[Peterparker69]

அத்தியாயம் 6:

கிணற்றடியில் ஒரு காட்சி
மறுநாள் அதிகாலை வேளை, அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான தெருவே இன்னும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போதையிலிருந்து முழுமையாக விடுபடாத அந்தப் புனிதமான பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், சாஸ்திரிகளின் மாளிகையின் பின்புறம் இருந்த பழமையான கருங்கல் கிணற்றடி ஒரு விசித்திரமான மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. வழக்கமாக மந்தாகினி அதிகாலையிலேயே எழுந்து, குளிர்ந்த நீரில் நீராடிவிட்டுத் தனது தினசரி பூஜைகளைத் தொடங்குபவள். ஆனால் அன்று, ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத உள்மனத் தூண்டுதலால் அவளது உறக்கம் சற்றே நீடித்தது, அதனால் அவள் சற்றே தாமதமாகத் தனது அந்தரங்க அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். மாளிகையின் பின்புறக் கதவை எவ்வித ஓசையுமின்றி மெல்லத் திறந்து கொண்டு தோட்டம் வழியாகக் கிணற்றடியை நெருங்கியபோது, அங்கே ஏற்கனவே யாரோ ஒருவரின் நடமாட்டம் இருப்பதை அவளது கூர்மையான செவிகள் உணர்ந்தன. அவள் சட்டென்று ஒரு மறைவான, அகலமான கருங்கல் தூணிற்குப் பின்னால் தனது மென்மையான மேனியைப் பதுக்கிக் கொண்டாள். அங்கே இருந்தது வேறு யாருமல்ல, அந்த இளைய தொழிலதிபர் சிவா.

ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக, நவீன உலகத்தின் உடற்பயிற்சிகளிலும் தனது உடலைப் பேணுவதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட அவன், அன்று அதிகாலையில் அந்தப் பெரிய கிணற்றின் குளிர்ந்த நீரில் நீராடித் தனது உடலைச் சுறுசுறுப்பாக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். மந்தாகினி மறைந்திருந்து பார்த்த அந்தப் பார்வை, அவளது 23 ஆண்டுகால தூய்மையான வாழ்க்கையிலேயே மிக அதிர்ச்சிகரமான, அதே சமயம் அவளது நரம்புகளைத் தூண்டும் கிளர்ச்சியூட்டும் ஒரு காட்சியாக சட்டென்று மாறியது. சிவா தனது விலையுயர்ந்த மேல் சட்டையைக் கழற்றி ஒரு பக்கத்திலிருந்த கல் தூணின் மேல் அலட்சியமாகப் போட்டிருந்தான். அவனது முதுகின் அகலமான பரப்பு ஒரு தேர்ந்த சிற்பியால் பல ஆண்டுகள் உழைத்துச் செதுக்கப்பட்ட கருங்கல் சிலையைப் போலப் பளபளத்தது. அவனது தோள்பட்டைகள் ஒரு பண்டைய காலத்துப் போர் வீரனுக்குரிய அசாத்திய கம்பீரத்துடன் விரிந்திருந்தன. கிணற்றிலிருந்து அவன் ஒரு கனமான இரும்பு வாலியில் நீரை முகந்து தனது பலமான கைகளால் மேலே தூக்கும்போது, அவனது கைகளின் தசைகள் முறுக்கேறி ஒரு இயந்திரத்தைப் போல அசைந்த விதம் மந்தாகினியின் கண்களை அங்கிருந்து ஒரு நொடி கூட அகற்ற விடாமல் கட்டிப் போட்டது.

ஒரு ஆணின் முழுமையான உடலை இவ்வளவு நெருக்கமாகவும், அதுவும் இத்தகைய அந்தரங்கமான அதிகாலைச் சூழலிலும் அவள் தனது வாழ்நாளில் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. அவளது ஆச்சாரமான அக்கிரகார உலகம் இதுவரை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த ஆண்மை என்பது மென்மையான, சாந்தமான வேத விற்பன்னர்களையே; ஆனால் சிவாவின் உடலோ ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் கட்டுக்கோப்பான வலிமையையும், அபாயகரமான அழகையும் ஒருசேரக் கொண்டிருந்தது. சிவா இப்போது தனது இடையிலிருந்த ஆடையைச் சற்றே தளர்த்தி, முதல் வாலி குளிர்ந்த நீரைத் தனது தலை வழியே ஆக்ரோஷமாக ஊற்றிக் கொண்டான். அந்த நீர் அவனது அகன்ற மார்பிலும், திரண்ட தோள்களிலும் ஒரு காட்டருவியைப் போல வழிந்து ஓடியபோது, அவனது உடலின் கரிய உரோமங்கள் ஒவ்வொன்றும் நனைந்து அவனது ஆண்மையை இன்னும் எடுப்பாகவும் வக்கிரமாகவும் காட்டியது.

