20-12-2025, 09:46 PM
அது ஒரு சிறிய நகரம்..
காலை ஏழு மணிக்கு சிறுது பரபரபாகவே இருந்தது..சாலையில் பள்ளிக்கூட வண்டிகளும்,கல்லூரி வண்டிகளும் சென்றுகொண்டு இருந்தன.இடையில் ஆட்டோக்கள் வேறு...
அந்த நகரத்தின் சற்றே தள்ளி இருந்தது அந்த குடியிருப்பு பகுதி..
பணம் படைத்தவர்கள் அதிகம் வாழும்
பகுதி என அங்கிருந்த மாளிகை போன்ற வீடுகளே சாட்சியாக நின்றன..
அதில் ஒரு வீட்டின் வரவேற்பறை..
அங்கே இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து நாளிதழ் படித்து கொண்டு இருந்தார் சலீம் ,வயது 45,இரு குழந்தைகளின் தந்தை,சொந்தமாக வாகன உதிரி பாகங்கள் தயாரிக்கும் தொழில்சாலை நடத்தி கொண்டு இருப்பவர்.கடின உழைப்பால் இன்று நல்ல நிலையில் இருப்பவர்.குடும்பத்தின் மீது உயிரையே வைத்து இருக்கும் நபர்.
அப்போது சமையல் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் ரஷீதா,சலீமின் அன்பு மனைவி வயது 39,நல்ல குணம் உடைய பெண்,கணவனின் சொல்லை தட்ட மாட்டாள்,குடும்பம் தான் அவளுக்கு உலகம்.கணவனுக்கு காபி கொடுக்க,அதை வாங்கிய சலீம்,
"குழந்தைங்க எழுந்துட்டாங்களா ரஷீ"
செல்லமாக ரஷீ என்று தான் அழைப்பார்.
"இல்லைங்க,இதோ இப்போ எழுப்பி விடுறேன்"
சொல்லிவிட்டு மாடி படி ஏறினாள் ரஷீதா"
அங்கே முதல் அறையில் படுத்து இருந்தான் அவர்களின் இளைய மகன் ரபீக்,வயது 12 ,ஏழாம் வகுப்பு,படிப்பை விட விளையாட்டில் நல்ல ஆர்வம்.அவனை எழுப்பிவிட்டு,அங்கே இருந்த இரண்டாம் அறையில் நுழைந்த ரஷீதா,அங்கே தூங்கி கொண்டு இருந்த அந்த வீட்டின் இளவரசி சமீராவை எழுப்பினார்...
சமீரா வயது 18 முடிந்து விட்டது,பாலிடெக்னிக் கல்லுரியில் கணிணி அறிவியல் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவி..நன்றாக படிக்க கூடிய புத்திசாலி பெண்,பத்தாவது பொது தேர்வில் 485 மதிப்பெண்கள் பெற்றவள்.இருப்பினும் தனது உயிர் தோழிகள் ஆன காயத்ரியும்,மலரும் பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் சேர,இவளும் வீட்டில் அடம் பிடித்து அவர்களுடனே படிக்கிறாள்..அவள் பேச்சுக்கு அந்த வீட்டில் மறு பேச்சு இல்லை,அவ்வளவு செல்லம் சமீராவுக்கு...
"சமீரா எழுந்திரு மா,காலேஜ்க்கு டைம் ஆகுது பாரு"
"கொஞ்ச நேரம் மா,ப்ளீஸ் "
போர்வையை விலக்கி கெஞ்சிய மகளை சிறு புன்னகையுடன் பார்த்தாள் ரஷீதா...
காலை ஏழு மணிக்கு சிறுது பரபரபாகவே இருந்தது..சாலையில் பள்ளிக்கூட வண்டிகளும்,கல்லூரி வண்டிகளும் சென்றுகொண்டு இருந்தன.இடையில் ஆட்டோக்கள் வேறு...
அந்த நகரத்தின் சற்றே தள்ளி இருந்தது அந்த குடியிருப்பு பகுதி..
பணம் படைத்தவர்கள் அதிகம் வாழும்
பகுதி என அங்கிருந்த மாளிகை போன்ற வீடுகளே சாட்சியாக நின்றன..
அதில் ஒரு வீட்டின் வரவேற்பறை..
அங்கே இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து நாளிதழ் படித்து கொண்டு இருந்தார் சலீம் ,வயது 45,இரு குழந்தைகளின் தந்தை,சொந்தமாக வாகன உதிரி பாகங்கள் தயாரிக்கும் தொழில்சாலை நடத்தி கொண்டு இருப்பவர்.கடின உழைப்பால் இன்று நல்ல நிலையில் இருப்பவர்.குடும்பத்தின் மீது உயிரையே வைத்து இருக்கும் நபர்.
அப்போது சமையல் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் ரஷீதா,சலீமின் அன்பு மனைவி வயது 39,நல்ல குணம் உடைய பெண்,கணவனின் சொல்லை தட்ட மாட்டாள்,குடும்பம் தான் அவளுக்கு உலகம்.கணவனுக்கு காபி கொடுக்க,அதை வாங்கிய சலீம்,
"குழந்தைங்க எழுந்துட்டாங்களா ரஷீ"
செல்லமாக ரஷீ என்று தான் அழைப்பார்.
"இல்லைங்க,இதோ இப்போ எழுப்பி விடுறேன்"
சொல்லிவிட்டு மாடி படி ஏறினாள் ரஷீதா"
அங்கே முதல் அறையில் படுத்து இருந்தான் அவர்களின் இளைய மகன் ரபீக்,வயது 12 ,ஏழாம் வகுப்பு,படிப்பை விட விளையாட்டில் நல்ல ஆர்வம்.அவனை எழுப்பிவிட்டு,அங்கே இருந்த இரண்டாம் அறையில் நுழைந்த ரஷீதா,அங்கே தூங்கி கொண்டு இருந்த அந்த வீட்டின் இளவரசி சமீராவை எழுப்பினார்...
சமீரா வயது 18 முடிந்து விட்டது,பாலிடெக்னிக் கல்லுரியில் கணிணி அறிவியல் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவி..நன்றாக படிக்க கூடிய புத்திசாலி பெண்,பத்தாவது பொது தேர்வில் 485 மதிப்பெண்கள் பெற்றவள்.இருப்பினும் தனது உயிர் தோழிகள் ஆன காயத்ரியும்,மலரும் பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் சேர,இவளும் வீட்டில் அடம் பிடித்து அவர்களுடனே படிக்கிறாள்..அவள் பேச்சுக்கு அந்த வீட்டில் மறு பேச்சு இல்லை,அவ்வளவு செல்லம் சமீராவுக்கு...
"சமீரா எழுந்திரு மா,காலேஜ்க்கு டைம் ஆகுது பாரு"
"கொஞ்ச நேரம் மா,ப்ளீஸ் "
போர்வையை விலக்கி கெஞ்சிய மகளை சிறு புன்னகையுடன் பார்த்தாள் ரஷீதா...