[Peterparker69]

அத்தியாயம் 9:

சிவா மிகவும் நிதானமாக, ஒரு மாவட்ட அதிகாரிக்கே உரிய அதிகாரத் தோரணையுடன் கூடத்திற்கு வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு பெரிய கவலை தோய்ந்தது போன்ற ஒரு பாவனையைச் செயற்கையாகத் தத்தெடுத்திருந்தான். மந்தாகினி அவனது முகம் சற்றே வாடி இருப்பதைப் பார்த்ததும் பதறிப்போனாள். "சிவ... என்ன ஆனது? ஏன் உங்கள் முகம் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறது? ஏதாவது உங்கள் தொழிலில் நஷ்டமா? அல்லது உடலுக்கு ஏதேனும் அசௌகரியமா?" என்று அவள் மிக அருகில் வந்து அவனது கைகளைப் பற்றிக் கவலையோடு கேட்டாள். சிவா அவளது கள்ளமற்றக் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்து, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டான். "இல்லை மந்தாகினி... தொழில் நஷ்டங்களை நான் ஒரு நொடியில் எனது அதிகாரத்தால் சரி செய்து விடுவேன். ஆனால், உன்னைப் பிரிந்து இருப்பதை என்னால் ஒரு நொடி கூடத் தாங்க முடியவில்லை. உனது தந்தை தீர்த்த யாத்திரை முடிந்து வந்த பிறகு நம்முடைய இந்தத் தொடர்பைப் பற்றி எப்படிச் சொல்வது என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவன் தனது நடிப்புத் திறமையின் உச்சத்தைக் காட்டினான்.

மந்தாகினி அவனது கைகளைத் தனது மென்மையான கன்னத்தோடு அணைத்துக் கொண்டாள். "எனது தந்தை உங்கள் மேல் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறார் சிவ. நீங்கள் ஒரு தொழிலதிபர், பெரிய மனிதர். நீங்கள் கேட்டால் அவர் எதற்கும் மறுக்க மாட்டார்," என்று அவள் தனது பேதமையால் சொன்னாள். சிவா அவளை மெல்லத் தனது அகன்ற மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். "ஆனால் மந்தாகினி, சாதி மற்றும் ஆச்சாரப் பிடியில் ஊறிய அவர், ஒரு தொழிலதிபராக என்னை ஏற்றுக்கொண்டாலும், தனது மருமகனாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதில் எனக்குப் பெரிய சந்தேகம் இருக்கிறது. ஒருவேளை அவர் நமது காதலை மறுத்துவிட்டால், உன்னைப் பிரிந்து நான் எப்படி வாழ்வேன்? உன்னை வேறு யாருக்காவது மணம் முடித்துக் கொடுத்துவிட்டால் என் நிலைமை என்னவாகும்?" என்று அவன் அவளது மனதில் ஒரு பயத்தை வஞ்சகமாக விதைத்தான். அந்தப் பயம் அவளைச் சிவாவின் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமாகத் தள்ளியது.

மந்தாகினியின் இதயம் வேகமாகப் படபடக்கத் தொடங்கியது. "ஆனால் சிவ... திருமணத்திற்கு முன்னால் இப்படிச் செய்வது நமது முறை அல்லவே? அது பாவமில்லையா? சாஸ்திரங்கள் இதற்கு அனுமதிக்குமா?" என்று அவள் சற்றே தயக்கத்துடன் கேட்டாள். சிவா அவளது இதழ்களைத் தனது கைவிரலால் மெல்லத் தொட்டான். அவனது அந்த முரட்டுத் தீண்டல் அவளது எதிர்ப்பை ஒரு நொடியில் கரைத்தது. "காதலில் எதுவுமே பாவம் இல்லை மந்தாகினி. ஒரு தொழிலதிபராக நான் எதையும் முறைப்படி செய்ய விரும்புபவன். ஆனால், உன் தந்தையின் பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் நமது காதல் தோற்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் நான் இதைக் கேட்கிறேன். உன் மீது எனக்கு இருக்கும் அந்த அதீதக் காதலின் அடையாளமாக, உனது கன்னிமையைத் திருமணப் பரிசாக எனக்கு இப்போதே தரமாட்டாயா? அதுவே நமது உண்மையானத் திருமணமாக அமையும்," என்று அவன் ஒரு கவிஞனைப் போலப் பேசி அவளது கௌரவத்தைச் சிதைக்கத் தூண்டினான்.