[Peterparker69]

அத்தியாயம் 14:

சிவா மிகவும் நிதானமாக நடந்து சென்று, அந்த அறையின் பிரதானக் கதவின் தாழ்ப்பாளை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தான். ஏற்கனவே பூட்டியிருந்த அந்தக் கதவை அவன் தனது கைகளால் அழுத்திப் பார்த்த விதம், மந்தாகினிக்கு ஒரு விசித்திரமான அச்சத்தைத் தந்தது. "இந்தக் கதவு இனி நமக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு பெருஞ்சுவர் மந்தாகினி. வெளியே மழை பெய்யட்டும், இடி இடிக்கட்டும்... இந்த அறைக்குள் நடப்பது இந்தத் தூண்களுக்குக் கூடத் தெரியக்கூடாது," என்று அவன் தனது கணீர் என்ற குரலில் சொன்னான். அவனது பேச்சில் காதல் இருந்ததா அல்லது ஒரு கைதியை எச்சரிக்கும் அதிகாரியின் தொனி இருந்ததா என்று மந்தாகினியால் பிரித்தறிய முடியவில்லை.

அவன் மெல்ல மந்தாகினியை நோக்கி நடந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் அந்தப் பழைய மரத் தரையில் ஒரு அதிகாரபூர்வமான சத்தத்தை எழுப்பியது. மந்தாகினி தனது கைகளைத் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு பின்வாங்கினாள், ஆனால் அவளது முதுகு சுவரில் முட்டியது. சிவா அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது உயரமும், அவனது அகன்ற தோள்களும் அவளை முழுமையாக நிழலிட்டன. "ஏன் இந்த நடுக்கம்? நீதானே என்னை வரச் சொன்னாய்? ஒரு தொழிலதிபராக நான் அழைத்த இடத்திற்கு வரமாட்டேன், நான் விரும்பும் இடத்திற்குத் தான் வருவேன். இப்போது இந்த அறை எனது தளம், நீ எனது சொத்து," என்று அவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் பலமாகப் பற்றினான். அவனது விரல்கள் அவளது கன்னங்களில் அழுத்திப் பதிந்தன; அந்த வலி மந்தாகினிக்கு ஒரு புதுவிதமான அடிமைத்தன உணர்வைத் தந்தது.

சிவாவின் கண்கள் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் ஒரு கழுகைப் போல அளவெடுத்தன. அவனது பார்வை மந்தாகினியின் படுக்கையின் மேல் நிலைத்தது. அவன் அவளை அங்கிருந்து நகர்த்தி, அறையின் மையப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது அசைவுகளின் போது ஒரு மெல்லிய சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்தத் துணியிலிருந்து வெளியேறிய அந்த ரசாயன மணம், இப்போது சிவாவின் வியர்வை மணத்துடன் கலந்து ஒரு மயக்கமூட்டும் சூழலை உருவாக்கியது. "மந்தாகினி, இன்று இரவு இந்த அக்கிரகாரத்தின் சட்டங்கள் செல்லாது. உனது தந்தை கற்றுக்கொடுத்த ஆச்சாரங்கள் இந்தக் கதவைத் தாண்டி உள்ளே வராது. இங்கே எனது சட்டம் மட்டும்தான்," என்று அவன் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினான்.

அவன் அவளது கழுத்தைச் சுற்றித் தனது வன்மையான கைகளை வளைத்தான். மந்தாகினிக்கு மூச்சுத் திணறுவது போல இருந்தது, ஆனால் அவளது மனம் சிவாவின் இந்த முரட்டுத்தனத்தை ஒரு அதீதக் காதலாகவே தவறாகப் புரிந்துகொண்டது. "சிவ... நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமாக இருக்கிறீர்கள்? எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது," என்று அவள் விம்மினாள். சிவா அவளது காதோரம் குனிந்து, "பயம் என்பது ஒரு சுவையான உணர்வு மந்தாகினி. ஒரு பெண்ணின் கன்னிமை அவளது பயத்தில் தான் இன்னும் அழகாகத் தெரிகிறது. நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், ஆனால் ஒரு உரிமையாளனாக உன்னை ஆள விரும்புகிறேன்," என்று வஞ்சகமாக முணுமுணுத்தான்.

அவன் தனது இடுப்பில் இருந்த அந்தப் பட்டு வேட்டியின் மடிப்பைச் சற்றே சரிசெய்தான். அங்கே மறைந்திருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை இப்போது அவனது கைக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அவன் அவளை மெல்லத் தூக்கிச் சென்று படுக்கையில் அமர வைத்தான். அந்த அறையின் விளக்கு காற்றில் அணைந்து போவது போல ஊசலாடியது. சிவா தனது சட்டையின் பொத்தான்களை மெல்லக் கழற்றத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட நாடகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. "மந்தாகினி, உனது கன்னிமை என்பது ஒரு பூட்டு. அந்தப் பூட்டை உடைக்கும் அதிகாரம் எனக்கு மட்டுமே உண்டு என்பதை இப்போதே நிரூபிக்கப் போகிறேன்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான சிந்தனையை வெளிப்படுத்தினான்.

சிவா அவளது முகத்தை மீண்டும் தனது கைகளுக்குள் கொண்டு வந்தான். அவனது கண்கள் காமத்தால் இருண்டு போயிருந்தன. அவன் அவளை முத்தமிடுவது போல மிக அருகில் சென்றான். மந்தாகினி தனது கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தாள். ஆனால் சிவாவின் கைகளோ மெல்ல அவனது இடுப்பை நோக்கிச் சென்றன. அவன் அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தனது விரல்களால் பற்றிக் கொண்டான். "இனி நீ பேசப் போவதில்லை, நீ உணரப் போவதுமில்லை. நீ வெறும் ஒரு ஜடமாக எனது அதிகாரத்தை ஏற்கப் போகிறாய்," என்று அவன் தனது உள்ளுணர்வால் சொல்லிக் கொண்டான். பூட்டிய அந்த அறைக்குள், மந்தாகினியின் சுதந்திரம் முழுமையாகப் பறிக்கப்பட்டு, சிவாவின் குரூரமான அதிகாரத்தின் கீழ் அவள் ஒடுக்கப்பட்டாள்.

அந்த நள்ளிரவில், மாளிகையின் அந்த அறை ஒரு சிறைக்கூடமாக மாறியிருந்தது. சிவா ஒரு தொழிலதிபராகத் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டிவிட்டான். மந்தாகினி அவனது காலடியில் ஒரு சரணடைந்த கைதியைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளது புனிதமான நம்பிக்கை, சிவாவின் நயவஞ்சகத் திட்டத்தின் முன்னால் பலியாகத் தயாராக இருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வந்த மின்னல் வெளிச்சம், சிவாவின் முகத்தில் இருந்த அந்த அரக்கத்தனமானப் புன்னகையை ஒரு நொடி காட்டிவிட்டு மறைந்தது. பூட்டிய அறைக்குள் நுழைந்த அந்த வேட்டைக்காரன், இப்போது தனது இரையை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்யத் தனது ஆயுதத்தை வெளியே எடுத்தான்.