலாக மாற்றத் தனது ராஜதந்திரத்தை உபயோகித்தான். அவன் ஒரு தொழிலதிபராக, எதையும் வலுக்கட்டாயமாகச் செய்வதை விட, தனது வசீகரத்தால் இரையைத் தானாக விழ வைப்பதையே ஒரு கலையாகக் கருதினான். அவன் தனது மேலங்கியைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, தனது இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய வெள்ளிப் பாத்திரத்தை வெளியே எடுத்தான். அதில் இருந்தது சாதாரண இனிப்பு அல்ல; அது சிவாவின் ரகசியத் தயாரிப்பான, உயர்தரமான அபின் கலக்கப்பட்ட வாசனை மிகுந்த அல்வா.

"மந்தாகினி, ஏன் இன்னும் பயப்படுகிறாய்? இன்று இரவு நமது திருமண ஒப்பந்தத்தின் முதல் படி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் ஒரு கொண்டாட்டமாகத்தான் தொடங்குவேன். இதோ, உனக்காக நான் கொண்டு வந்த பிரசாதம்," என்று அவன் தனது காந்தக் குரலில் சொல்லி, அவளைப் படுக்கையில் அமர வைத்தான். மந்தாகினிக்குத் தப்பிக்க வழி தெரியவில்லை; அவளது ஆச்சாரமான உலகம் அந்த நள்ளிரவில் ஒரு அந்நிய ஆணின் வன்மையானத் தீண்டலில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது. சிவா தனது விரல்களால் அந்த அபின் அல்வாவை எடுத்து, மந்தாகினியின் இதழ்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றான். அந்த இனிப்பின் வாசனையும், அதில் கலந்திருந்த அந்த ரசாயன மணமும் அவளது மூளையைச் சலனப்படுத்தியது.

"வேண்டாம் சிவ... எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்," என்று அவள் மெல்ல மறுத்தாள். ஆனால் சிவா விடவில்லை. அவன் அவளது இதழ்களைத் தனது விரலால் மெல்லத் தடவி, அவளை அறியாமலேயே வாயைத் திறக்க வைத்தான். "இது வெறும் இனிப்பு அல்ல மந்தாகினி; இது உனது எல்லாத் துயரங்களையும் மறக்கச் செய்யும் ஒரு தேவமிர்தம்," என்று சொல்லி அவளது வாய்க்குள் அந்த அல்வாவைத் திணித்தான். மந்தாகினி அதை விழுங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே, அவளது உடலில் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியது. அவளது நரம்புகள் தளர்வடைந்தன. இதுவரை அவளைக் கட்டிப்போட்டிருந்த அந்தப் பிராமணக் கௌரவத்தின் வேலிகள், அந்த அபின் போதையில் மெல்ல மெல்லச் சரிந்தன. அவளது கண்கள் செருகத் தொடங்கின, ஆனால் அவளது உடலில் ஒரு புதுவிதமான வெப்பம் பரவுவதை உணர்ந்தாள்.

சிவா அவளது மாற்றத்தை ஒரு கழுகின் கூர்மையுடன் கவனித்தான். அவன் அவளது முகத்தை மீண்டும் தனது கைகளுக்குள் ஏந்தினான். "பார்... இப்போது பயம் போய்விட்டதல்லவா? உனது மேனி எப்படித் தகதகவென்று மின்னுகிறது பார்," என்று அவன் அவளது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசினான். அபினின் வீரியம் மந்தாகினியின் பகுத்தறிவை முழுமையாக மழுங்கச் செய்தது. அவள் சிவாவை ஒரு வேட்டைக்காரனாகப் பார்க்கவில்லை; தன்னை இன்பக் கடலில் ஆழ்த்த வந்த ஒரு தெய்வமாகப் பார்த்தாள். அவளது சம்மதம் இப்போது வார்த்தைகளால் அல்ல, அவளது தளர்ந்த உடல் மொழியால் வெளிப்பட்டது.

