[Peterparker69]

அத்தியாயம் 12:

அந்தரங்கத் தயாரிப்பு

அக்கிரகாரத்து மாளிகையின் ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த மழை இப்போது ஒரு வெறித்தனமான தாண்டவத்தை ஆடிக் கொண்டிருந்தது. வானம் பிளந்து ஊற்றுவது போல பெய்த மழையின் இரைச்சல், அந்தப் பழமையான வீட்டின் ஒவ்வொரு செங்கலையும் அதிரச் செய்தது. மின்னல்கள் வெட்டும் ஒவ்வொரு முறையும், மாளிகையின் கூடத்திலிருந்த அந்தப் பழைய தேக்கு மரச் சிலைகள் ஒரு கணம் உயிர் பெற்று எழுவதைப் போலத் தோன்றி மந்தாகினியின் இதயத்தை அச்சுறுத்தின. மந்தாகினியின் அறைக்குள் ஒரு மங்கலான விளக்கொளி மட்டும் காற்றில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவாவின் அறையில் நிலவிய சூழல் முற்றிலும் வேறாக, ஒரு மயான அமைதியுடன் இருந்தது. சிவா தனது அறையின் கதவை உட்புறமாகப் பூட்டிவிட்டு, ஒரு தேர்ந்த குற்றவாளியைப் போலத் தனது இறுதித் தயாரிப்புகளை மிகவும் நுணுக்கமாகச் செய்து கொண்டிருந்தான்.

அவனது தொழிலதிபர் மூளை எப்போதும் ஒரு ' ' அல்லது பாதுகாப்புக் காப்பீட்டைத் தனது கைவசம் வைத்திருக்கும். மந்தாகினி அவனுக்குத் தன்னைச் சமர்ப்பிக்கச் சம்மதித்திருந்தாலும், அவளது கன்னிமையைப் பறிக்கும் அந்த உச்சகட்டத் தருணத்தில், வலி தாங்காமலோ அல்லது திடீர் பயத்தினாலோ அவள் பின்வாங்கினால் என்ன செய்வது என்பதை அவன் ஏற்கனவே தீர்க்கமாக யோசித்து வைத்திருந்தான். அவன் ஒருபோதும் தோல்வியை விரும்புபவன் அல்ல. அவன் தனது மெல்லிய பட்டு அங்கவஸ்திரத்தைத் தளர்த்தி, தனது இடுப்புப் பகுதியில் இருந்த ஒரு ரகசிய மடிப்பைச் சரிபார்த்தான். அங்கே, அவனது விலையுயர்ந்த பட்டு வேட்டியின் மடிப்புகளுக்குள் ஒரு சிறிய, வெண்மையான பட்டு கைக்குட்டை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், யாருக்கும் தெரியாத வகையிலும் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அது சாதாரணமான துணி அல்ல; ஒரு பெரும் தொழிலதிபராகத் தனது அதிகாரத்தையும், சட்டத்திற்குப் புறம்பான ரகசியத் தொடர்புகளையும் பயன்படுத்தி அவன் மிக இரகசியமாக வரவழைத்திருந்த உயர்தரமான குளோரோபார்ம் திரவத்தால் அது முழுமையாக நனைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தத் திரவத்தின் வீரியம் அவனது அறையில் இருந்த நறுமணத் திரவியங்களின் மணத்தையும் மீறி, ஒரு மெல்லிய, இனிப்பான, அதே சமயம் நுரையீரலைத் தாக்கும் அபாயகரமான மணத்தை அங்கிருந்த காற்றில் மெல்லக் கலந்தது. சிவா அந்தக் கைக்குட்டையைத் தனது விரல்களால் ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்தான்; அதன் குளிர்ச்சியான ஈரப்பதம் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.

ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது விஷம் தோய்ந்த அம்பைத் தயார் செய்வதைப் போல, சிவா அந்தக் கைக்குட்டையைத் தனது இடுப்பில் மிகவும் பாதுகாப்பாகவும், அதே சமயம் தேவைப்படும்போது ஒரு நொடியில் வெளியே எடுக்கும் வகையிலும் மறைத்து வைத்தான். அவனது தொழிலதிபர் மூளை நொடிக்கு நொடி கணக்கிட்டது அவளுக்கு முதலில் அந்த அபின் கலந்த இனிப்பைக் கொடுக்க வேண்டும், அது அவளது தர்க்க ரீதியான சிந்தனைகளை மழுங்கச் செய்து அவளை ஒரு போதையில் ஆழ்த்தும். ஆனால், அவளது கன்னிமைச் சிதைவின் போது அவள் எழுப்பக்கூடிய அந்த வலி மிகுந்த ஓலங்கள் அல்லது திடீர் எதிர்ப்பு ஆகியவற்றை முழுமையாக அடக்க இந்தக் குளோரோபார்ம் கைக்குட்டைதான் அவனது இறுதி மற்றும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம். அவளை ஒரு ஜடமாக, ஒரு பிணமாக மாற்றி, அவளது உணர்வற்ற உடலின் மேல் தனது வக்கிரமான அதிகாரத்தைச் செலுத்த அவன் உள்ளுக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிவா கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று தனது பிம்பத்தைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் காமத்தாலும், அடக்க முடியாத அதிகார வெறியாலும் ரத்த நிறத்தில் சிவந்து போயிருந்தன. அவன் தனது கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டான். "மந்தாகினி... நீ எனக்குச் சம்மதம் கொடுத்துவிட்டாய், அது உனது தாராள குணம். ஆனால் உன்னை முழுமையாக அடிமையாக்கி, உனது நினைவற்ற நிலையில் உன்னைச் சிதைப்பதுதான் எனது சாமர்த்தியம். ஒரு தொழிலதிபருக்கு வெற்றியை விட அந்த வெற்றியை அடையும் விதம் முக்கியம்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான புன்னகையுடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது கைகள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் கைக்குட்டையைத் தடவின. அந்தத் தீண்டலில் ஒரு குரூரமான திருப்தியும், ஒரு மிருகத்தனமான வெற்றியும் இருந்தது. அவன் ஒரு தொழிலதிபராக எதையும் பாதியில் விடமாட்டான்; ஒரு வேலையைத் தொடங்கினால் அதை அதன் முடிவு வரை தனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்க விரும்புவான்.

