25-12-2025, 10:47 PM
(This post was last modified: 03-01-2026, 10:05 PM by Peterparker69. Edited 1 time in total. Edited 1 time in total.)
அத்தியாயம் 13:
அதே நேரத்தில், மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவா தனது இறுதி நகர்விற்குத் தயாரானான். அவன் தனது அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு ஆபத்தான மற்றும் வக்கிரமான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவன் ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப் போலத் தனது இரையைத் திகைக்க வைக்க விரும்பினான். அவன் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்து, அந்தப் பழைய மாளிகையின் வெளிச் சுவரில் இருந்த ஒரு சிறிய பிதுக்கத்தில் தனது பாதங்களை ஊன்றினான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஆபத்துகளுடன் விளையாடுபவன். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது மேனியோடு ஒட்டி ஒரு மரண வாசனையைத் தந்து கொண்டிருந்தது.
மந்தாகினி ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டாள். ஜன்னல் கதவுகள் மழையின் காற்றில் லேசாக அதிர்வது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் எழுந்து ஜன்னலை முழுமையாகப் பூட்ட முயன்றபோது, அங்கே ஒரு நிழல் அசைவதைக் கண்டாள். மின்னல் ஒன்று அந்தத் தருணம் வெட்டியபோது, ஜன்னல் ஓரம் ஒரு மனித உருவம் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவள் அலறப் போனாள். ஆனால், அந்த உருவம் சிவா என்பது தெரிந்ததும் அவளது அலறல் தொண்டையிலேயே நின்று போனது. சிவா ஜன்னலின் விளிம்பைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒரு மாயாவியைப் போல அவளது அறைக்குள் நுழையத் தயாராக இருந்தான்.
"சிவா... என்ன இது? ஏன் இப்படி அபாயகரமான வழியில் வருகிறீர்கள்?" என்று அவள் பதற்றத்துடன் கேட்டபடி ஜன்னலைத் திறந்தாள். சிவா ஒரு சிறு அசைவில் ஜன்னல் வழியாக அறைக்குள் குதித்தான். அவனது பட்டு வேட்டியும், அங்கவஸ்திரமும் மழையில் நனைந்து அவனது கட்டுக்கோப்பான உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான தோற்றம் மந்தாகினியின் மனதில் ஒரு பயத்தையும், அதே சமயம் ஒரு கட்டுக்கடங்காத கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. அவன் தனது ஈரமான கூந்தலை ஒருமுறை சிலிர்த்துக் கொண்டான்; அவனது மேனியிலிருந்து வீசிய அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய வாசனை இப்போது மழையின் ஈரத்தோடு கலந்து அந்த அறை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தது.
சிவா அவளை நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல மின்னின. "கதவு வழியாக வருவது சாதாரண மனிதர்களின் வழி மந்தாகினி. உன்னைப் போன்ற ஒரு தேவதையை அடைய ஒரு வேட்டைக்காரன் வானத்திலிருந்துதான் குதிக்க வேண்டும்," என்று அவன் தனது வசீகரமான நடிப்பால் அவளது பதற்றத்தைத் தணித்தான். அவன் அவளது கையைப் பற்றினான்; அவனது விரல்கள் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்திருந்தன. மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அந்த விரல்கள் சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் தனது இடுப்பில் இருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டுத் தயார் செய்திருந்தன என்று.
சிவா அவளை ஜன்னல் ஓரத்திலேயே நிற்க வைத்து, அவளது கன்னங்களை மெல்லத் தடவினான். "பார்... இந்த அக்கிரகாரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உனது தந்தை பல மைல் தூரத்தில் இருக்கிறார். இப்போது இந்த அறையில் நீயும் நானும் மட்டும்தான். ஜன்னல் வழியாக நான் நுழைந்தது, உனது பழைய உலகத்தின் கதவுகளை நான் உடைத்துவிட்டேன் என்பதன் அடையாளம்," என்று அவன் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினான். மந்தாகினி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பைத் தருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், சிவாவின் மூளையோ தனது இடுப்பில் இருக்கும் அந்தக் கைக்குட்டையை எப்பொழுது வெளியே எடுக்கலாம் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.
