[Peterparker69]

அத்தியாயம் 3: ஜன்னல் வழிப் பார்வை

அக்கிரகாரத்தின் அந்தப் பழமையான மாளிகையில் அன்றைய மாலைப் பொழுது மிகவும் அமைதியாகவும், ஒருவித மர்மமான நிசப்தத்துடனும் தொடங்கியது. மதிய உணவிற்குப் பிறகு சாஸ்திரிகள் தனது வழக்கமான வேத பாராயணத்தில் ஆழ்ந்து மூழ்கியிருக்க, தொழிலதிபர் சிவா தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அந்த மேல் தளத்து அறையில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அந்த அறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததே ஒரு மிகப்பெரிய ராஜதந்திரத்தின் ஒரு பகுதிதான். அந்த அறையின் ஜன்னலைத் திறந்தால், கீழே இருக்கும் பசுமையான தோட்டமும், அதன் நடுவே அமைந்திருக்கும் பழமையான கருங்கல் கிணற்றடியும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மந்தாகினியின் அந்தரங்க அறையின் ஜன்னலும் மிகத் துல்லியமாகத் தெரியும். சிவா தனது கையில் கட்டியிருந்த விலையுயர்ந்த சுவிஸ் கடிகாரத்தைச் சற்றே சரிசெய்தபடி ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றான். அவனது கண்கள் ஒரு சாதாரண மனிதனின் கண்களைப் போலப் பார்க்கவில்லை; அவை ஒரு தேர்ந்த வைர வியாபாரி ஒரு அபூர்வமான கல்லை மதிப்பிடுவதைப் போலவும், ஒரு முரட்டு வேட்டைக்காரன் தனது இரையின் ஒவ்வொரு அசைவையும் துல்லியமாகக் கணக்கிடுவதைப் போலவும் ஆழமாக இருந்தன.

சரியாக அந்த நேரத்தில், கீழே மந்தாகினி தனது அறையின் ஜன்னலைத் திறந்தாள். அவளுக்கு மேலே ஒரு வேட்டைக்காரன் தன்னை ஆக்கிரமிப்புப் பார்வையால் அணு அணுவாக அளவெடுக்கிறான் என்பது அந்தப் பேதைக்குத் தெரியாது. சிவா தனது கூர்மையான பார்வையை அவள் மேல் ஒரு வலை வீசுவதைப் போலப் படரவிட்டான். மந்தாகினி இப்போது ஒரு மெல்லிய, இளஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்திப் புடவையில் இருந்தாள். அந்த மென்மையான ஆடை அவளது மேனியின் பூப்போன்ற மென்மையை இன்னும் எடுப்பாகவும், கவர்ச்சியாகவும் காட்டியது. சிவாவின் பார்வை முதலில் அவளது அடர்த்தியான கூந்தலில் படிந்தது. ஒரு கரிய மேகத்தைப் போல அலை அலையாகவும், இடுப்பு வரை நீண்டிருந்த அந்தப் பின்னல், அவள் ஒவ்வொரு முறை அசையும் போதெல்லாம் ஒரு ராஜநாகத்தைப் போல நெளிந்தது. அந்தப் பின்னலின் முனையில் சூடியிருந்த புத்தம் புதிய மல்லிகைச் சரம், மாலை நேரத்து இளஞ்சூரியன் ஒளியில் ஒரு வெள்ளிச் சங்கிலியைப் போலப் பளபளவென மின்னியது. அவனது மூளை அந்த அடர்த்தியான கூந்தலைத் தனது முரட்டுத்தனமான கைகளால் பற்றி இழுத்தால் எப்படி இருக்கும் என்று ஒரு வக்கிரமான கணக்கைப் போட்டுப் பார்த்தது.

அவள் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு பழைய காவியப் புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த போது, சிவாவின் பார்வை அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் நீண்ட நேரம் நிலைத்தது. அவளது காது மடல்கள் ஒரு மென்மையான சங்கைச் செதுக்கி வைத்தது போலத் துல்லியமாக இருந்தன. அதில் அணிந்திருந்த அந்தத் தங்கக் கம்மல், அவளது ஒவ்வொரு சிறு அசைவிற்கும் ஏற்ப ஊசலாடி, அவளது கழுத்தின் வெண்மையில் ஒரு தாளம் போட்டது. மந்தாகினியின் கழுத்து... அது ஒரு ராஜநாகத்தின் கம்பீரத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வெண்ணிற அன்னப்பறவையின் மென்மையையும் ஒருசேரக் கொண்டிருந்தது. அவளது அந்த நீண்ட, வழவழப்பான கழுத்தைச் சுற்றி அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி, அவளது சீரான மூச்சுக்காற்றிற்கு ஏற்ப ஏறி இறங்கியது சிவாவின் இதயத் துடிப்பை வக்கிரமாக அதிகரிக்கச் செய்தது. அந்த இடத்தில்தான், அந்தச் சந்துப் பகுதியில்தான் தனது முதல் அனல் மூச்சைப் பதிக்க வேண்டும் என்று அவன் தனது மனதிற்குள் ரகசியமாகக் குறித்துக் கொண்டான்.

