[Peterparker69]

அத்தியாயம் 5:

தனிமையின் முதல் அச்சம்

மந்தாகினி சமையலறையில் விளக்கேற்றிவிட்டு, பூஜையறைக்கு மெதுவாகச் சென்றாள். அங்கிருக்கும் பழமையான தெய்வச் சிலைகளுக்கு முன்னால் தீபத்தை ஏற்றி வைத்தபோது, அவளது விரல்கள் லேசாக நடுக்கம் கண்டன. அவளது 23 ஆண்டுகால வாழ்நாளில் முதல் முறையாக அவள் தன்னை ஒரு பாதுகாப்பற்ற நிலையில் உணர்ந்தாள். மாளிகையின் பின்புறம் இருந்த கிணற்றடியில் விழுந்த நீர்த்துளிகளின் சத்தம் கூட, இந்தத் தனிமையான இரவில் அவளுக்குப் பயங்கரமான ஓசையாகக் கேட்டு அவளது இதயத் துடிப்பை அதிகரித்தது. அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பும், வெளியுலகம் தெரியாத பேதைமையும் அவளுக்குத் தைரியத்தை விட, ஒருவிதமான பயந்த சுபாவத்தையே அதிகம் கொடுத்திருந்தது. அவள் கண்களை மூடி ஸ்லோகங்களைச் சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் அவளது மனது மட்டும் மேல் தளத்தில் இருக்கும் அந்த அதிகாரமிக்க இளைஞனைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. சிவா ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், எல்லையற்ற அதிகாரமிக்கவன், இப்போது அவளுக்குத் துணையாக அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒரே வலிமையான மனிதன்.

"மந்தாகினி, ஏன் இன்னும் தூங்கவில்லை? ஜன்னல்களை இவ்வளவு வேகமாக மூடுகிறாயே, பயமாக இருக்கிறதா?" என்று அவன் மிக மென்மையான, காந்தம் போன்ற குரலில் அவளது உணர்வுகளைத் தொடும்படி கேட்டான். மந்தாகினி திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்; அவளது விழிகள் பயத்தில் விரிந்திருந்தன. "இல்லை... அது... சாஸ்திரிகள் இருக்கும்போது இதையெல்லாம் அவரே செய்வார். இன்று எனக்குச் சற்றே தயக்கமாக இருக்கிறது," என்று அவள் தலைகுனிந்தபடி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள். சிவா அவளை மிக நெருங்கி வந்தான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி இப்போது மிகவும் குறைவாக இருந்தது. மந்தாகினிக்கு அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் தன் வெண்மையான கழுத்தில் படுவதை உணர முடிந்தது. ஒரு அந்நிய ஆணிடம் இவ்வளவு நெருக்கமாக அவள் தனது வாழ்நாளில் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; அந்தத் தீண்டாத நெருக்கம் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான பயத்தையும் கிளர்ச்சியையும் உண்டாக்கியது.

சிவா ஒரு சிறிய, வஞ்சகமான புன்னகையைச் சிந்தினான். "பயப்படாதே மந்தாகினி. நான் தான் இருக்கிறேனே? உனது தந்தை உன்னைப் பாதுகாக்கும் பெரும் பொறுப்பை என்னிடம் முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். உனக்கு ஒரு சிறு தீங்கு கூட நேராமல் பார்த்துக் கொள்வது எனது புனிதமான கடமை," என்று அவன் மிகவும் அக்கறையுடன் பேசுவது போலத் தனது நடிப்பை அரங்கேற்றினான். அவனது அந்தத் தேன் தடவிய பேச்சில் இருந்த காதலும், அதிகாரமும் மந்தாகினியின் பயத்தை மெல்ல மெல்ல ஒருவிதமான இனிய மயக்கமாக மாற்றியது. அவளது ஆச்சாரமான பகுத்தறிவு சிவாவின் அந்த வசீகரத் தோற்றத்திலும், கம்பீரமான ஆளுமையிலும் மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது. அவன் அவளது கையைத் தொட முற்பட்டது போலத் தனது விரல்களை அசைத்தான், ஆனால் அந்தப் பேதையை ஏமாற்ற உடனே பின்வாங்கிக் கொண்டான். அந்தச் சிறு அசைவு மந்தாகினிக்கு உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போல ஒரு நடுக்கத்தைத் தந்தது.

"நீ வேண்டுமானால் உன் அறைக்குச் சென்று தைரியமாக ஓய்வெடு. நான் வேண்டுமானால் கூடத்திலேயே ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து உனக்குப் பாதுகாப்பாக இரவு முழுவதும் இருக்கட்டுமா?" என்று அவன் கேட்டபோது, மந்தாகினியின் உள்ளத்தில் ஒரு மௌனமான நிம்மதியும் நன்றியுணர்வும் ஏற்பட்டது. "இல்லை சிவா... அது உங்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கும். நீங்கள் உங்கள் அறைக்கே செல்லலாம்," என்று அவள் சொன்னாலும், அவனது அந்த ஆண்மையின் இருப்பை அவள் ஆழமாக விரும்பினாள். சிவா அவளது மனதின் ஓட்டத்தைத் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டான். "சரி, உனது அறைக் கதவைச் சற்றே திறந்தே வைத்திரு. ஏதேனும் சிறிய சத்தம் கேட்டால் நான் உடனே கீழே வருவேன்," என்று அவன் சொன்னது ஒரு பாதுகாவலனாக அல்ல, ஒரு வஞ்சக வேட்டைக்காரனாக அவளது அந்தரங்க அறைக் கதவைத் திறக்கச் செய்யும் ஒரு கள்ளத் தந்திரமாகும்.