சிவா அவளை மெல்லப் படுக்கையை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். ஜன்னல் வழியாக வீசிய காற்று அந்த அறையின் விளக்கைத் தணிக்க முயன்றது. "மந்தாகினி, இன்று இரவு நீ எனக்கு முழுமையாகச் சொந்தமாவாய். உனது கன்னிமையின் புனிதத்தை நான் எனது அதிகாரத்தால் ஏற்பேன்," என்று அவன் ஒரு புனிதமான உறுதிமொழியைப் போலப் பொய் சொன்னான். மந்தாகினி கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனது அணைப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அந்தப் பேதைப் பெண் நம்பினாள், ஜன்னல் வழியாக வந்த இந்த நள்ளிரவு நிழல் தனது வாழ்வின் ஒளியாக மாறும் என்று. ஆனால், அந்த நிழல் அவளது வாழ்வையே இருளாக்க வந்த ஒரு வஞ்சகனின் நிழல் என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
சிவா தனது கையை மெல்லத் தனது இடுப்பிற்குப் பின்னால் கொண்டு சென்றான். அவனது விரல்கள் அந்தப் பட்டு வேட்டியின் மடிப்புக்குள் இருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டன. அதன் ஈரம் அவனது கைவிரல்களில் படர்ந்தபோது, அவனது முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி ஏற்பட்டது. மந்தாகினி அவனது காதலை எதிர்பார்த்துத் தனது இதழ்களைக் குவித்தாள்; ஆனால் சிவாவோ அவளது சுவாசத்தை ஒரு நொடியில் உறைய வைக்கும் அந்த நச்சுத் துணியைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். ஜன்னல் ஓரம் தெரிந்த அந்த நிழல், இப்போது மந்தாகினியின் கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தயாரான ஒரு அரக்கனின் நிழலாக மாறியிருந்தது. அந்த இரவு, அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு ஜன்னல் வழியாகச் சரிந்து விழுந்தது.
அதே நேரத்தில், மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவா தனது இறுதி நகர்விற்குத் தயாரானான். அவன் தனது அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு ஆபத்தான மற்றும் வக்கிரமான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவன் ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப் போலத் தனது இரையைத் திகைக்க வைக்க விரும்பினான். அவன் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்து, அந்தப் பழைய மாளிகையின் வெளிச் சுவரில் இருந்த ஒரு சிறிய பிதுக்கத்தில் தனது பாதங்களை ஊன்றினான். ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எப்போதுமே ஆபத்துகளுடன் விளையாடுபவன். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டை அவனது மேனியோடு ஒட்டி ஒரு மரண வாசனையைத் தந்து கொண்டிருந்தது.
மந்தாகினி ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டாள். ஜன்னல் கதவுகள் மழையின் காற்றில் லேசாக அதிர்வது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் எழுந்து ஜன்னலை முழுமையாகப் பூட்ட முயன்றபோது, அங்கே ஒரு நிழல் அசைவதைக் கண்டாள். மின்னல் ஒன்று அந்தத் தருணம் வெட்டியபோது, ஜன்னல் ஓரம் ஒரு மனித உருவம் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவள் அலறப் போனாள். ஆனால், அந்த உருவம் சிவா என்பது தெரிந்ததும் அவளது அலறல் தொண்டையிலேயே நின்று போனது. சிவா ஜன்னலின் விளிம்பைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒரு மாயாவியைப் போல அவளது அறைக்குள் நுழையத் தயாராக இருந்தான்.