வெளியே இடி இடித்த சத்தம் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் அஸ்திவாரத்தையே ஒரு கணம் உலுக்கியது. அந்தச் சத்தம் அவனது திட்டங்களுக்கு ஒரு கவசமாக இருந்தது. சிவா தனது தயாரிப்புகளை முடித்துக் கொண்டு, அறையின் விளக்கைத் தணித்தான். அந்த இருளில் அவனது உருவம் ஒரு நிழல் உலகத்து வேட்டைக்காரனைப் போல மிகவும் அச்சுறுத்தும் விதமாகத் தெரிந்தது. அவன் மெல்லக் கதவைத் திறந்து கொண்டு படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓசையின்றி நடந்தான். அவனது இடுப்பில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கைக்குட்டை, ஒரு நச்சுப் பாம்பைப் போல அவனது உடலோடு ஒட்டி இருந்தது. அந்தத் திரவத்தின் மணம் அவனுக்கே ஒருவிதமான குரூரமான போதையைத் தந்தது. அவன் மந்தாகினியின் அறைக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு அடியிலும், அவளது அந்தப் புனிதமான சந்தன வாசனைக்கும் இந்தக் குளோரோபார்மின் மரண வாசனைக்கும் இடையில் நடக்கப்போகும் அந்தப் போரை எண்ணி வக்கிரமாகத் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

அவன் மந்தாகினியின் அறைக் கதவை நெருங்கிய போது, அவனது இதயம் படபடக்கவில்லை; மாறாக அது ஒரு எந்திரத்தைப் போல மிகவும் சீராக இயங்கியது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபர், அவனது அகராதியில் தோல்விகளுக்கு இடமே இல்லை. இந்தக் குளோரோபார்ம் அவனது காம வேட்டையின் காப்பீடு போன்றது. அவன் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன்னால், மீண்டும் ஒருமுறை தனது இடுப்பில் இருந்த அந்த நச்சுத் துணியைச் சரிபார்த்துக் கொண்டான். அது சரியாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது; வெளியே இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அவன் ஒரு புனிதமான, காதல் வயப்பட்ட காதலனைப் போலவே காட்சியளிப்பான். ஆனால் அந்த மென்மையான பட்டுத் துணிக்கு அடியில் மறைந்திருந்தது ஒரு பெண்ணின் சுயநினைவையேச் சூறையாடும் ஒரு பேரழிவு.

மந்தாகினி உள்ளே சிவாவிற்காகத் தனது முழுமையான நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியாது, தான் காதலிப்பதாக நினைக்கும் இந்த மனிதன் தனது இடுப்பில் ஒரு கொடிய மயக்க மருந்தைத் தாங்கியிருக்கிறான் என்று. சிவாவின் அந்த அந்தரங்கத் தயாரிப்பு, அவளது கன்னிமையின் புனிதத்தை ஒரு மருத்துவமனையின் அறுவை சிகிச்சை மேசையைப் போலக் குளிர்ச்சியாகவும், உணர்ச்சியற்றதாகவும் மாற்றப் போகிறது. மழையின் இரைச்சல் இன்னும் அதிகரித்தது. அந்த ஓசையினால் அவனது அசைவுகள் எதுவும் வெளியே தெரியாது என்பதை அவன் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். சிவா கதவைத் தட்டினான். "மந்தாகினி... நான் வந்துவிட்டேன்," என்ற அவனது குரலில் ஒருவிதமான விசித்திரமான நடுக்கமும் ஒரு வக்கிரமான வேகமும் இருந்தது.

அவன் உள்ளே நுழையும்போது, மந்தாகினி அவனது காலடியில் விழுந்து வணங்கினாள். அவளது கூந்தல் அவனது பாதங்களைத் தீண்டிய போது, சிவாவின் கைகள் தானாகவே அவனது இடுப்பில் இருந்த அந்தக் கைக்குட்டையை நோக்கிச் சென்று அதன் இருப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டன. வேட்டைக்காரன் தனது ஆயுதத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துத் திருப்தி அடைந்து கொண்டான். மந்தாகினியின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் புனிதமான சிரிப்பு, சற்று நேரத்தில் இந்தக் குளோரோபார்ம் திரவத்தின் ஈரத்தால் உறையப் போகிறது. அவளது சுவாசம் அவனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரப்போகிறது. அந்த இரவு, அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து ஒரு துணிக்குள் அடங்கப் போகிறது. மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவள் இன்று இரவு ஒரு காதலனை அல்ல, ஒரு இரக்கமற்ற வேட்டைக்காரனைத் தனது படுக்கை வரை வரவேற்றுவிட்டாள் என்று. சிவாவின் கண்கள் அவளது மேனியை வேட்டையாடத் துடித்தன.