அவனது மார்புத் தசைகள் அவன் மூச்சுவிடும் ஒவ்வொரு முறைக்கும் ஏற்ப ஏறி இறங்கியது ஒரு அமானுஷ்யமான லயத்தைக் கொண்டிருந்தது. மந்தாகினிக்குத் தொண்டை வறண்டது போல ஒரு விசித்திரமான தாகம் ஏற்பட்டது; அவளது இதயம் தனது மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு வலையில் பிடிபட்ட காட்டுப் பறவையைப் போலத் திக்கித் திணறிச் சிறகடித்துக் கொண்டது. அவளது கண்களில் சமூகத்தின் மீதான ஒருவிதமான பயம் கலந்திருந்தாலும், அந்தத் தடையைத் தாண்டிய ஒரு அதீதப் பேரார்வம் அவளை இமைக்காமல் உற்றுப் பார்க்கத் தூண்டியது. நீராடி முடித்த சிவா, ஒரு மெல்லிய வெண்ணிறத் துண்டை எடுத்துத் தனது ஈரமான மேனியைத் துடைக்கத் தொடங்கினான். அப்போது அவன் தற்செயலாக மந்தாகினி மறைந்திருந்த திசையை நோக்கிச் சற்றே தனது முகத்தைத் திருப்பினான். அவள் பயத்தில் தனது மூச்சை அப்படியே உள்ளுக்குள்ளே அடக்கிக் கொண்டாள்; ஆனால் சிவா அவளைப் பார்க்காதது போலத் தனது நாடகத்தைத் தொடர்ந்தான்.

அவன் தனது உடலின் ஈரத்தைத் துடைக்கும்போது, அவனது அடிவயிற்றின் தசைகள் அலை அலையாகவும், மிகவும் உறுதியாகவும் தெரிந்தன. அவனது அந்த வன்மையான ஆண்மை, ஒரு பெரும் தொழிலதிபருக்கே உரிய மிடுக்குடனும், ஒரு பசியுள்ள வேட்டைக்காரனின் ஆக்ரோஷத்துடனும் அவனது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் மந்தாகினிக்குத் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தது. மந்தாகினிக்கு இப்போது தன் உடல் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான நடுக்கமும், இதுவரை அறிந்திராத ஒரு புதுவித வெப்பமும் பரவுவதை அவளது ஒவ்வொரு அணுவாலும் உணர முடிந்தது. அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பு அந்த இடத்திலிருந்து அவளை உடனே ஓடிவிடச் சொன்னாலும், அவளது கண்கள் மட்டும் அந்த அழகிய அசுரனின் மேனியில் தஞ்சம் புகுந்து அணு அணுவாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தன.

சிவா இப்போது தனது ஆடைகளை மீண்டும் அணிந்து கொள்ளத் தயாரானான். அவன் தனது உடலின் ஈரமான வாசனையையும், தான் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் அந்த வீரியமிக்க வாசனைத் திரவியத்தின் மணத்தையும் அந்தக் காலைக் காற்றுடன் ஒரு மாயையாகக் கலந்துவிட்டான். அந்த மணம் மந்தாகினியின் நாசியைத் துளைத்து அவளது பகுத்தறிவை மேலும் மழுங்கச் செய்தது. ஒரு ஆணின் உடல் இவ்வளவு கவர்ச்சியாகவும், அதே சமயம் இவ்வளவு அச்சுறுத்தும் விதமாகவும் இருக்குமா என்று அவள் வியந்து சிலையாக நின்றாள். சிவாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் தெரிந்த அந்த அதிகாரமும், முரட்டுத்தனமும் அவளது கன்னிமைக்கு ஒரு மௌனமான சவாலை விடுப்பதைப் போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவன் அங்கிருந்து விலகி மாளிகைக்குள் செல்லும் வரை அவள் அந்தத் தூணின் பின்னால் ஒரு சித்திரமாக உறைந்து நின்றாள்.