சிவா மெல்லத் தனது பார்வையைத் தாழ்த்தி அவளது அகன்ற தோள்பட்டைகளை அளவிட்டான். பருத்திச் சேலையின் முந்தானை ஒரு பக்கமாகச் சற்றே சரிந்து, அவளது இடது தோளின் ஒரு சிறிய பகுதியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தோல், ஒரு பழமையான தந்தச் சிலையைப் போலப் பளபளப்பாகவும், எவ்விதக் களங்கமும் இன்றியும் ஜொலித்தது. அந்த வெண்மையான மேனியில் தனது வன்மையான பற்களின் அடையாளத்தைப் பலமாகப் பதிக்க வேண்டும் என்ற அவனது வேட்டைக்கார புத்தி அவனை மீண்டும் மீண்டும் தூண்டியது. அவன் அங்கேயே ஜன்னல் மறைவில் நின்று கொண்டு, அந்தச் சேலையின் மடிப்புகள் அவளது இடையை எப்படி இறுக்கிப் பிடித்திருக்கின்றன என்பதைக் கூர்மையாகக் கவனித்தான். அவளது இடுப்பு, ஒரு சிறிய கொடியைப் போல மெல்லியதாகவும், ஆனால் ஒரு தேவதையின் கம்பீரத்துடனும் வளைந்திருந்தது.

மந்தாகினி திடீரெனத் தனது புத்தகத்திலிருந்து தலையை உயர்த்தி, ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தாள். அப்போது அவளது முகத்தின் முழு அழகும் சிவாவின் அந்த வேட்டைப் பார்வையில் முழுமையாகச் சிக்கியது. அவளது கண்கள், வானத்தின் நீலத்தை அப்படியே உள்வாங்கிய ஆழமான கடலைப் போலவும், அதே சமயம் ஒரு கள்ளமற்றப் பேதமையுடனும் இருந்தன. அவளது மூக்கு நுனி, ஒரு சிறிய சிவந்த எள்ளுப் பூவைப் போல மிகத் துல்லியமாக அமைந்திருந்தது. சிவாவின் பார்வை அவளது கோவைப்பழச் சிவப்பு இதழ்களில் நிலைத்து நின்றது. அந்த இதழ்கள் அவள் எதையோ முணுமுணுக்கும் போது மெல்லத் துடித்தன. அந்த இதழ்களின் ஈரப்பதமும், அவை உச்சரிக்கும் அந்தப் புனிதமான சொற்களும் ஒரு தொழிலதிபராக சிவாவிற்கு ஒரு பெரிய சவாலாகத் தெரிந்தன. அவன் எத்தனையோ நவீனப் பெண்களைக் கண்டிருக்கிறான், ஆனால் இந்தப் புனிதமான அக்கிரகாரத்துத் தேவதையின் கன்னிமை அவனது அதிகாரப் பசியை முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தூண்டியது.

அவள் இப்போது எழுந்து நின்றாள். சேலையின் முந்தானையைத் தனது தோளில் மெல்லச் சரிசெய்து கொண்டாள். அந்த ஒரு சிறு அசைவில் அவளது உடலின் வளைவுகள் அந்தப் பருத்திச் சேலைக்குள்ளிருந்து ஒரு கவிதையைப் போல அழகாக வெளிப்பட்டன. மந்தாகினியின் இடையில் செருகப்பட்டிருந்த அந்தச் சேலையின் மடிப்புகள், அவளது ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு சந்தத்தோடு அசைந்தன. சிவா தனது அறையிலிருந்து கொண்டு அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒரு கேமரா போலத் தனது நினைவில் பதிவு செய்தான். அவனது மனதில் இப்போது காதலுக்கு இடமில்லை; மாறாக, ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை ஆளும் அரசன் ஒரு புதிய தேசத்தைக் கைப்பற்றத் திட்டம் தீட்டுவதைப் போன்ற ஒரு வெறித்தனமான முனைப்பு இருந்தது. அவளது அந்தப் புனிதமான வேலி, அவனது அதிகாரத்தின் முன்னால் எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதை அவன் நன்கு உணர்ந்து கொண்டான்.

அன்று மாலை இருள் சூழத் தொடங்கிய போது, அந்த அக்கிரகாரத்தின் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக ஏற்றப்பட்டன. ஆனால் சிவாவின் அறையில் மட்டும் இருள் முழுமையாகச் சூழ்ந்திருந்தது. அவன் அந்த இருளில் அமர்ந்து, மந்தாகினியின் அழகை அணு அணுவாகத் தனது நினைவுகளில் அசைபோட்டான். அவளது கழுத்துச் சந்தின் மென்மை, அவளது தோளின் வெண்மை, அவளது இடையின் வளைவு என ஒவ்வொன்றும் அவனது வேட்டைப் பட்டியலில் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டன. ஒரு பெரும் தொழிலதிபராக அவன் எதையும் விலை கொடுத்து வாங்கப் பழகியவன், ஆனால் மந்தாகினியின் புனிதத்தைத் தனது அதிகாரத்தால், நயவஞ்சகமான காதலால் திருடப் போவதை அவன் ஒரு கலையாகவே பார்த்தான். அந்த அக்கிரகாரத்தின் பல தலைமுறை கௌரவம் இப்போது ஒரு இளம் தொழிலதிபரின் ஜன்னல் வழிப் பார்வையால் சிதைக்கப்படத் தயாராகிவிட்டது.