[Peterparker69]

அத்தியாயம் 11:

மழையின் மணம்
அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையைச் சுற்றிலும் அன்று இரவு ஒரு விசித்திரமான மௌனம் நிலவியது. பகல் முழுவதும் அடித்து ஊற்றிய வெயில், மாலையில் ஒரு கனமான புழுக்கமாக மாறியிருந்தது. அந்தப் புழுக்கம் ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான முன்னறிவிப்பு போல இருந்தது. மந்தாகினி தனது அறைக்குள் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மேகங்கள் கருகருவென்று திரண்டு, நிலவின் ஒளியை முழுமையாக மறைத்திருந்தன. அந்த இருட்டு அவளுக்கு ஒரு புதிய பயத்தைத் தந்தது, ஆனால் அந்தப் பயத்திற்கு மேலாக சிவாவின் நினைவுகள் அவளை ஆக்கிரமித்திருந்தன. ஜன்னல் வழியாக மெல்ல வீசத் தொடங்கிய குளிர்ந்த காற்று, மண்ணின் ஈரப்பதத்தை அவளது நாசிக்குக் கொண்டு வந்தது. ஆம், மழை வரப்போகிறது. அந்த மண்ணின் வாசனை எப்போதும் அவளுக்குப் பிடித்தமானது, ஆனால் இன்று அந்த மணம் ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல அவளது உணர்வுகளைத் தூண்டியது.

அதே நேரத்தில், மாளிகையின் மேல் தளத்தில் தொழிலதிபர் சிவா தனது வேட்டைக்கான இறுதித் தயாரிப்புகளை முடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் ஜன்னலைத் திறந்து அந்தப் பெரிய நந்தவனத்தைப் பார்த்தான். மேகங்களின் கர்ஜனை அவனது அதிகாரத் தோரணைக்கு ஒரு பின்னணி இசை போல இருந்தது. அவன் ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக, இயற்கையையும் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரத் துடிப்பவன். "மழை... இது ஒரு நல்ல சகுனம் மந்தாகினி. உனது அலறல்களையும், உனது புனிதத்தின் மரண ஓலத்தையும் இந்த மழையின் சத்தம் உலகுக்குத் தெரியாமல் மறைத்துவிடும்," என்று அவன் தனது வக்கிரமான சிந்தனையுடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது அறையில் இருந்த அந்த நறுமணத் திரவியங்களின் மணம், வெளியே இருந்து வந்த அந்த மழையின் மணத்துடன் கலந்து ஒரு விசித்திரமான சூழலை உருவாக்கியது.

மழை சொட்டுச் சொட்டாக விழத் தொடங்கியது. முதலில் மெதுவாகத் தொடங்கிய அந்தத் தூறல், சில நிமிடங்களிலேயே ஒரு பெரும் மழையாக உருவெடுத்தது. அந்தப் பெரிய மாளிகையின் ஓடுகள் மேல் விழும் மழையின் சத்தம், ஒரு போர்க்களத்தின் முரசு போல ஒலித்தது. மந்தாகினி ஜன்னலை மூடிவிட்டுத் தனது படுக்கையில் அமர்ந்தாள். மழையின் மணம் இப்போது அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. அந்த மணம் அவளது ஆச்சாரமான சந்தன வாசனையுடன் மோதியது. அவள் தனது கைகளைக் கூப்பித் தெய்வத்தைத் தொழ முயன்றாள், ஆனால் சிவாவின் அந்த முரட்டுத்தனமானப் பேச்சும், அவனது வசீகரமான உருவமும் அவளது பிரார்த்தனைகளைச் சிதைத்தன. அவளது உடல் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியில் மெல்ல நடுங்கத் தொடங்கியது. அது வெறும் குளிரால் ஏற்பட்ட நடுக்கமல்ல; அது ஒரு வரப்போகும் பெரும் புயலுக்கான முன்னெச்சரிக்கை.