சிவா அங்கிருந்து முழுமையாகச் சென்ற பிறகு, மந்தாகினி மெதுவாகவும் பெரும் பயத்துடனும் கிணற்றடிக்கு வந்தாள். அங்கே இன்னும் சிவாவின் பாதச்சுவடுகள் ஈரமாகப் பதிந்திருந்தன. அவன் குளித்த அந்த நீரின் ஈரம் இன்னும் அங்கிருந்த கருங்கற்களில் படிந்திருந்தது. மந்தாகினி அந்தக் காற்றை ஆழமாகச் சுவாசித்தாள்; அதில் இன்னும் அவனது அந்த வன்மையான ஆண்மையின் வாசனை ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல எஞ்சியிருந்தது. அவளது மனம் இப்போது முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு பெரும் அமைதியற்று இருந்தது. இதுவரை அவள் படித்து வந்த பழைய புராண காவியங்களில் வந்த நாயகர்கள் அனைவரும் மென்மையானவர்களாகவும், அமைதியானவர்களாகவுமே அவளுக்குச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஆனால் சிவாவோ ஒரு சூறாவளியைப் போல அவளது கற்பனைகளை அடியோடு சிதைத்திருந்தான்.

அவனது அந்த வன்மையான உடலமைப்பும், அவனது தோள்களின் அபார வலிமையும் அவளது அந்தரங்கக் கனவுகளில் ஒரு நிலையான இடத்தை ஏற்கனவே ஆக்கிரமித்துப் பிடித்துவிட்டன. கிணற்றடியில் கண்ட அந்த ஒரு காட்சி, மந்தாகினியின் கன்னிமைப் புனிதத்திற்கும் அவளது அடக்கப்பட்ட இயற்கை உணர்ச்சிகளுக்கும் இடையிலான ஒரு பெரிய உள்ப்போரைத் தொடங்கி வைத்தது. அவள் ஒரு பிராமணப் பெண்ணாகத் தனது புனிதத்தை உயிராகக் காக்க வேண்டியவள், ஆனால் சிவாவின் அந்த வக்கிரமான ஆளுமை அவளது புனிதத்தின் கோட்டையை மெல்ல மெல்லத் தகர்க்கத் தொடங்கியது. சிவா ஒரு கைதேர்ந்த தொழிலதிபராக எதையும் மிகத் துல்லியமாகத் திட்டமிட்டுச் செய்பவன் என்பது அந்தப் பேதைக்குத் தெரியாது. உண்மையில், அவன் மந்தாகினி மறைந்திருப்பதை அறிந்தே தான் அந்த அதிகாலை நேரத்தை நீராடுவதற்குத் திட்டமிட்டுத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான். வேட்டைக்காரன் தனது வஞ்சக வலையை மிகத் துல்லியமாக விரித்திருந்தான்; மந்தாகினி அதில் தனது பார்வையாலேயே முதல் முறையாக விழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

அன்று முழுவதும் மந்தாகினி தனது எவ்வித வீட்டுப் பணிகளிலும் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்த முடியாமல் தவித்தாள். அவள் கண்களை மூடினால் கிணற்றடியில் கண்ட சிவாவின் அந்தப் பாதி நிர்வாணக் கோலமே அவளது மனத்திரையில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது. அவனது அகன்ற மார்பு, முறுக்கேறிய கைகள், மற்றும் அவனது அந்தத் தீவிரமான வேட்டைப் பார்வை அவளது இரத்தத்தில் ஒரு புதிய வேகத்தையும் தவிப்பையும் பாய்ச்சியது. அந்தப் பெரிய மாளிகையில் பெற்றோர்கள் இல்லாத இந்தத் தனிமையில், இந்த ஒரு காட்சி அவளது பாதுகாப்பு உணர்வை முழுமையாகச் சிதைத்திருந்தது. ஒரு தொழிலதிபரின் வன்மையான ஆண்மை, ஒரு அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கௌரவத்தைச் சந்திக்கத் தயாராகிவிட்டது. தனிமையின் அந்தத் தொடக்கம், இப்போது ஒரு கிளர்ச்சியூட்டும், அதே சமயம் அபாயகரமான அனுபவமாக மாறியிருந்தது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் அந்த ஆணின் அண்மைக்காகவும், அவனது ஸ்பரிசத்திற்காகவும் ஏங்கி மௌனமாக நடுங்கியது. அவளது ஆச்சாரமான உலகத்தின் கதவுகள் இப்போது மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கின.