[Peterparker69]

அத்தியாயம் 10:

மந்தாகினியின் சம்மதம்
மதிய நேரத்து அந்தத் திருமணப் பேச்சு மந்தாகினியின் மனதில் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையில், அன்று மாலை இருள் சூழத் தொடங்கிய போது, மந்தாகினி தனது அறைக்குள் அமர்ந்து கண்ணாடியில் தனது உருவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புதிய தேஜஸும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான பயமும் கலந்திருந்தன. தொழிலதிபர் சிவா சொன்ன அந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது காதுகளில் ஒரு வேத மந்திரத்தைப் போல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. 'திருமணத்திற்கு முன்னரே நாம் ஒருவருக்கொருவர் சொந்தமானவர்கள்' என்ற அவனது அந்த வஞ்சக வாதம், அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பால் உருவான தார்மீக வேலிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்த்துவிட்டன. அவள் சிவாவை ஒரு சாதாரண மனிதனாகப் பார்க்கவில்லை; தன்னை ஆள வந்த ஒரு சக்கரவர்த்தியாகவும், தனது வாழ்வின் ரட்சகனாகவும் பார்த்தாள்.

மந்தாகினி தனது கைகளைத் தடவிப் பார்த்தாள்; அங்கே சிவாவின் முதல் முத்தத்தின் ஈரம் இன்னும் இருப்பதாக அவள் உணர்ந்தாள். ஒரு பெண்ணின் சம்மதம் என்பது அவளது மனதின் ஆழத்திலிருந்து வர வேண்டும் என்பதில் சிவா மிகவும் தெளிவாக இருந்தான். அவன் ஒரு முரட்டுத்தனமான வேட்டைக்காரன் மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளை எப்படித் தனது தொழிலுக்கு ஏற்ற முதலீடாக மாற்ற வேண்டும் என்று தெரிந்த ஒரு புத்திசாலி தொழிலதிபர். மந்தாகினி இப்போது தன்னைச் சிவாவிற்குச் சமர்ப்பிக்க முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டாள். அவளது சம்மதம் என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் ஆனது அல்ல; அது அவளது கௌரவம், புனிதத்தன்மை மற்றும் அவளது குடும்பத்தின் பாரம்பரியம் அனைத்தையும் சிவாவின் காலடியில் வைப்பதாகும்.

மாளிகையின் கூடத்தில் விளக்கேற்றும் நேரம் வந்தபோது, மந்தாகினி மிகவும் மெதுவாகச் செயல்பட்டாள். அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒருவிதமான நடுக்கம் இருந்தது. சிவா மேல் தளத்திலிருந்து இறங்கி வந்தான். அவன் இப்போது ஒரு மெல்லிய கறுப்பு நிறப் பட்டுச் சட்டையை அணிந்திருந்தான், அது அவனது அந்த வன்மையான உடல்வாகை இன்னும் எடுப்பாகக் காட்டியது. அவனது கண்கள் மந்தாகினியைப் பார்த்த விதம், அவளை ஒரு நிமிடம் மூச்சடைக்க வைத்தது. "மந்தாகினி, இன்னும் உன் முடிவு மாறவில்லையே?" என்று அவன் அவளது அருகில் வந்து, அவளது காதோரம் மெல்லிய குரலில் கேட்டான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்துச் சந்தைத் தீண்டியபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது உலகம் சுழல்வது போல இருந்தது.

