[Lust king 66]

இரவு மணி 11:30 இருக்கும். வீடு முழுவதும் நிசப்தமா இருந்தது. பகல் முழுதும் இருந்த கலகலப்பு அடங்கி, எல்லாரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்துல இருந்தாங்க.


ஆனா பவித்ரா மட்டும் தூங்காம, கிச்சன்ல பாத்திரங்களை அடுக்கி வெச்சுட்டு, மிச்சம் மீதி இருந்த வேலைகளைப் பார்த்துட்டு இருந்தா. அவளுக்கு மனசுல ஒரு இனம் புரியாத பயம் கலந்த படபடப்பு ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. சாயங்காலம் சூர்யா பார்த்த அந்தப் பார்வை அவ உடம்புல இன்னும் நெருப்பா எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வேலையை முடிச்சுட்டு, டர்னிங் டேபிள்ல இருந்த ஜக்குல தண்ணி குடிச்சுட்டுத் திரும்பினா.

வீடு இருட்டாக இருக்கிறது. பவித்ரா ஹாலில் நிற்கிறாள். திடீரென்று பின்னால் இருந்து சூர்யாவின் இரும்புப் பிடி அவளைச் சுற்றுகிறது.





 அவன் அவளைத் தப்பவிடாமல் அப்படியே தள்ளி சென்று சுவரோடு சேர்த்து அழுத்துகிறான்.




"ஆ..."ன்னு பவித்ரா கத்த வாயெடுக்க, சூர்யாவோட அகலமான உள்ளங்கை அவ வாயைப் பொத்துச்சு.

"ஷ்ஷ்ஷ்... கத்தாத அண்ணி... நான் தான் சூர்யா..." அவனோட குரல் கரகரப்பா, போதையில பேசுறவன் மாதிரி இருந்துச்சு.

சூர்யாவோட இரும்பு மாதிரி இறுகின உடம்பு, பவித்ராவோட பூ போன்ற மென்மையான உடம்போட அழுந்திக் கிடந்தது. அவனோட மூச்சுக்காத்து அவ கழுத்துல சுடுதண்ணி ஊத்துன மாதிரி பட்டுச்சு.

"விடுடா... கைய எடு..." பவித்ரா அவனோட கையை விலக்கத் திமிறினா. அவளோட செழிப்பான உடம்பு அவ பிடியில நெளிஞ்சுது.

"முடியாது அண்ணி... ஒரு மாசமா இந்த உடம்புக்காகத்தான் தவம் கிடந்தேன். சாயங்காலம் ஆரத்தியில உன் தொப்புளக் காட்டுனப்பவே என் பொறுமை போச்சு... இப்ப என் கைக்குள்ள சிக்கியிருக்க... சும்மா விடுவேனா?"


சூர்யா அவ இடுப்புல கையை விட்டு, சேலைக்கு மேலேயே அவளோட அந்த வழுவழுப்பான இடுப்பு மடிப்பை அழுத்திப் பிசைஞ்சான். அவளோட இடுப்புச் சதையின் சூடு அவன் நரம்புகளை முறுக்கேத்த, அவன் இன்னும் வெறியாகி அவ கழுத்துப் பள்ளத்துல மூக்கைப் புதைச்சு, அந்த வேர்வையும் சந்தனமும் கலந்த வாசனையை ஆழமா இழுத்தான்.

"ம்ம்ம்... என்ன வாசனை... மனுஷன பைத்தியம் ஆக்குற..."

அவன் தன்னோட விறைப்பான உடம்பால அவள செவத்தோட சேர்த்து அமுக்கினான்.



"விடுடா சூர்யா... யாராவது பார்த்திடப் போறாங்க!" என்று அவள் கோபத்துடன் திமிறுகிறாள்.

ஆனால் சூர்யா கேட்பதாக இல்லை. "யாரும் வரமாட்டாங்க அண்ணி... இன்னைக்கு இந்த உடம்பு எனக்கு வேணும்," என்று கர்ஜித்துக்கொண்டே, 

அவளது செப்பு உதடுகளைத் தனது வாயால் கவ்விக்கொள்கிறான். சூர்யாவின் எச்சில் கலந்த அந்த முரட்டு முத்தம் பவித்ராவின் மூச்சடைக்க வைக்கிறது.

 அவன் நாக்கை உள்ளே விட்டு அவளது வாய்க்குள் கபடி ஆடுகிறான்.


அவள் தலையை ஆட்டித் தப்பிக்க முயல முயல, அவன் அவளது இடுப்புச் சொருகலை ஆக்ரோஷமாக உருவுகிறான். சேலை நழுவித் தரையில் விழ, பவித்ரா வெறும் ஜாக்கெட் மற்றும் உள் பாவாடையுடன் நிற்கிறாள். 

அந்தத் திரண்ட உடம்பின் வனப்பைப் பார்த்த சூர்யாவின் கண்கள் சிவக்கின்றன.

அவன் தனது இரண்டு கைகளாலும் அவளது செழுமையான சாத்துக்குடி முலைகளை ஜாக்கெட்டோடு சேர்த்து அமுக்கிப் பிசைகிறான். 

"அப்பா... என்ன கனம்டி உனக்கு... அமுக்க அமுக்க !" என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே, அவளது முலை மேடுகளைத் தன் முகத்தால் தேய்க்கிறான்.

