[Peterparker69]

அத்தியாயம் 7:

மதிய நேரத்துச் சந்திப்பு
அன்றைய மதிய வேளை, அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையைச் சுற்றியிருந்த நந்தவனம் ஒருவிதமான மந்தமான அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது. சூரியனின் கதிர்கள் மாளிகையின் பெரிய கருங்கல் சுவர்களில் பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. மந்தாகினி, காலையில் கிணற்றடியில் கண்ட அந்த அதிர்ச்சிகரமான, அதே சமயம் கிளர்ச்சியூட்டும் காட்சியின் பாதிப்பிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக மீளவில்லை. அவளது மனதில் சிவாவின் அந்த வன்மையான உடலமைப்பு ஒரு அணையாத நெருப்பாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த நினைவுகளைத் திசைதிருப்ப எண்ணி, அவள் கையில் ஒரு சிறிய பூக்கூடையுடன் தோட்டத்தில் பூக்களைப் பறிப்பதற்காக வந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்திச் சேலை, அந்தப் பச்சை நிறத் தோட்டத்திற்கு ஒரு மங்கலமான அழகைச் சேர்த்தது. அவளது கூந்தல் ஒரு தளர்வான பின்னலாக முதுகில் அசைந்து கொண்டிருந்தது, அதில் சூடியிருந்த மல்லிகைச் சரம் வாடிப் போயிருந்தாலும், அவளது மேனி தரும் நறுமணம் அந்தத் தோட்டம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது.

மந்தாகினி ஒவ்வொரு செடியாக நகர்ந்து, பூஜைக்குத் தேவையான நந்தியாவட்டை மற்றும் செம்பருத்திப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் மென்மையாகப் பூக்களைத் தொடும்போது, அவளது கவனம் மட்டும் பின்னால் இருக்கும் மாளிகையின் மேல் தளத்தையே நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. திடீரென, காய்ந்த இலைகள் மிதிப்படும் சத்தம் அவளுக்கு மிக அருகில் கேட்டது. அவள் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அங்கே சிவா நின்றிருந்தான். அவன் இப்போது ஒரு மெல்லிய சந்தன நிறப் பட்டுச் சட்டையும், விலை உயர்ந்த வேட்டியும் அணிந்திருந்தான். ஒரு தொழிலதிபருக்கே உரிய அந்த நளினமும், அதே சமயம் ஒரு ஆணுக்குரிய அந்த மிடுக்கும் அவனிடம் அபாரமாக இருந்தது. அவனது கண்கள் மந்தாகினியை அணு அணுவாக அளவெடுத்தன. அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரம், மந்தாகினியின் உடலில் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது.

"மந்தாகினி, மதிய வெயிலில் ஏன் இப்படி அலைந்து கொண்டிருக்கிறாய்? இந்தப் பூக்கள் உனது அழகிற்கு முன்னால் வாடிவிடப் போகின்றன," என்று அவன் தனது காந்தக் குரலில், ஒரு வசீகரமான புன்னகையுடன் கேட்டான். மந்தாகினிக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை; அவளது இதயம் முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் துடித்தது. "இல்லை... அது... மாலையில் விளக்கேற்றப் பூக்கள் தேவை, அதற்காகத்தான்," என்று அவள் தலைகுனிந்தபடி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளை நோக்கி இன்னும் ஒரு அடி நெருங்கி வந்தான். இப்போது அவனது உடலிலிருந்து வீசிய அந்தத் தொழிலதிபர்களுக்கே உரிய ரகசிய வாசனைத் திரவியத்தின் மணம், அவளது ஆச்சாரமான சந்தன வாசனையுடன் கலந்து ஒரு புதிய போதையை உருவாக்கியது.

சிவா மெல்லத் தனது கையை உயர்த்தி, மந்தாகினியின் கூந்தலில் சிக்கியிருந்த ஒரு காய்ந்த இலையை எடுப்பது போல பாவனை செய்தான். அவனது விரல்கள் அவளது கூந்தலை முதன்முதலாகத் தீண்டின. அந்த ஒரு சிறு ஸ்பரிசம் மந்தாகினியின் உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கத்தை உண்டாக்கியது. ஒரு அந்நிய ஆணின் விரல்கள் தனது கூந்தலில் படுவதை அவள் ஒரு பெரிய பாவமாக நினைத்திருக்க வேண்டும், ஆனால் சிவாவின் தீண்டலில் இருந்த அந்த வன்மையான காந்த சக்தி அவளை அசைக்க விடாமல் தடுத்தது. "உனது கூந்தல் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது மந்தாகினி. ஒரு கரிய நாகத்தைப் போல உன் முதுகில் படர்ந்திருக்கிறது," என்று அவன் அவளது காதோரம் குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னான். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்துச் சந்தில் பட்டபோது, மந்தாகினிக்குத் தனது முழங்கால்கள் பலவீனமடைவது போலத் தோன்றியது.