"சிவா... என்ன இது? ஏன் இப்படி அபாயகரமான வழியில் வருகிறீர்கள்?" என்று அவள் பதற்றத்துடன் கேட்டபடி ஜன்னலைத் திறந்தாள். சிவா ஒரு சிறு அசைவில் ஜன்னல் வழியாக அறைக்குள் குதித்தான். அவனது பட்டு வேட்டியும், அங்கவஸ்திரமும் மழையில் நனைந்து அவனது கட்டுக்கோப்பான உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான தோற்றம் மந்தாகினியின் மனதில் ஒரு பயத்தையும், அதே சமயம் ஒரு கட்டுக்கடங்காத கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. அவன் தனது ஈரமான கூந்தலை ஒருமுறை சிலிர்த்துக் கொண்டான்; அவனது மேனியிலிருந்து வீசிய அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய வாசனை இப்போது மழையின் ஈரத்தோடு கலந்து அந்த அறை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தது.
சிவா அவளை நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல மின்னின. "கதவு வழியாக வருவது சாதாரண மனிதர்களின் வழி மந்தாகினி. உன்னைப் போன்ற ஒரு தேவதையை அடைய ஒரு வேட்டைக்காரன் வானத்திலிருந்துதான் குதிக்க வேண்டும்," என்று அவன் தனது வசீகரமான நடிப்பால் அவளது பதற்றத்தைத் தணித்தான். அவன் அவளது கையைப் பற்றினான்; அவனது விரல்கள் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்திருந்தன. மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அந்த விரல்கள் சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் தனது இடுப்பில் இருந்த குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டுத் தயார் செய்திருந்தன என்று.
சிவா அவளை ஜன்னல் ஓரத்திலேயே நிற்க வைத்து, அவளது கன்னங்களை மெல்லத் தடவினான். "பார்... இந்த அக்கிரகாரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உனது தந்தை பல மைல் தூரத்தில் இருக்கிறார். இப்போது இந்த அறையில் நீயும் நானும் மட்டும்தான். ஜன்னல் வழியாக நான் நுழைந்தது, உனது பழைய உலகத்தின் கதவுகளை நான் உடைத்துவிட்டேன் என்பதன் அடையாளம்," என்று அவன் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினான். மந்தாகினி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பைத் தருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், சிவாவின் மூளையோ தனது இடுப்பில் இருக்கும் அந்தக் கைக்குட்டையை எப்பொழுது வெளியே எடுக்கலாம் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.
சிவா அவளை மெல்லப் படுக்கையை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். ஜன்னல் வழியாக வீசிய காற்று அந்த அறையின் விளக்கைத் தணிக்க முயன்றது. "மந்தாகினி, இன்று இரவு நீ எனக்கு முழுமையாகச் சொந்தமாவாய். உனது கன்னிமையின் புனிதத்தை நான் எனது அதிகாரத்தால் ஏற்பேன்," என்று அவன் ஒரு புனிதமான உறுதிமொழியைப் போலப் பொய் சொன்னான். மந்தாகினி கண்களை மூடிக்கொண்டு அவனது அணைப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அந்தப் பேதைப் பெண் நம்பினாள், ஜன்னல் வழியாக வந்த இந்த நள்ளிரவு நிழல் தனது வாழ்வின் ஒளியாக மாறும் என்று. ஆனால், அந்த நிழல் அவளது வாழ்வையே இருளாக்க வந்த ஒரு வஞ்சகனின் நிழல் என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
சிவா தனது கையை மெல்லத் தனது இடுப்பிற்குப் பின்னால் கொண்டு சென்றான். அவனது விரல்கள் அந்தப் பட்டு வேட்டியின் மடிப்புக்குள் இருந்த அந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டையைத் தொட்டன. அதன் ஈரம் அவனது கைவிரல்களில் படர்ந்தபோது, அவனது முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி ஏற்பட்டது. மந்தாகினி அவனது காதலை எதிர்பார்த்துத் தனது இதழ்களைக் குவித்தாள்; ஆனால் சிவாவோ அவளது சுவாசத்தை ஒரு நொடியில் உறைய வைக்கும் அந்த நச்சுத் துணியைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். ஜன்னல் ஓரம் தெரிந்த அந்த நிழல், இப்போது மந்தாகினியின் கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தயாரான ஒரு அரக்கனின் நிழலாக மாறியிருந்தது. அந்த இரவு, அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு ஜன்னல் வழியாகச் சரிந்து விழுந்தது.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)