[Peterparker69]

அத்தியாயம் 4: பெற்றோரின் பயணம்

அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான, கருங்கல் சுவர்களால் சூழப்பட்ட மாளிகையில் அன்று அதிகாலை முதலே ஒருவிதமான விவரிக்க முடியாத பரபரப்பு நிலவியது. காற்றில் ஈரப்பதமும், ஆச்சாரமான ஹோமப் புகையின் வாசனையும் கலந்திருக்க, நீலகண்ட சாஸ்திரிகளும் அவரது மனைவி காயத்ரி தேவியும் நீண்ட நாட்களாகத் திட்டமிட்டிருந்த அந்தப் புனிதமான தீர்த்த யாத்திரைக்கான நாள் ஒருவழியாக வந்துவிட்டது. காசி விஸ்வநாதரைத் தரிசிக்கவும், ராமேஸ்வரத்தின் புனிதக் கடலில் நீராடவும் எனப் பல புண்ணிய தலங்களுக்குச் சென்று வர அவர்கள் உறுதியான முடிவெடுத்திருந்தனர். சாஸ்திரிகள் தனது பூஜாப் பொருட்கள், பட்டு வேட்டிகள் மற்றும் புனித நூல்களை ஒரு பழமையான மரப்பெட்டியில் மிகுந்த கவனத்துடன் அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தார். காயத்ரி தேவியோ தனது மகளின் பிரிவை நினைத்துச் சற்றே வாட்டமுற்றிருந்தாலும், அங்கே வாடகைதாரராகத் தங்கியிருக்கும் அந்த இளம் தொழிலதிபர் சிவாவின் மேல் சாஸ்திரிகள் வைத்திருந்த அதீத நம்பிக்கை அவருக்கு ஓரளவிற்குத் தைரியத்தைத் தந்தது. மந்தாகினிக்கு இது முதல் அனுபவம்; அவளது 23 ஆண்டுகால வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூடத் தனது பெற்றோரைப் பிரிந்து அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் அவள் தனியாக இருந்ததில்லை. அவளது மனதில் ஒருபுறம் பெற்றோரைப் பிரியும் சோகமும், மறுபுறம் ஒரு சொல்லத் தெரியாத நடுக்கமும் மின்சாரம் போலக் கலந்திருந்தது.

சிவாவின் வருகைக்குப் பிறகு சாஸ்திரிகளின் மனதில் இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் நீங்கியிருந்தது. ஒரு பெரும் தொழிலதிபர், சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்து கொண்டவர், அதுமட்டுமல்லாமல் மிகவும் பண்பாகவும் அடக்கமாகவும் பேசக்கூடியவர் என்பதால், சிவாவைப் பாதுகாப்பிற்கு ஒரு பெரிய அரணாகச் சாஸ்திரிகள் கண்மூடித்தனமாக நம்பினார். அவர் சிவாவைத் தனது அறைக்கு அழைத்து, "தம்பி, நாங்கள் வரும்வரை மந்தாகினியை உங்கள் முழுப் பொறுப்பில் விட்டுச் செல்கிறேன். இந்த மாளிகையில் உங்களுக்குத் தேவையான வசதிகளை அவளே கவனித்துக்கொள்வாள். அவளுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டாலோ அல்லது இந்தத் தனிமையில் ஏதேனும் அச்சம் ஏற்பட்டாலோ நீங்கள் தான் ஒரு அண்ணனைப் போலவோ அல்லது பாதுகாவலரைப் போலவோ உடன் இருக்க வேண்டும்," என்று மிகுந்த விசுவாசத்துடன் கூறினார். சிவா தனது வஞ்சகமான புன்னகையை ஒரு மெல்லிய மரியாதைக்குரிய முகமூடிக்குள் மறைத்துக்கொண்டு, "கவலைப்படாதீர்கள் சாஸ்திரிகளே, மந்தாகினியை நான் எனது சொந்தக் கண் இமை போலப் பாதுகாப்பேன். உங்களது புனிதப் பயணம் எந்தத் தடையும் இன்றிச் சுகமாக அமைய எனது வாழ்த்துக்கள்," என்று மிக நளினமாக உறுதி அளித்தான். அவனது இந்தத் தேன் தடவிய வார்த்தைகள் சாஸ்திரிகளின் மிஞ்சியிருந்த சிறு சந்தேகங்களையும் முழுமையாகத் துடைத்தெறிந்தன.