மந்தாகினி மெல்லப் பின்வாங்க முயன்றாள், ஆனால் சிவா அவளது பாதையை மறிப்பது போல ஒரு மரத்தின் கிளைகளைப் பிடித்தபடி நின்றான். "ஏன் என்னைப் பார்த்தால் பயப்படுகிறாயா? நான் உனது பாதுகாவலன் அல்லவா? உனது தந்தை என்னை நம்பித்தானே உன்னை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்?" என்று அவன் கேட்டான். அவனது பேச்சில் இருந்த அந்த நயவஞ்சகமான காதல், மந்தாகினியை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. அவன் ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், எத்தனையோ அதிகாரங்களைச் சுமந்தவன், அப்படிப்பட்டவன் ஒரு அக்கிரகாரத்துப் பெண்ணான தன்னிடம் இவ்வளவு பணிவாகவும், அன்பாகவும் பேசுவதை அவள் ஒரு கௌரவமாகக் கருதினாள். ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையை வசப்படுத்துவதற்காகப் போர்த்திக் கொள்ளும் அந்த அன்பெனும் ஆட்டுக்குட்டித் தோலை அவள் உண்மையான காதல் என்று நம்பத் தொடங்கினாள்.

சிவா அவளது முகத்தை மெல்ல நிமிர்த்தினான். அவனது விரல்கள் அவளது நாடியில் பட்டபோது, மந்தாகினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். "உனது இந்தக் கண்கள்... இவை ஏதோ ரகசியத்தைச் சொல்லத் துடிக்கின்றன. காலையில் கிணற்றடியில் எதையோ பார்த்தாயோ?" என்று அவன் ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்புடன் கேட்டான். மந்தாகினியின் முகம் அப்படியே சிவந்து போனது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது சிவாவிற்குத் தெரிந்துவிட்டதோ என்ற பயம் அவளை வாட்டியது. ஆனால் சிவா அதை ஒரு விளையாட்டாகவே மாற்றினான். "வருத்தப்படாதே மந்தாகினி, நான் உனக்குச் சொந்தமானவன். நீ எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னைப் பார்க்கலாம்," என்று அவன் அவளது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசினான். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமானப் பேச்சும், அதிகாரமும் மந்தாகினியின் மனதில் இருந்த தார்மீக வேலிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்த்தன.

அந்த மதிய நேரத்துச் சந்திப்பு, ஒரு சாதாரண உரையாடலாகத் தொடங்கினாலும், அது ஒரு மாபெரும் காமப் போருக்கான அஸ்திவாரமாக மாறியது. சிவா தனது தொழிலதிபர் மூளையைப் பயன்படுத்தி மந்தாகினியின் பலவீனங்களைத் துல்லியமாகக் கண்டறிந்தான். அவளது தனிமை, அவளது பயம், மற்றும் அவளது அடக்கப்பட்ட இளமை உணர்ச்சிகள் என அனைத்தையும் அவன் தனது முதலீடுகளாக மாற்றினான். மந்தாகினியோ, தான் ஒரு பெரும் தொழிலதிபரின் காதலில் விழுந்துவிட்டதாக ஒரு கற்பனை உலகில் மிதக்கத் தொடங்கினாள். அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பு இப்போது அவளுக்கு ஒரு பாரமாகத் தெரிந்தது; சிவாவின் அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பிற்காக அவளது ஆத்மா ஏங்கத் தொடங்கியது.

தோட்டத்தின் மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த அந்த மதிய வெயில், இவர்களின் ரகசியச் சந்திப்பிற்கு ஒரு சாட்சியாக இருந்தது. சிவா அங்கிருந்து நகரும்போது, மந்தாகினியின் கையை மெல்ல அழுத்திவிட்டுச் சென்றான். அந்த அழுத்தத்தில் ஒரு அதிகாரம் இருந்தது, ஒரு உரிமை இருந்தது. மந்தாகினி அந்த இடத்திலேயே நீண்ட நேரம் சிலை போல நின்றிருந்தாள். அவளது கையில் இருந்த பூக்கூடை கீழே விழுந்திருந்தது. அவள் பறித்த பூக்கள் வாடிக் கிடந்தன, ஆனால் அவளது உடலில் ஒரு புதிய உணர்ச்சி மலர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வேட்டை இப்போது அடுத்த நிலைக்கு நகர்ந்துவிட்டது. அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, ஒரு பெண்ணின் கௌரவம், இவை அனைத்தும் சிவாவின் அந்த ஒரு சிறு தீண்டலில் மெல்லச் சரிந்து கொண்டிருந்தன. தனிமையின் அந்த மதியம், ஒரு பெரும் அழிவிற்கான இனிப்பான தொடக்கமாக அமைந்தது.