அவனது கடினமான விரல்கள் ஜாக்கெட் கொக்கியைத் தேடி ஓடுகின்றன. 

"வேண்டாம்டா... ப்ளீஸ்... அத்துமீறாதே!" என்று அவள் கெஞ்சினாலும், அவன் விடாமல் முதல் கொக்கியைக் கழற்றுகிறான். 

அந்தப் பழுத்த பழங்கள் ஜாக்கெட்டை விட்டு வெளியே எட்டிப் பார்க்கத் துடிக்கின்றன. அவனது தடித்த தண்டு அவளது தொப்புளில் இடித்து உரசுவதை பவித்ரா உணர்கிறாள்.

அவன் அவளது கழுத்திலும் அக்குளிலும் தனது நாக்கால் 'சரட்டு சரட்டு' என்று நக்கி எடுக்கிறான்.

 பவித்ராவின் நரம்புகள் விறைக்க, அவளையும் மீறி ஒரு சுக முனகல் வெளிவருகிறது. 

அவன் என்ன நினைக்கிறான்னு புரிஞ்சதும் பவித்ராவுக்குக் கோவம் தலைக்கு ஏறுச்சு.

தன்னோட முழு பலத்தையும் திரட்டி, சூர்யாவோட நெஞ்சில கை வெச்சு ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளினா.

 பவித்ரா ஆக்ரோஷமாக அவனைத் தள்ளிவிடுகிறாள்.


எதிர்பாராத இந்தத் தாக்குதல்ல சூர்யா நிலைகுலைஞ்சு நாலு அடி தள்ளிப் போய் நின்னான்.


பவித்ரா மூச்சு வாங்க, தலைமுடி கலைஞ்சு, கண்கள்ல தீப்பொறி பறக்க அவனை முறைச்சுப் பார்த்தா.


"சீ... நாயே! என்னடா நெனச்சுட்டு இருக்க உன் மனசுல?" பவித்ரா வெளுத்து வாங்க ஆரம்பிச்சா.


"அண்ணின்னு கூட பாக்காம, இப்படியாடா நடந்துகுவ? ராத்திரி நேரத்துல திருட்டுப் பூனை மாதிரி வந்து இடுப்பைக் கிள்ளுற... நீ எல்லாம் ?"

சூர்யா அவளை சமாதானப்படுத்த கிட்ட வந்தான். "அண்ணி... கோவப்படாத... என் காதலைப் புரிஞ்சுக்கோ..."


"காதலாவது கத்திரிக்காயாவது! நிறுத்துடா!" பவித்ரா கையைக் காட்டி எச்சரிச்சா.

"இது காதல் இல்லடா... காம வெறி! பொம்பள உடம்பைப் பார்த்தா நாக்கைத் தொங்கப் போடுற கேவலமான புத்தி இது! நான் உனக்கு அண்ணிடா... அம்மா மாதிரி! அந்த உறவுக்குன்னு ஒரு மரியாதை இருக்கு... அதை நீ காலடியில போட்டு மிதிச்சுட்ட!"

"பவித்ரா..."


"வாயை மூடுடா! என் பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிடாத! உன் அண்ணன், அதாவது என் புருஷன், என்னை மதிக்கலன்னாலும், நான் இன்னும் என் கழுத்துல கிடக்கிற தாலிக்கு பயந்து வாழ்ந்துட்டு இருக்கேன். நீ என்னடான்னா, உரிமையா வந்து உரசுற?"

அவ குரல் உடைஞ்சு, ஆனா வைராக்கியமா ஒலிச்சுது.


"இனிமே என் மேல கை வைக்கணும்னு நினைச்ச... அப்புறம் நான் என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது. தொலைச்சுடுவேன் உன்னை! மரியாதையா உன் ரூமுக்கு போயிடு. இல்லன்னா இப்பவே எல்லாரையும் எழுப்பி, உன் மானத்தை வாங்கிடுவேன்... போடா "

பவித்ரா உக்கிரமா நின்னா. அவளோட அந்தத் திட்டுலயும், கோவத்துலயும் சூர்யா கொஞ்சம் ஆடிப்போயிட்டான். அவளோட எதிர்ப்பு இவ்வளவு கடுமையா இருக்கும்னு அவன் எதிர்பார்க்கல.


சூர்யா அவளை ஒரு நிமிஷம் உத்துப்பார்த்தான். அவளோட அந்தத் திமிர் அவனுக்கு இன்னும் பிடிச்சிருந்தாலும், இப்போதைக்கு இங்க நிக்கிறது ஆபத்துன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

"சரி... போறேன்... ஆனா ஞாபகம் வெச்சுக்கோ பவித்ரா... என்னைக்காவது ஒரு நாள் நீயே என் கிட்ட வருவ..." அப்படின்னு சவால் விட்டுட்டு, சூர்யா விறுவிறுன்னு இருட்டுல மறைஞ்சு போனான்.

பவித்ரா அங்கேயே செவத்துல சாய்ஞ்சு நின்னு, படபடக்குற நெஞ்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டு கண்ணை மூடினா. அவளோட கண்டிப்பு அவன விரட்டிடுச்சு, ஆனா அவன் தொட்ட இடமெல்லாம் இன்னும் அனலா கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.