[Peterparker69]

அத்தியாயம் 2: வேட்டைக்காரனின் வருகை

அமைதியே உருவான அந்தப் பழமையான அக்கிரகாரத் தெருவில், இதுவரை கேட்டிராத ஒரு நவீன இயந்திரத்தின் கர்ஜனை அந்த மதிய வேளையில் பேரொலியாகக் கேட்டது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் திடுக்கிட்டுத் தங்கள் வீட்டுத் திண்ணைகளுக்கு வந்து பார்த்தபோது, கறுப்பு நிறத்தில் மின்னும் ஒரு பிரம்மாண்டமான சொகுசு கார் மெதுவாகத் தெருவிற்குள் நுழைவதைக் கண்டனர். அது ஒரு பெரும் தொழிலதிபரால் மட்டுமே சொந்தமாக்கிக் கொள்ளக்கூடிய விலையுயர்ந்த வாகனம். அந்தக் காரின் கண்ணாடிகள் கறுப்பாக இருந்ததால் உள்ளே இருப்பவர் யார் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தக் காரின் வருகையே அந்தத் தெருவின் பழமைக்கும் கௌரவத்திற்கும் ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. கார் மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று, நீலகண்ட சாஸ்திரிகளின் மாளிகையின் வாசலில் வந்து நின்றது.

நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் அவசர அவசரமாக வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து சிவாவை வரவேற்றார். ஒரு பெரும் தொழிலதிபர் தனது வீட்டிற்கு வாடகைக்கு வரப்போகிறார் என்பது அவருக்குப் பெருமையாக இருந்தது. சிவாவின் சாதி அவருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அவனது பணபலமும், அவன் கொடுத்த பெரிய தொகையும் சாஸ்திரிகளின் ஆச்சாரமான கண்களைச் சற்றே மறைத்துவிட்டன. "வாருங்கள் தம்பி, உங்கள் வருகைக்காகத்தான் காத்திருந்தேன்," என்று சாஸ்திரிகள் மிகவும் பணிவுடன் கூறினார். சிவா ஒரு புன்னகையைச் சிந்தினான். அது ஒரு காதலனின் புன்னகை அல்ல; ஒரு இரையை வீழ்த்திய வேட்டைக்காரனின் வெற்றிப் புன்னகை. அவன் தனது கைகளைக் குவித்துச் சாஸ்திரிகளுக்கு வணக்கம் தெரிவித்தான். அவனது பேச்சில் இருந்த அடக்கமும், அதே சமயம் அந்த அதிகாரத் தோரணையும் சாஸ்திரிகளை முற்றிலும் கவர்ந்தன.

சிவா தங்குவதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறை மாளிகையின் மேல் தளத்தில் இருந்தது. அந்த அறையிலிருந்து பார்த்தால், மந்தாகினியின் அறை மற்றும் அவள் குளிக்கும் கிணற்றடி ஆகியவை மிகத் தெளிவாகத் தெரியும். இதைத் திட்டமிட்டுத்தான் சிவா அந்த அறையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவனது வேலையாட்கள் அவனது உடமைகளை அறைக்குள் கொண்டு வந்து வைத்தனர். சிவா தனது அறையின் ஜன்னலைத் திறந்து அந்த அக்கிரகாரத்தைப் பார்த்தான். அந்தப் புனிதமான தெருவின் ஒவ்வொரு வீடும் அவனது அதிகாரத்திற்கு முன்னால் சிறியதாகத் தெரிந்தது. "இனி இந்த அக்கிரகாரத்தின் தேவதைகள் என்னுடையவர்கள்," என்று அவன் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அவனது மனதில் காயத்ரி தேவியின் முதிர்ந்த அழகும், மந்தாகினியின் கன்னிமை மாறாத தேஜஸும் ஒரு சேர ஓடின.

நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் சிவாவைத் தனது குடும்பத்தினரிடம் அறிமுகப்படுத்த விரும்பினார். "தம்பி, என் மனைவியையும் மகளையும் சந்திக்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டபோது, சிவாவின் இதயம் ஒரு கணம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் இதற்காகவே காத்திருந்தான். காயத்ரி தேவி மந்தாகினியுடன் கூடத்திற்கு வந்தபோது, சிவாவிற்கு ஒரு நிமிடம் மூச்சடைத்தது. ஒரு பக்கம் கௌரவம் மாறாத காயத்ரி தேவி, மறுபக்கம் ஒரு கவிதை போல விரிந்திருந்த மந்தாகினி. இருவரின் அழகும் ஒரு நதியைப் போல அவனை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தன. காயத்ரி தேவி சிவாவை ஒரு அந்நியனாகப் பார்த்தாலும், அவனது அந்த இளமைத் துடிப்பும், கம்பீரமும் அவரைச் சற்றே தயங்க வைத்தன. மந்தாகினியோ தலைகுனிந்தபடி நின்றிருந்தாள், ஆனால் அவளது இதயம் சிவாவின் அந்தத் தீவிரமான பார்வையை உணர்ந்துகொண்டிருந்தது.

சிவா மிகவும் நாகரிகமாகப் பேசி அவர்களைத் தனது வசப்படுத்தினான். தான் ஒரு தொழிலதிபர் என்பதையும், இந்தப் பகுதிக்குத் தனது நிறுவனத்தின் கிளைகளைத் திறக்க வந்திருப்பதையும் அவன் ஒரு கதையாகச் சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் சாஸ்திரிகளின் குடும்பத்திற்கு ஒரு நம்பிக்கையைத் தந்தது. ஒரு ஆபத்தான ஓநாய் ஆட்டுக்குட்டியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு தங்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறது என்பதை அந்தப் பேதைப் பெண்கள் உணரவில்லை. சிவா தனது முதல் அம்பைச் செலுத்திவிட்டான். அவனது வேட்டை இப்போது அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கிவிட்டது.