Adultery மந்தாகினியின் நாயகன் - (Completed)

[Peterparker69]

அத்தியாயம் 1: அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து

தமிழ்நாட்டின் அந்தப் பழமையான, பசுமை போர்த்திய கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் காலத்தின் பிடியில் சிக்காத ஒரு சொர்க்கமாக அமைந்திருந்தது அந்த அக்கிரகாரம். நவீன உலகம் பல மைல் தூரத்தில் படுவேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த அக்கிரகாரத் தெரு மட்டும் இன்னும் தனது பழமை மாறாத கம்பீரத்துடனும், தெய்வீகமான ஆச்சார வாசனையுடனும் காண்போரைத் திகைக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தெருவின் இறுதி முனையில், ஒரு பிரம்மாண்டமான கோட்டையைப் போலவும், ஒரு யாகசாலையைப் போலவும் நின்றிருந்தது நீலகண்ட சாஸ்திரிகளின் மாளிகை. 

பல தலைமுறைகளாகச் சிறந்த வேத விற்பன்னர்களையும், கௌரவமான பிராமணக் குடும்பங்களையும் வளர்த்தெடுத்த அந்த மாளிகை, அந்த ஊரின் 'அந்தஸ்தின்' ஒரு புனிதமான அடையாளமாகவே திகழ்ந்தது. அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு கருங்கல் தூணும், நூற்றாண்டு கண்ட தேக்கு மரக் கதவுகளும் அந்தப் பிராமணக் குடும்பத்தின் புனிதத்தையும், அவர்கள் எதற்கும் விட்டுக்கொடுக்காத கடுமையான ஆச்சாரங்களையும் மௌனமாக உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. அந்த மாளிகையின் வாசலில் இடப்பட்டிருக்கும் பிரம்மாண்டமான கோலங்கள், அந்த வீட்டின் லக்ஷ்மி கடாட்சத்தைப் பறைசாற்றின.

அந்த மாளிகைக்குள் நுழையும்போதே ஒருவிதமான மல்லிகை மலர்கள், பசுநெய் மற்றும் காய்ந்த சந்தனத்தின் கலந்த மணம் நாசியைத் துளைக்கும். அங்கே வசிக்கும் நீலகண்ட சாஸ்திரிகள், அந்தப் பகுதி முழுவதும் மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றப்படுபவர். ஆனால், அந்த மாளிகையின் உண்மையான அந்தஸ்து அவரிடம் இல்லை; அவரது ஒரே மகள் மந்தாகினியிடம் இருந்தது. மந்தாகினி அந்தப் பெயருக்கேற்ப ஆகாய கங்கையின் புனிதத்தையும், அணையாத சுடரின் பிரகாசத்தையும் கொண்டவள். 

23 வயதாகும் அவள், அந்த அக்கிரகாரத்தின் நடமாடும் தேவதையாகவே ஊராரால் போற்றப்பட்டாள். மந்தாகினியின் அழகு என்பது வெறும் சாதாரணமான உடல் வர்ணனை அல்ல; அது பிரம்மன் தனது முழுத் திறமையையும் காட்டிச் செதுக்கிய ஒரு தெய்வீகக் கலைப்படைப்பு. அவளது மேனி நிறம், அதிகாலை வேளையில் உதிக்கும் சூரியனின் முதல் பொன்னிறக் கிரணங்கள் ஒரு தூய வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் விழுந்து பிரதிபலிப்பதைப் போன்ற ஒரு தூய வெண்மை கலந்த பொன் நிறம். அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் ஒரு மிகச்சிறந்த சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் துல்லியமாக உருவானது போல அமைந்திருந்தது.

மந்தாகினியின் நெற்றிப் பரப்பு, மேகமற்ற நிலா காலத்தில் வானத்தில் தோன்றும் ஒரு மெல்லிய பிறை நிலவைப் போல அகலமாகவும், நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. அதன் நடுவே அவள் இட்டிருக்கும் சிறிய குங்குமப் பொட்டு, அந்த வெண்மையான மேனியில் ஒரு ரத்தத் துளி அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பைத் தந்தது. அவளது புருவங்கள், ஒரு போர்க்களத்தில் வீரனால் வளைக்கப்பட்ட வில்லைப் போலக் கருகருவென்று அடர்த்தியாகவும், அதே சமயம் மென்மையாகவும் வளைந்து, அவளது கண்களுக்கு ஒரு ரகசிய பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்ந்தன. 