கிளம்பும் நேரம் வந்தபோது, அக்கிரகாரத் தெருவில் மல்லிகை மணம் கமழ, மந்தாகினி தனது தாய் காயத்ரி தேவியின் பாதங்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். காயத்ரி தேவி அவளது கரிய கூந்தலை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்து, "பயப்படாதே மந்தாகினி, குலதெய்வம் உனக்குத் துணையாக இருப்பார். சிவத் தம்பி இங்கேயே தான் மாடியில் இருக்கப் போகிறார், ஏதேனும் அவசரத் தேவை என்றால் தயங்காமல் அவரிடம் கேள்," என்று ஒரு தாய்க்குரிய பாசத்துடன் ஆறுதல் கூறினார். மந்தாகினியின் கண்கள் நீர்த்துளிகளால் கலங்கின; அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் தனது பெற்றோரின் நிழல் மற்றும் குரல் இல்லாமல் இருக்கப் போவதை அவளால் கற்பனை செய்யக் கூட முடியவில்லை. ஜன்னல் மறைவில் நின்றபடி இதையெல்லாம் கழுகின் பார்வையோடு கவனித்துக்கொண்டிருந்த சிவாவிற்கு இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாகத் தெரிந்தது. வேட்டைக்காரன் தனது இரையைத் தனிமைப்படுத்துவதில் முதல் மாபெரும் வெற்றியைப் பெற்றுவிட்டான். அந்தப் புனிதமான யாத்திரை, சிவாவிற்கு ஒரு வக்கிரமான கொண்டாட்டத்திற்கான கதவாக இப்போது அகலமாகத் திறக்கப்பட்டது.

சிவாவின் அந்தத் திடீர் நெருக்கம் மந்தாகினிக்கு ஒரு புதிய, இதுவரை அனுபவிக்காத அதிர்வை உடல் முழுவதும் ஏற்படுத்தியது. இதுவரை அவளது தந்தை மட்டுமே இவ்வளவு நெருக்கமாக நின்று அவளிடம் உரிமையுடன் பேசியிருக்கிறார். ஒரு அந்நிய ஆணும், அதுவும் அதே வயதுடைய ஒரு வசீகரமான இளைஞனும் இவ்வளவு அருகில் நின்று பேசுவது அவளது ஆச்சாரமான வளர்ப்பிற்குச் ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது. அவனது கட்டுக்கோப்பான உடலிலிருந்து வீசிய அந்த விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியத்தின் மணம் அவளது நாசியைத் துளைத்து மூளையை மழுங்கச் செய்தது. அதுவரை அவள் நுகர்ந்த சந்தன மணத்தை விட இது மிகவும் வலிமையாகவும், அவளது எச்சரிக்கை உணர்வைத் தளர்வடையச் செய்வதாகவும் இருந்தது. "இல்லை... ஒன்றும் இல்லை... நான் அறைக்குச் செல்கிறேன்," என்று அவள் பதற்றத்துடன் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து வேகமாக நகர்ந்தாள். சிவா அவளது அந்தப் பதற்றத்தையும், பயத்தையும் பார்த்துத் தனக்குள் ஒரு குரூரமான வெற்றியுடன் சிரித்துக்கொண்டான்.

சிவாவோ தனது அறையில் அமர்ந்து தனது அடுத்த கட்ட வஞ்சக நகர்வைத் தீர்மானித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கை விரல்கள் ஒரு விலையுயர்ந்த மதுக்கோப்பையை மெல்லத் தடவிக்கொண்டிருக்க, அவனது கண்கள் மந்தாகினியின் அறை இருக்கும் திசையையே ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல நோட்டம் விட்டன. "மந்தாகினி, உனது புனிதமான உலகமும், நீ கட்டிக்காக்கும் கௌரவமும் இப்போது என் கைகளில். நீ கட்டிக்காக்கும் இந்தத் தனிமை தான் எனக்குத் தேவைப்பட்ட அந்த ரகசியமான, கூர்மையான ஆயுதம்," என்று அவன் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தான். அவனது வேட்டைப் புத்தி இப்போது மிகவும் கூர்மையாகவும், ஆக்ரோஷமாகவும் செயல்பட்டது. ஒரு தொழிலதிபராக அவன் பல வணிக ஒப்பந்தங்களை முடித்திருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமான அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கன்னிமை வேட்டை அவனுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவும், தீராத போதையாகவும் இருந்தது.

அன்று இரவு, மேகங்கள் ஒன்றுகூடி மழையைத் தரத் தயாராகின. மாளிகைக்குள் நிலவிய இருட்டும், வெளியே வீசிய சில்லென்ற ஈரக் காற்றும் ஒரு பயங்கரமான கவிதையின் தொடக்கத்தைப் போல இருந்தன. மந்தாகினி தனது படுக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்தப் பழைய வேப்ப மரத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் பெற்றோரின் நினைவுகளை விட, அந்த மாடி அறையில் இருக்கும் சிவாவின் நிழல் தான் ஒரு மர்மமான அச்சமாக அதிகமாக அலைபாய்ந்தது. அந்தத் தனிமை அவளுக்கு ஒரு விடுதலையைத் தருவது போலத் தோன்றினாலும், அதன் அடியில் ஒரு பெரும் காமப் பேரழிவு பதுங்கியிருப்பதை அந்தப் பேதைப் பெண் உணரவில்லை. பெற்றோரின் பயணம், ஒரு மகளின் கௌரவத்தின் முடிவிற்கான தொடக்கமாகவும், சிவாவின் வக்கிரமான அதிகாரத்தின் ஆரம்பமாகவும் மாறிவிட்டது.