[Peterparker69]

அத்தியாயம் 8:

வேட்டைக்காரனின் நடிப்பு

தோட்டத்தில் நடந்த அந்தச் சிறு சந்திப்பிற்குப் பிறகு, மாளிகைக்குள் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. ஆனால் அந்த அமைதிக்கு அடியில் ஒரு பெரும் புயல் உருவாகிக் கொண்டிருந்ததை மந்தாகினி உணரவில்லை. தொழிலதிபர் சிவா, ஒரு தேர்ந்த நடிகனைப் போலத் தனது அடுத்த நகர்வைத் திட்டமிட்டான். அவனுக்குத் தெரியும், மந்தாகினியின் உடல் ஏற்கனவே அவனது அதிகாரத்திற்கும் ஆண்மைக்கும் அடிபணிந்துவிட்டது; இப்போது அவளது மனதையும், ஆத்மாவையும் தனது வஞ்சக வலையில் வீழ்த்த வேண்டிய தருணம் இது. அவன் தனது அறைக்குள் அமர்ந்து ஒரு விலையுயர்ந்த காகிதத்தில் எதையோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவனது பார்வை மட்டும் கீழே கூடத்தில் விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்த மந்தாகினியின் மேலேயே நிலைத்திருந்தது. அவனது நடிப்பு இப்போது ஒரு புதிய உச்சத்தைத் தொடத் தயாரானது.

இரவு உணவு நேரம் நெருங்கிய போது, சிவா மிகவும் நிதானமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தான். அவன் இப்போது ஒரு வெள்ளை நிறப் பட்டு வேட்டியும், தோளில் ஒரு அங்கவஸ்திரமும் அணிந்திருந்தான். ஒரு அக்கிரகாரத்து மாப்பிள்ளையைப் போன்ற அந்தத் தோற்றம், மந்தாகினியின் கண்களுக்கு ஒரு தெய்விகமான பிம்பமாகத் தெரிந்தது. "மந்தாகினி, இன்று சமையல் என்ன? உனது கைமணத்தை ருசிக்க நான் ஆவலாக இருக்கிறேன்," என்று அவன் மிகவும் கனிவான குரலில் கேட்டான். மந்தாகினி அவனது அந்தப் புதிய தோற்றத்தைக் கண்டு ஒரு கணம் திகைத்து நின்றாள். "சாதமும், பருப்புத் துவையலும் தான் செய்திருக்கிறேன்... உங்களுக்குப் பிடிக்குமா என்று தெரியவில்லை," என்று அவள் நாணத்துடன் சொன்னாள்.

சிவா அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். "நீ எதைச் செய்தாலும் அது எனக்கு அமுதம்தான். நீயே ஒரு அமுதம் போன்றவள்," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அந்த ஒரு வாக்கியம் மந்தாகினியின் இதயம் முழுவதும் ஒரு தேன் மழையைப் பொழிந்தது போல இருந்தது. ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், உலகமே வியந்து பார்க்கும் ஒரு மனிதன், தன்னிடம் இவ்வளவு பணிவாகவும் காதலடனும் பேசுவதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. இதுதான் சிவாவின் முதல் வெற்றி. அவன் தனது அதிகாரத்தை ஒரு மென்மையான காதலால் போர்த்தியிருந்தான். ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தடவிக் கொடுத்து அதன் கழுத்தை அறுக்கத் தயாராவதைப் போல அவனது நடிப்பு இருந்தது.

உணவு உண்ணும் போது, சிவா மந்தாகினியின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசித்துப் பார்ப்பது போல நடித்தான். "மந்தாகினி, உனது தந்தை உன்னைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொன்னார். ஆனால் அவர் உனது ஆத்மாவின் அழகைப் பற்றிச் சொல்லவே இல்லையே? நீ ஒரு சாதாரணப் பெண் அல்ல, நீ ஒரு ஓவியம்," என்று அவன் புகழாரங்களைச் சூட்டினான். மந்தாகினி தலைகுனிந்து சிரித்தாள்; அவளது முகம் வெட்கத்தில் ஒரு செம்பருத்திப் பூவைப் போலச் சிவந்தது. "சிவ... நீங்கள் ஒரு பெரிய மனிதர். என்னைப் போன்ற ஒரு சாதாரணப் பெண்ணிடம் ஏன் இவ்வளவு அன்பு காட்டுகிறீர்கள்?" என்று அவள் மெல்லக் கேட்டாள். இதுதான் சிவா எதிர்பார்த்த கேள்வி.