சிவா அவளை மெல்லத் தனது மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவனது வன்மையானத் தோள்களின் சூடு மந்தாகினியின் போதையை இன்னும் அதிகரித்தது. அவன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது விரல்களைப் படரவிட்டான். அவனது ஒவ்வொருத் தீண்டலும் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போல அவளது உடலில் ஊடுருவியது. "மந்தாகினி, உனது இந்தப் புனிதத்தை நான் அணு அணுவாக ரசிக்கப் போகிறேன். ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் அவசரமாகச் செய்ய மாட்டேன்; உனது ஒவ்வொரு அசைவையும் நான் எனது அதிகாரத்தால் வெல்வேன்," என்று அவன் அவளது காதோரம் குரூரமானக் காதலுடன் முணுமுணுத்தான். மந்தாகினி அவனது அணைப்பிற்குள் ஒரு மெழுகுச்சிலையைப் போல உருகிக் கொண்டிருந்தாள்.

"மந்தாகினி, உனது இந்தக் கன்னிமை இன்று இரவு எனக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படும் பலிப்பீடம். நீ ஒரு ஜடமாக அல்ல, ஒரு காதலியாக எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுதான் எனது திட்டம். ஆனால் உனது கௌரவம் உன்னைத் தடுத்தால், இதோ எனது இறுதி ஆயுதம்," என்று அவன் தனது இடுப்பில் இருந்த அந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையை ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்துத் தன்னைத் தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். ஆனால் அதற்கு இன்னும் நேரம் இருந்தது. அவளை முதலில் தனது காம வலையில் முழுமையாகச் சிக்க வைத்து, அவளது ஆத்மாவைச் சிதைப்பதே அவனது முதல் நோக்கமாக இருந்தது.

அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அபின் போதையில் சொருகியிருந்த அவளது விழிகள் ஒருவிதமானப் போதையில் மின்னின. "சிவா... எனக்கு என்னவோ செய்கிறது... நான் நானாக இல்லை," என்று அவள் தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னாள். அந்தத் தழுதழுப்பில் ஒரு சரணாகதி இருந்தது. சிவா வஞ்சகமாகச் சிரித்தான். "நீ நீயாக இருக்க வேண்டாம் மந்தாகினி. நீ எனக்குச் சொந்தமான ஒரு பொருளாக மட்டும் இருந்தால் போதும்," என்று சொல்லி அவன் தனது ஆக்கிரமிப்பைத் தீவிரப்படுத்தினான்.

அந்த நள்ளிரவில், அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு அபின் அல்வாவின் இனிப்பில் கரைந்து கொண்டிருந்தது. மந்தாகினியின் புனிதமான உலகம் இப்போது ஒரு வஞ்சகத் தொழிலதிபரின் படுக்கையில் சிதறிக் கிடந்தது. அவள் ஒரு பிராமணப் பெண்ணாகத் தனது கௌரவத்தைக் காக்க வேண்டியவள், ஆனால் அந்த ஒரு துளி அபின் அவளது பாரம்பரியத்தையே அவளது இரத்தத்திலிருந்துத் துடைத்தெறிந்தது. சிவா அவளைத் தனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். அவனது கை விரல்கள் இப்போது அவளது சேலையின் ஓரத்தைத் தொட்டன. அவளது கன்னிமையின் முதல் திரையை விலக்க அவன் தயாரானான்.

வெளியே மழை இன்னும் பெய்து கொண்டிருந்தது, அது மந்தாகினியின் மெல்லிய விம்மல்களையும், சிவாவின் வக்கிரமானப் பேச்சுகளையும் உலகிற்குத் தெரியாமல் மறைத்தது. அந்த அறை ஒரு காமக் கூடாரமாக மாறியிருந்தது. மந்தாகினியின் சம்மதம் இப்போது முழுமையாகச் சிவாவின் அதிகாரத்தின் கீழ் அடிபணிந்தது. வசீகரத்தின் உச்சகட்டமாக, அவன் அவளை மெல்லப் படுக்கையில் சாய்த்தான். அவளது சேலையின் முந்தானை அவனது விரல்களின் அசைவில் மெல்ல நழுவத் தொடங்கியது. அந்தப் புனிதமானத் துணி சரிவது, அக்கிரகாரத்தின் கௌரவம் சரிவதைக் குறித்தது.