"இல்லை சிவ... நான் உங்களை நம்புகிறேன். நீங்கள் தான் எனது கணவர் என்று என் மனதிற்குள் நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். இனி இந்த உடல், உயிர் அனைத்தும் உங்களுடையது," என்று அவள் தனது முழுமையான சம்மதத்தை ஒரு வாக்குறுதியாக வழங்கினாள். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, சிவாவின் கண்களில் ஒரு வக்கிரமான வெற்றிக் களிப்பு மின்னியது. வேட்டைக்காரன் தனது வலையைச் சுருக்குவதற்கான இறுதி அனுமதி கிடைத்துவிட்டது. அவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்திப் பிடித்தான். அவனது கைகளின் அந்த முரட்டுத் தீண்டல், மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய கிளர்ச்சியைத் தந்தது. "நல்லது மந்தாகினி. இன்று இரவு, இந்த உலகம் உறங்கும் போது, நாம் இருவர் மட்டும் விழித்திருப்போம். உனது கன்னிமையைத் திருமணப் பரிசாக நான் ஏற்கும் அந்தத் தருணம், உனது அந்தஸ்தை நான் ஒரு ராணியைப் போல மாற்றுவேன்," என்று அவன் மீண்டும் ஒரு பொய்யான வாக்குறுதியை அளித்தான்.

மந்தாகினி சிவாவின் கண்களையே நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவனது அந்தத் தீவிரமான பார்வையில் தன்னைத் தொலைக்கத் தயாராக இருந்தாள். "சிவ, ஒரு பிராமணப் பெண்ணாக நான் எத்தனையோ ஆச்சாரங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் உங்களது இந்தக் காதல், அந்த எல்லா ஆச்சாரங்களையும் விடப் பெரியதாகத் தெரிகிறது. நான் பாவம் செய்கிறேனா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அந்தப் பாவம் உங்களால் என்றால் அதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கிறேன்," என்று அவள் தனது பேதமையின் உச்சத்தைச் சொன்னாள். அவளது சம்மதத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரத்தன்மை சிவாவிற்கே ஒரு கணம் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் எத்தனையோ வணிகப் பேரங்களை முடித்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு பெண்ணின் ஆத்மாவை இவ்வளவு எளிதாக விலைக்கு வாங்கியது அவனுக்கு ஒரு பெரிய சாதனையாகத் தெரிந்தது.

அவன் அவளது இடையைச் சுற்றித் தனது பலமான கைகளை வளைத்தான். மந்தாகினி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு ஒரு போர் முரசத்தைப் போல அவளது காதுகளில் ஒலித்தது. "இன்று இரவு மழை வரும் என்று தோன்றுகிறது மந்தாகினி. அந்த மழையின் ஓசையில் உனது பயமும், இந்த அக்கிரகாரத்தின் பழைய நினைவுகளும் கரைந்து போகட்டும். நாம் ஒரு புதிய சரித்திரத்தைத் தொடங்குவோம்," என்று அவன் சொன்னான். மந்தாகினிக்குத் தெரியாது, அவன் சொல்லும் அந்தச் சரித்திரம் அவளது கௌரவத்தின் மரண சாசனம் என்று. அவளது சம்மதம் என்பது சிவாவிற்கு ஒரு பச்சைக் கொடியாகத் தெரிந்தது; இனி அவன் தனது வக்கிரமான வேட்டையைத் தடையின்றித் தொடங்கலாம்.

மந்தாகினி தனது அறைக்குச் சென்று, சிவாவிற்காகத் தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். அவள் தனது நீண்ட கூந்தலை விரித்துப் போட்டு, அதில் ஒரு புதிய மல்லிகைச் சரத்தைச் சூடிக்கொண்டாள். சிவாவிற்குப் பிடித்தமான அந்த வாசனைத் திரவியத்தை மெல்லத் தனது கழுத்தில் தடவிக் கொண்டாள். அவளது ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு திருமணப் பெண்ணின் கனவுகளைப் போல இருந்தன. ஆனால், மேல் தளத்தில் சிவா தனது அதிகாரத் தோரணையில் அமர்ந்து, தனது வக்கிரமான பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ளத் தேவையான அந்த அபின் கலந்த இனிப்பைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். அவனது சம்மதம் வாங்கிய அதே நயவஞ்சகம், இப்போது அவளைச் சிதைப்பதற்கான அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்திருந்தது.