அவன் தனது கையில் இருந்த உணவை வைத்துவிட்டு, அவளது கையை மேஜையின் மீது மெல்லத் தொட்டான். அவனது விரல்களின் சூடு அவளது நரம்புகளைத் தூண்டியது. "பெரிய மனிதன், சிறிய பெண் என்பதெல்லாம் உலகிற்காக மந்தாகினி. என் இதயத்தைப் பொறுத்தவரை நீதான் என் உலகம். நான் எத்தனையோ நகரங்களைக் கண்டிருக்கிறேன், எத்தனையோ செல்வங்களைச் சேர்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்த அக்கிரகாரத்தில் உன்னைக் கண்ட பிறகுதான், நிஜமான செல்வம் எது என்பதை உணர்ந்தேன்," என்று அவன் ஒரு திரைக்கதை வசனத்தைப் போலத் தனது பொய்யான காதலைக் கொட்டினான். அவனது கண்கள் கலங்குவது போல ஒரு பாவனையைச் செய்தான். அந்தத் தொழிலதிபர் மூளை, ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளோடு எப்படி விளையாட வேண்டும் என்பதில் கில்லாடியாக இருந்தது.

மந்தாகினி அவனது அந்தப் பொய்யான கண்ணீரைக் கண்டு உருகிப் போனாள். "சிவ... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். நான் உங்களைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை," என்று அவள் அவனது கையைத் திருப்பிப் பற்றிக் கொண்டாள். மந்தாகினியின் அந்தத் தீண்டல் சிவாவிற்கு ஒரு வெற்றிக் களிப்பைத் தந்தது. அவனது நடிப்பு வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டது. அவன் அவளது கையைத் தனது இதழ்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று, மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான். அந்த முதல் முத்தம் மந்தாகினிக்கு ஒரு பேரின்பத்தையும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான பயத்தையும் தந்தது. ஒரு அந்நிய ஆணின் இதழ்கள் தனது கையில் படுவதை அவளது ஆச்சாரம் தடுக்க முயன்றாலும், சிவாவின் மீதான அந்தப் போலித்தனமான காதல் அந்தத் தடையை நொறுக்கியது.

அன்று இரவு முழுவதும் சிவா மந்தாகினியுடன் கூடத்திலேயே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தான். அவன் தனது தொழில்களைப் பற்றியும், தனது லட்சியங்களைப் பற்றியும் சொன்னான். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஒரு மையப்புள்ளி இருந்தது அது மந்தாகினிதான். "நான் கட்டப்போகும் புதிய தொழிற்சாலைக்கு உனது பெயரைத்தான் சூட்டப் போகிறேன்," என்று அவன் சொன்னபோது, மந்தாகினி தன்னை ஒரு இளவரசியாகவே உணரத் தொடங்கினாள். சிவாவின் அந்த வஞ்சகமான நடிப்பு, அந்தப் பேதைப் பெண்ணின் பகுத்தறிவை முழுமையாக மழுங்கச் செய்திருந்தது. அவளது தந்தை சொன்ன அந்த 'பாதுகாப்பு' இப்போது 'காதலாக' உருமாறிவிட்டதாக அவள் நம்பினாள்.

நள்ளிரவு நெருங்கிய போது, சிவா மெல்ல எழுந்து மந்தாகினியின் அருகில் வந்தான். அவன் அவளது தோளில் தனது கையை வைத்தான். "மந்தாகினி, நீ இல்லாத வாழ்க்கை இனி எனக்கு ஒரு நரகம். உனது கன்னிமையைப் பாதுகாக்கும் இதே கைகளால் உனது கழுத்தில் ஒரு மங்கல நாணைக் கட்ட விரும்புகிறேன்," என்று அவன் ஒரு புனிதமான உறுதிமொழியைப் போலப் பொய் சொன்னான். மந்தாகினி கண்களை மூடி அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவனது கட்டுக்கோப்பான மார்பின் சூடு அவளுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டியது. வேட்டைக்காரன் தனது வலையை முழுமையாக இழுத்துவிட்டான். மந்தாகினி இப்போது அவனது முழுமையானக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்துவிட்டாள்.