சிவா இப்போது தனது பட்டு அங்கவஸ்திரத்தைச் சரிசெய்து கொண்டு மெல்லப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் மந்தாகினியின் இதயத் துடிப்போடு லயம் போட்டது. மழையின் சத்தம் அதிகமாக இருந்ததால், அவனது காலடி ஓசை அவளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனது அதிகாரமிக்க இருப்பை அவள் தனது ஆத்மாவால் உணர்ந்தாள். சிவா கூடத்திற்கு வந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரே ஒரு விளக்கு அணைந்து போயிருந்தது. அந்த இருட்டில், மின்னல் கீற்றுகள் மட்டும் மாளிகையின் உட்புறத்தை ஒரு நொடி வெளிச்சமாக்கிக் காட்டின. அந்த ஒளியில் சிவாவின் உருவம் ஒரு அமானுஷ்யமான வேட்டைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தது. அவன் மந்தாகினியின் அறைக் கதவை நெருங்கினான்.

மந்தாகினி கதவோரம் இருந்த அந்தச் சிறிய பிளவில் சிவாவின் நிழலைப் பார்த்தாள். அவளது இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தை நடத்தியது. "மந்தாகினி... மழையின் வாசனை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்த்தாயா?" என்று அவன் கதவின் வெளிப்புறத்திலிருந்து மென்மையான, ஆனால் ஆதிக்கம் செலுத்தும் குரலில் கேட்டான். மந்தாகினி எழுந்து சென்று மெல்லக் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த அந்தப் பயங்கரமான மழையின் பின்னணியில், சிவா ஒரு பெரும் மலையைப் போல நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது சட்டையில் சில மழைத்துளிகள் பட்டிருந்தன; அவை அவனது உடலின் வெப்பத்தில் ஆவியாகிக் கொண்டிருந்தன.

"மழை பெய்கிறது சிவ... எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது," என்று அவள் தனது மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளது முகத்தைத் தனது வன்மையானக் கைகளால் ஏந்தினான். அவனது விரல்களில் இருந்த அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய ரகசிய வாசனை, மழையின் மணத்தையும் மீறி அவளது மூளைக்குள் ஊடுருவியது. "பயப்படாதே மந்தாகினி. இந்த மழையின் மணம் நமது காதலின் சாட்சி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் உறுதியாகச் செய்பவன். இன்று இரவு இந்த மழை ஓயும் போது, நீ ஒரு புதிய மனுஷியாக மாறியிருப்பாய்," என்று அவன் அவளது அச்சத்தை ஒரு தந்திரமான நம்பிக்கையாக மாற்றினான். அவனது பேச்சில் இருந்த அந்த நயவஞ்சகம், மந்தாகினியின் ஆச்சாரமான கவசத்தை முழுமையாகத் தகர்த்தது.

சிவா அவளை மெல்ல அவளது அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். அறையின் ஜன்னல் வழியாக மின்னல்கள் வெட்டிச் சென்ற போது, மந்தாகினியின் மேனி ஒரு பளிங்குச் சிலையைப் போல மின்னியது. மழையின் மணம் இப்போது அந்த அறைக்குள் இருந்த மந்தாகினியின் தனிப்பட்ட நறுமணத்துடன் ஒரு சங்கமமாக மாறியிருந்தது. சிவா அவளது கூந்தலில் சூடியிருந்த மல்லிகையைத் தனது விரல்களால் தடவினான். "இந்த மணம்... இதுதான் எனக்குத் தேவைப்பட்டது," என்று அவன் வக்கிரமாகச் சிரித்தான். மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவன் ரசிப்பது அவளது காதலை அல்ல; அவளது கன்னிமையின் அந்தப் புனிதமான வாசனைத் திரவியத்தைத்தான் என்று.

அந்தப் பயங்கரமான இரவு, மழையின் மணத்தோடு தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது. வெளியே பெய்த அந்தப் பெருமழை அக்கிரகாரத்தின் வீடுகளைத் தனிமைப்படுத்தியது. மாளிகைக்குள் இருந்த அந்த இருட்டு, ஒரு வேட்டைக்காரனின் வக்கிரத்திற்கு உகந்த நிழலாக அமைந்தது. மந்தாகினி சிவாவின் அணைப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அந்தப் பேதைப் பெண் நம்பினாள், இந்த மழையின் மணம் அவளது வாழ்வின் வசந்த காலத்தின் தொடக்கம் என்று. ஆனால் சிவா அறிவான், இந்த மழை மறைக்கப் போவது ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தைச் சூறையாடும் ஒரு பெரும் குற்றத்தைச் சாட்சியின்றி அழிக்கப் போகிறது என்று. மழையின் மணம், அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்தைச் சிதைக்கும் ஒரு பெரும் பேரழிவின் வாசனையாக மாறியிருந்தது.