அந்தக் கண்கள்... அவை சாதாரணமானவை அல்ல. ஒரு காட்டில் ஓடும் மானின் கண்களில் இருக்கும் மருட்சியும், ஒரு மலர்ந்த கமல மலரின் இதழ்களில் இருக்கும் விரிவும் கொண்டவை. அந்தக் கண்களின் கருவிழி, ஒரு ஆழமான தெளிந்த கிணற்றின் அடியில் கிடக்கும் கருங்கல்லைப் போல மின்னிக் கொண்டிருப்பது, அவளைப் பார்ப்பவர்களின் ஆன்மாவை அப்படியே ஊடுருவும் வல்லமை கொண்டது. அவளது இமைகள் நீண்டதாகவும், மேல்தூக்கியும் இருந்தது, அவள் இமைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு மெல்லிய காற்று வீசுவதைப் போல இருந்தது.

அவளது நாசி, ஒரு கூர்மையான எள்ளுப் பூவைப் போல மிகச் சரியாகச் செதுக்கப்பட்டு, அதன் ஓரத்தில் அணிந்திருந்த ஒரு சிறிய வைர மூக்குத்தி, அவள் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அந்த வைரத்தின் பிரகாசத்தை விட, அவளது இதழ்களின் இயற்கைச் சிவப்பு மிகவும் கவர்ச்சிகரமானது. பழுத்த கோவைப் பழத்தின் சிகப்பை ஒரு கிண்ணத்தில் பிழிந்து வைத்தாற்போல இருக்கும் அந்த இதழ்கள், அவள் மெல்லச் சிரிக்கும்போது வரிசையான வெண்முத்துப் பற்களை வெளிப்படுத்தும். 

அந்தச் சிரிப்பு, அந்த இருண்ட மாளிகையையே ஒரு நொடியில் பிரகாசமாக்கும் ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி கொண்டது. அவளது கழுத்து, மூன்று மடிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு சங்கு போன்ற அமைப்பைக் கொண்டு, நீண்ட கால கௌரவத்தை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தியது. அவளது காதுகளில் அணிந்திருந்த ஜிமிக்கிகள், அவள் தலை அசைக்கும்போதெல்லாம் அவளது தோள்களில் தாளம் போட்டன.

மந்தாகினியின் இந்தத் தெய்வீக அழகிற்கு முழுமையான அடிப்படை அவளது தாய் காயத்ரி தேவி. 42 வயதானாலும், காயத்ரி தேவியைப் பார்க்கும் எவரும் அவரை மந்தாகினியின் மூத்த அக்கா என்றே கருதுவர். அந்த அளவிற்குத் தனது இளமையையும், தேஜஸையும் அவர் ஆச்சாரமான முறையிலேயே கட்டிக்காத்து வந்தார். காயத்ரி தேவியின் அழகு ஒரு முதிர்ந்த திராட்சையின் இனிப்பைப் போன்றது. அவளது மேனி இன்னும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் இறுக்கத்துடனும், பளிங்கு போன்ற மென்மையுடனும் இருந்தது. 

காயத்ரி தேவியின் நீண்ட, கரிய கூந்தல் மந்தாகினியையும் விட அடர்த்தியாக, ஒரு கரிய நாகத்தைப் போல அவளது இடையைத் தாண்டிப் படர்ந்திருக்கும். அந்தத் தாயும் மகளும் அந்த மாளிகையின் நீளமான கூடத்தில் ஒன்றாக நடக்கும்போது, அங்கே இரண்டு ரம்பைகள் மானுட வடிவில் உலவுவதைப் போன்ற ஒரு பிரமை காண்போருக்கு எழும். காயத்ரி தேவியின் குரல் ஒரு வீணையின் நாதம் போல மென்மையாகவும், அதிகாரத்துடனும் இருக்கும்.

அந்த மாளிகையின் உண்மையான அந்தஸ்து என்பது அவர்கள் கடைபிடிக்கும் 'மடி' மற்றும் 'ஆச்சாரம்' என்ற இரும்புத் திரையில் அடங்கியிருந்தது. வெளியாட்கள், குறிப்பாக மாற்றுச் சாதியினர் எவரும் அந்த மாளிகையின் உட்புறத்திற்குள் நுழைய முடியாது என்பது ஊர் அறிந்த விதி. அந்த மாளிகையின் பின்பக்கம் அமைந்திருக்கும் கிணற்றடியில் தான் மந்தாகினி தினமும் அதிகாலையில் நீராடுவாள். 

பனிக் காலத்தில் கூட குளிர்ந்த நீரில் அவள் நீராடுவது அவளது மேனியை மேலும் ஜொலிக்கச் செய்தது. மந்தாகினி ஒருமுறை கூட அந்த அக்கிரகாரத் தெருவைத் தாண்டித் தனியாக எங்கும் சென்றதில்லை. அவளது உலகம் அந்த மாளிகையின் கருங்கல் சுவர்களுக்குள்ளும், அவளது நறுமணம் மிக்க பூஜையறைக்குள்ளும் மட்டுமே சுருங்கியிருந்தது. அவளது தூய்மை என்பது அந்த ஒட்டுமொத்த அக்கிரகாரத்தின் புனிதமாகக் கருதப்பட்டது. 

ஒரு பிராமணப் பெண் தனது குடும்பக் கௌரவத்தையும், கன்னிமையையும் எப்படிக் காக்க வேண்டும் என்பதற்கு மந்தாகினியே அந்த ஊரில் உதாரணமாகக் காட்டப்பட்டாள். அவளது மேனி ஒரு அந்நிய ஆணின் நிழல் கூடப் படாத ஒரு புனிதமான யாகசாலையைப் போன்றது.

ஆனால், இந்தச் சீரான மற்றும் புனிதமான வாழ்க்கையின் அடியில் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு மெல்லத் தோன்றத் தொடங்கியது. நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் தனது குடும்பத்தின் மேல் வைத்திருந்த அந்த அதீத நம்பிக்கை மற்றும் கௌரவம், ஒரு மாபெரும் பேராபத்தை நோக்கி அவர்களை மெல்ல அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது. 

அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து என்பது ஒரு மெல்லிய கண்ணாடி மாளிகையைப் போன்றது என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறிவிட்டனர். ஒரு சிறிய வஞ்சகக் கல் பட்டாலும் அது சுக்குநூறாகிவிடும் என்ற உண்மை அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அந்த மாளிகையின் புனிதமான தேக்கு மரக் கதவுகள், ஒரு மாபெரும் தொழிலதிபருக்காகத் திறக்கப்படப் போகின்றன என்பதை அந்த விதியின் விளையாட்டு ஏற்கனவே தீர்மானித்துவிட்டது. 

சாஸ்திரிகள் ஒரு தொழிலதிபரான சிவாவைத் தனது வீட்டிற்குள் அனுமதித்தது, ஆட்டுக்குட்டி ஓநாயை வீட்டிற்குள் அழைத்தது போலிருந்தது. மந்தாகினி தனது அறையில் அமர்ந்து ஒரு பழைய காவியத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஜன்னல் வழியாக வந்த தென்றல் காற்று அவளது கூந்தலை மெல்ல வருடிச் சென்றது. அந்தத் தென்றலில் ஏதோ ஒரு புதிய, இதுவரை நுகராத மணம் கலந்திருப்பதை அவள் அந்தத் தருணம் உணர்ந்தாள். 

அதுவரை அவள் நுகர்ந்த சந்தனம் அல்லது மல்லிகையின் மென்மையான மணம் அல்ல அது; அது ஒரு வலிமையான, அதிகாரமிக்க மற்றும் கட்டுக்கடங்காத ஒரு ஆணின் வாசனை. அந்த மணம் அவளது உள்ளத்தில் ஒரு இனந்தெரியாத நடுக்கத்தையும், ஒருவிதமான கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. அவளது உடலின் ரோமங்கள் ஒவ்வொன்றும் குத்திட்டு நின்றன. 

அந்த அக்கிரகாரத்தின் அந்தஸ்து, அந்தப் புனிதமான வேலி, இப்போது ஒரு பெரும் சூறாவளியை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சூறாவளியின் பெயர் சிவா. அவன் ஒரு தொழிலதிபர், கன்னிமைகளை வேட்டையாடும் ஒரு ரகசிய வேட்டைக்காரன். அவனது வருகை அக்கிரகாரத்தின் மௌனத்தைச் சிதைக்கப்போகிறது என்பது மட்டும் உறுதி. அவனது கார் மாளிகையின் வாசலில் நின்றபோது, ஒட்டுமொத்த தெருவுமே வேடிக்கை பார்த்தது. அந்தச் சத்தம் மந்தாகினியின் இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது.