[anaamika]

Update – 06


ఎస్.ఎం.ఎస్ చాట్

నేను : ఆ, చెప్పు ఏం విషయం?

మోహిని : నిజానికి విషయం ఏంటంటే, యూనివర్సిటీలో ముగ్గురు అబ్బాయిలు నన్ను చాలా వేధిస్తున్నారు. నేను అన్నయ్య లేదా నాన్నతో చెబితే, వాళ్ళు నేను యూనివర్సిటీకి వెళ్లడాన్ని ఆపేస్తారు. ప్లీజ్, మీరు కూడా ఎవరికీ చెప్పొద్దు.

నేను : నువ్వు కంగారు పడకు. నేను ఎవరికీ చెప్పను.

అవతలివైపు నుండి ఏ మెసేజ్ రాలేదు.

నేను : నువ్వు యూనివర్సిటీకి ఒంటరిగా వెళ్తావా?

మోహిని : లేదు, మా ఇంటి పక్కన ఉండే అమ్మాయి కిరణ్ తో కలిసి వెళ్తాను. కానీ వాళ్ళు నేను ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే నన్ను వేధిస్తారు, నా వెంట ఎవరూ లేనప్పుడు. నా క్లాస్, కిరణ్ క్లాస్ వేర్వేరు కాబట్టి, యూనివర్సిటీకి చేరుకున్న తర్వాత మేము విడిపోవాల్సి వస్తుంది.

నేను : ఓకే, నువ్వు కంగారు పడకు. ఇప్పుడు ఎప్పుడు వెళ్తావు యూనివర్సిటీకి ?

మోహిని : నేను రేపు ఉదయం 8 గంటలకి వెళ్తాను.

నేను : ఆ అబ్బాయిలు ఎక్కడ ఉంటారు ?

మోహిని : ఆ అబ్బాయిలు నా క్లాస్లోనే ఉన్నారు. వాళ్ళు క్లాస్ బయటే కూర్చుని ఉంటారు.

నేను : ఓకే. రేపు నువ్వు వెళ్తున్నప్పుడు, నేను నీ వెంటే ఉంటాను, ఓకే. వాళ్ళు వేధించినప్పుడు నేను చూసుకుంటాను. ఆ తర్వాత వాళ్ళు ఎప్పుడూ వేధించరు, ఓకే. డోంట్ వర్రీ.

మోహిని : చాలా చాలా థాంక్స్ !

నేను : నో థాంక్స్. ఓకే, టేక్ కేర్.

మోహిని : యూ టూ, బై.

నేను : బై.

ఆ తర్వాత నేను ఆలోచనలో పడ్డాను. ఇప్పుడు ఏం చేయాలి ? సరే, యూనివర్సిటీలో నాకు చాలా పరిచయాలు ఉన్నాయి. టెన్షన్ పడాల్సిన అవసరం లేదు.

కొద్దిసేపు అమ్మతో కూర్చుని, ఆ తర్వాత నా రూమ్కి వచ్చాను. కోమలి గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. ఆమె ఎంత అమాయకురాలు, ఎంత అందంగా ఉంది ! కొద్దిసేపటి తర్వాత నా సెల్కి కాల్ వచ్చింది. చూస్తే సోమేశ్ కాల్. నేను వాడితో మాట్లాడి, ఆ తర్వాత ఇంటి నుండి కారు తీసుకుని వాడి ఇంటికి వెళ్ళాను. వాడి ఇల్లు మా ఇంటి నుండి సుమారు 15 కి.మీ. దూరంలో ఉంది. కాబట్టి నాకు అక్కడికి చేరుకోవడానికి అరగంట పట్టింది.

అక్కడికి చేరుకుని నేను సోమేశ్ కి కాల్ చేసి, నేను బయట ఉన్నానని చెప్పాను. వాడు రెండు నిమిషాల్లో బయటికి వచ్చాడు.

నేను : నీకు ఇంకా దిగలేదా (హ్యాంగోవర్) ?

సోమేశ్ : రాత్రికే దిగిపోయింది యార్. కానీ శరీరం అంతా నొప్పులుగా ఉంది. ఇప్పుడు కొంచెం బాగానే ఉంది.

నేను : అయితే ఏం ప్రోగ్రాం ?

సోమేశ్ : ముందు టీ తాగుదాం. ఆ తర్వాత చూద్దాం.

మేము వాడి ఇంటి పైకప్పు పైకి వెళ్ళాము. చుట్టుపక్కల వుండే వాతావరణాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాము. సోమేశ్ కిరణ్ కి కాల్ చేసి, పైకప్పు మీదికి రమ్మని చెప్పాడు. ఇంతలో మోహిని కూడా టీ తీసుకుని పైకప్పు మీదికి వచ్చింది. ఆమె టైట్ గా వుండే సల్వార్ కమీజ్ వేసుకుంది. ఈ రోజు నేను తనని సరిగ్గా చూస్తున్నాను. ఏంటి ఈ అమ్మాయి ! తన శరీరాకృతి కూడా అద్భుతంగా ఉంది. నా అంచనా ప్రకారం, తన రొమ్ములు 34 అలాగే పిర్రలు 36 ఉండి ఉండవచ్చు అనిపించింది.

నేను తనని నిశితంగా చూస్తున్నాను. తన దృష్టి నా దృష్టితో ఢీకొట్టింది. అప్పుడు నేను వేరే వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. అక్కడ ఇంకొక బాంబు నామీద తన రూపంతో దాడి చేయడానికి రెడీగా ఉంది. ఆమె మరెవరో కాదు, కిరణ్. ఆమె టీ షర్ట్, ట్రౌజర్ వేసుకుని ఉంది, మెడలో దుపట్టా కూడా ఉంది. నేను తననే చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఇంతలో మోహిని కూడా కిరణ్ ని చూసి, తనని పిలిచింది.

మోహిని : ఏంటి కిరణ్, తాజా గాలి ని తీసుకుంటున్నావా ?

కిరణ్ : లేదు యార్, ఇంట్లో సిగ్నల్స్ రావడం లేదు. అందుకే అత్తతో మాట్లాడటానికి పైకప్పు మీదికి వచ్చాను.

మోహిని : ఓకే, మాట్లాడటం అయిపోయిందా ?

కిరణ్ : లేదు యార్, పూర్తిగా మాట్లాడలేదు. బ్యాలెన్స్ అయిపోయింది.

మోహిని : ఓహ్, సాడ్. ఇప్పుడు ఏం చేస్తావు ?

కిరణ్ : అన్నయ్యని కార్డు కోసం పంపుతాను.

మోహిని : ఓకే, పద నేను కిందికి వెళ్తాను. నువ్వు కూడా కిందికి వెళ్ళు, అర్థమైందా ?

నేను : కార్డు కావాలంటే నా దగ్గర తీసుకో. ఇప్పుడు మీ అన్నయ్య దొరకడం కష్టం అవుతుంది.

మోహిని : ఏంటి ? మీరు ఇక్కడే చెవులు రిక్కించి మా మాటలు వింటున్నారా ?

సోమేశ్ : ఇంత దగ్గరి నుండి మీరు మాట్లాడుతుంటే, మాకు ఆ మాటలు వినిపించవా ఏంటి ?

మోహిని : (సోమేశ్ ని కోపం గా చూస్తూ) నాకు అంతా తెలుసు. ఈమె ఏ అత్తతో మాట్లాడుతుందో !

నేను : హా హా హా. ఆ, నాకు కూడా తెలుసు. వీళ్ల మీసాల అత్త కదా !

ఆ మాట విని మోహిని పకపకా నవ్వింది. కిరణ్ ముఖం మీద సిగ్గు, కోపం రెండూ కనిపించాయి. నేను సోమేశ్ ని, మోహిని నుండి దృష్టి తప్పించి, కిరణ్ ని చూసి, చెవులు పట్టుకుని సారీ చెప్పాను, సైగలతో.

ఆ తర్వాత మోహిని వెళ్ళిపోయింది. మేము కూడా టీ తాగేశాము. కిరణ్ అక్కడే నిలబడి ఉంది. నేను నా పర్సు లో నుండి ఒక కార్డు తీసి, కిరణ్ కి ఇచ్చి రమ్మని సోమేశ్ కి ఇచ్చాను.

వాడు మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళి, కార్డు ని ఇచ్చి తిరిగొచ్చాడు. ఆ తర్వాత వాడు కిరణ్ కి కాల్ చేసి, కొద్దిసేపు మాట్లాడాక, ఆమె కిందికి వెళ్ళిపోయింది. ఆ తర్వాత మేము కూడా బయటికి వెళ్ళిపోయాము. మేము అయన్ ఇంటికి వెళ్ళాము. అయన్ పడుకున్నాడు. మేము తిరిగి వచ్చాము. ఆ తర్వాత కొద్దిసేపు మాట్లాడుకున్నాక, నేను సోమేశ్ ఇంటి నుండి బయటికి వచ్చి, నా ఇంటి వైపు బయలుదేరాను. ఈ రోజు నేను తొందరగా నిద్రపోవాలి, ఎందుకంటే ఉదయం నేను మోహిని సమస్యని పోగొట్టాలి.

నెమ్మదిగా డ్రైవ్ చేస్తూ, పాటలు వింటూ నేను ఇంటి వైపు వెళ్తున్నాను. ఇంటికి కొద్దిగానే దూరం మిగిలి ఉంది. అప్పుడే నా మొబైల్లో రింగ్ టోన్ మోగింది. చూస్తే సింధు కాల్.

నేను : హలో, ఎలా గుర్తుకి వచ్చాను ?

సింధు : మర్చిపోయిన వాళ్ళని గుర్తుచేసుకుంటారు. మీరు మా గుండెల్లో స్థిరపడ్డారు.

నేను : ఏం విషయం ? నువ్వు మాంచి మూడ్ లో ఉన్నట్లున్నావు.

సింధు : లేదు మహానుభావా. నేను కాల్ చేసింది ఎందుకంటే, అతను వచ్చాడు. మీరు తొందరగా వచ్చి అతన్ని చూడండి.

నేను : ఓకే. వచ్చి ఎంత సేపు అయింది ? ఎందుకంటే నేను ఇప్పుడే ఇంటికి వెళ్తున్నాను. అతను ఎంత సేపు అక్కడ ఉంటాడు ?

సింధు : అది తెలియదు. ఇప్పుడు అమ్మతో మాట్లాడుతున్నాడు. కొద్దిసేపట్లో వెళ్ళిపోతాడు.

నేను : ఓకే. అయితే నేను ఇప్పుడే వస్తాను, ఓకే. నేను బయటే నిలబడి ఉంటాను. అతను బయటికి రాగానే నువ్వు నాకు కాల్ చెయ్యి. అతను గేట్ నుండి బయటికి వస్తున్నప్పుడు నేను చూస్తాను, ఓకే.

సింధు : ఓకే. అలానే చూస్తారా ? లోపలికి రారా ?

నేను : నీకు తెలుసు కదా, నేను అలాంటి చోట్లకి వెళ్ళను, అలాంటి పనులు చేయను.

సింధు : ఓకే మహానుభావా. మీరు రండి. అతన్ని వచ్చి చూడండి.

నేను : ఓకే. ఐ యామ్ కమింగ్.

నేను కారుని సింధు కోఠీ వైపు తిప్పాను. నేను సింధు చెప్పిన అడ్రస్ కి చేరుకున్నాను. సింధు కి కాల్ చేసి చెప్పాను.

నేను : నేను చేరుకున్నాను.

సింధు : మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు ?

నేను : మీ గేట్ ముందు, నలుపు రంగు కారులో ఉన్నాను.

సింధు : (కిటికీ లో నుండి నన్ను చూస్తూ) హ్మ్...మహానుభావా, కారు ని చూశాను. కానీ మీరు కనిపించడం లేదు.

నేను : (కారు అద్దాన్ని కిందకి దించుతూ) ఇదిగో, చూడు. ఇప్పుడు కనిపించానా ?

సింధు : హ్మ్... చూశాను. ఇప్పుడు అతన్ని కూడా చూడాలని ఉంది కదా మీకు !

నేను : ఇక చాలు. ఇప్పుడు వెళ్ళు, నాకు చెప్పు.

సింధు : అతను ఇప్పుడు దెంగడంలో బిజీగా ఉన్నాడు.

నేను : ఓకే. అతను బయటికి రాగానే నాకు చెప్పు. ఇక్కడికి జనాలు వస్తూ పోతూ ఉన్నారు. నేను అతన్ని ఎలా గుర్తుపట్టాలి ?

సింధు : కంగారు పడకండి, ఓకే. నేను చెబుతాను.

నేను : ఓకే, థాంక్స్.

ఆ తర్వాత నేను కాల్ కట్ చేసి, కారులో కూర్చుని అతని కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను.

కొద్దిసేపు ఎదురుచూసిన తర్వాత సింధు దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది. నేను అటెండ్ చేశాను.

సింధు : అతను బయటికి వస్తున్నాడు. గేట్ వైపు చూడండి. ఎరుపు టీ షర్ట్ లో ఒక అబ్బాయి వస్తున్నాడు.

నేను : నీలిరంగు జీన్స్ వేసుకున్నాడా ?

సింధు : అతనే. చూడండి, అతను ఆ మెరూన్ రంగు కారు దగ్గర ఉన్నాడు ఇప్పుడు.

నేను : ఈ మెరూన్ రంగు కారా ?

సింధు : ఆ, అతనే అరవింద్.

నేను అతన్ని చూశాను. ప్రత్యేకం అంటూ ఏమీ లేదు. అతనిలో బలం కూడా అంతగా లేదు. సన్నటి శరీరం ఉన్న మనిషి.

నేను అతన్ని చూసి, సింధు కి థాంక్స్ చెప్పి, బై చెప్పి, ఇంటి వైపు బయలుదేరాను. ఇంటికి వెళ్ళి, అలారం పెట్టుకుని పడుకున్నాను.

ఉదయం నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. నేను తయారై, 7:30 గంటలకి ఇంటి నుండి బయలుదేరాను. సోమేశ్ ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఆ తర్వాత నేను ఆలోచించాను, ఆ అబ్బాయిలు మోహినిని యూనివర్సిటీలోనే వేధిస్తారు కదా. అందుకే నేను అక్కడి నుండి బయలుదేరి, యూనివర్సిటీ వైపు వెళ్ళాను.

యూనివర్సిటీలో కారు పార్క్ చేసి, నేను గేట్ వైపు నడిచాను. చాలా మంది స్నేహితులు కలిశారు. వాళ్లతో హాయ్, హలో చెప్పి, గేట్ దగ్గరికి చేరుకుని, మోహిని, కిరణ్ ల కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను ఎదురుచూస్తుండగా, కిరణ్ నంబరు నుండి కాల్ వచ్చింది. నేను అటెండ్ చేస్తే, అది మోహిని.

మోహిని : మేము గేట్ దగ్గరికి చేరుకుంటున్నాము.

నేను : నేను గేట్ దగ్గరే ఉన్నాను. నువ్వు నా నుండి దూరంగా ఉండు. ఎవరికీ అనుమానం రాకూడదు. లేదంటే ఆ అబ్బాయిలు పారిపోతారు.

మోహిని : ఓకే, బై.

నేను : బై.

వాళ్ళిద్దరూ ఆటో లో నుండి దిగి, గేట్ దాటి, నన్ను చూసి నడవడం మొదలుపెట్టారు. నేను వాళ్ళ వెనుక ఉన్నాను. సుమారు పది మీటర్ల దూరం. ఆ తర్వాత ముందుకెళ్ళి ఇద్దరూ విడిపోయారు. నేను కిరణ్ కి కన్ను కొట్టాను. ఆమె నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయింది. నేను మోహిని వెనుక నడుస్తున్నాను. ఆ సమయంలో ఎక్కువ మంది విద్యార్థులు లేరు. అక్కడక్కడా స్టూడెంట్ పార్టీ వాళ్ళు నాకు హాయ్, హలో చెబుతున్నారు. ఎందుకంటే నేను చదువుకునే రోజుల్లో అన్ని పార్టీల వాళ్ళతో కలిసి ఉండేవాడిని.

సరే, నడుస్తూ నడుస్తూ మోహిని క్లాస్ వచ్చింది. క్లాస్ పక్కన నలుగురు, ఐదుగురు అబ్బాయిలు నిలబడి ఉన్నారు. మోహిని ముగ్గురే అని చెప్పింది. ఇక్కడైతే ఐదుగురు ఉన్నారు. నేను కొంచెం దూరంగా ఆగి, చూడటం మొదలుపెట్టాను. ఆ అబ్బాయిలలో ఒక అబ్బాయి ఇద్దరు అబ్బాయిలని పంపేశాడు. ఆ ఇద్దరూ నా వైపే వస్తున్నారు. నేను వాళ్ళని పట్టించుకోలేదు. వాళ్ళు నా దగ్గరికి వచ్చారు. వాళ్ళలో వాళ్ళే మాట్లాడుకుంటున్నారు.

అబ్బాయి 1 : యార్, ఇప్పుడు వీళ్ళని ఏదో ఒకటి చేయాలి. ఈ ముగ్గురూ విసిగిస్తున్నారు.

అబ్బాయి 2 : ఆ యార్, ఇప్పుడు అరవింద్ కి చెప్పి వీళ్ళని ఏదో ఒకటి చేయాలి.

నేను అదంతా విని, ఆ ముగ్గురు అబ్బాయిల వైపు చూశాను. వాళ్ళు మోహినిని వేధించడానికి ఆమె దగ్గరికి వెళుతున్నారు. నేను నా సెల్ ని తీసి, నంబరు డయల్ చేయకుండానే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను : యార్, నా క్లాస్ లేట్ గా అయిపోతుంది. నేను లేట్ గా వస్తాను.

అదే సమయంలో నడుస్తూ మోహిని వున్న వైపు వెళ్తున్నాను. ఆ ముగ్గురూ నన్ను చూసి, నిశితంగా చూసి, వేరే వైపు వెళ్ళిపోయారు. నా మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఇప్పుడు నేను దాన్ని చేయాలి. మోహిని  క్లాస్ లోకి వెళ్ళిపోయింది. నేను రిలాక్స్ అయ్యాను. ఆ ఇద్దరు అబ్బాయిల ని వెతకడం మొదలుపెట్టాను. వాళ్ళు నాకు కాంటీన్ లో దొరికారు. నేను వాళ్ళనుండి దూరంగా కూర్చున్నాను. నేను ఇప్పుడు ఒకరికోసం ఎదురుచూస్తున్నాను.

చాలాసేపు వెయిట్ చేసిన తర్వాత, నా ఎదురుచూపు ముగిసింది. నేను ఎవరి కోసం ఎదురుచూస్తున్నానో, అతను నా ముందుకి వస్తున్నాడు.

నా ముందు నుంచి నడుచుకుంటూ అతను ఆ ఇద్దరు అబ్బాయిల దగ్గరికి వెళ్ళి కూర్చున్నాడు. అతను మరెవరో కాదు, అరవింద్. నేను నా చోటు నుండి లేచి, ఆ మనుషుల దగ్గరగా వెళ్ళి కూర్చున్నాను, తద్వారా నేను వాళ్ళు మాట్లాడుకునే మాటలని వినగలను. నా ప్లాన్ ఏంటంటే, మోహినిని మధ్యలోకి తీసుకురాకుండా, ఆ ముగ్గురికీ బుద్ధి చెప్పాలి.

నేను వాళ్ళ మాటలు వినడం మొదలుపెట్టాను.

అబ్బాయి 1 : అరవింద్ యార్, ఈ రోజు మళ్ళీ ఆ ముగ్గురు మమ్మల్ని ఇన్సల్ట్ చేశారు. ఇప్పుడైనా వాళ్ళని ఏదో ఒకటి చేయండి.

అబ్బాయి 2 : అవును యార్, ఇప్పుడు ఇచ్చి పడేయాలి, మనమంటే ఏంటో చూపించాలి !

అరవింద్ : మీరు కంగారు పడకండి. నేను వాళ్లకి మంచిగా బుద్ధి చెబుతాను, వాళ్ళు ఎప్పటికీ గుర్తుపెట్టుకుంటారు.

ఇంతలో ఆ ముగ్గురు అబ్బాయిలు కూడా కాంటీన్ కి వచ్చారు. వాళ్ళు అరవింద్ ఇంకా అతని స్నేహితులని చూసి నవ్వడం మొదలుపెట్టారు. ఆ ముగ్గురి బాడీ కూడా స్పెషల్ గా ఏమీ కాదు, అయితే అరవింద్ ఇంకా అతని స్నేహితుల కంటే చాలా బెటర్ గా ఉంది.

ఆ ముగ్గురూ అరవింద్ వాళ్ల మీద కామెంట్లు చేస్తున్నారు.

అబ్బాయి 1: లంజాకొడుకులు.......

అరవింద్ : ఓపిక పట్టరా.

అబ్బాయి 1 మాట్లాడిన బూతుని వాళ్ళు విన్నారు. దాంతో వాళ్లకి గొడవ పెట్టుకోవడానికి ఛాన్స్ దొరికింది. ఆ ముగ్గురూ లేచి అరవింద్ వాళ్ళ దగ్గరికి వచ్చి, అబ్బాయి 1ని చెంపదెబ్బ కొట్టి, బూతు ఎలా తిట్టావని అడిగారు. ఆ తర్వాత వాళ్ళ గొడవ మొదలైంది. నేను ఈ ఛాన్స్ ని ఉపయోగించుకున్నాను. ఆ ముగ్గురూ అరవింద్ వాళ్ళని కొడుతున్నారు. నేను మధ్యలోకి దూకి, అరవింద్ ని పట్టుకుని పక్కకి జరిపాను. ఆ తర్వాత ఫైట్ మొదలైంది.

నా బాడీని చూసి వాళ్ళు ముందుగానే భయపడిపోయారు. ఆ తర్వాత నేను వాళ్ళకి చక్కగా బుద్ధి చెప్పాను. చాలాసేపు ఫైట్ చేసిన తర్వాత, వాళ్ళు పారిపోయారు. నేను అరవింద్ దగ్గరికి వచ్చి అడిగాను :

నేను : మీకు ఎక్కువ దెబ్బలు తగలలేదు కదా ?

అరవింద్ : (చేయి పట్టుకుని) లేదు బాస్, థాంక్స్. మీరు మాకు హెల్ప్ చేశారు.

నేను : ఎవరు వాళ్ళు ? మిమ్మల్ని ఎందుకు కొడుతున్నారు ?

అరవింద్ : మాకు వాళ్ళతో పాత గొడవ ఉంది. ఇంతకీ మీరు ఎవరు ?

నేను : నన్ను మీ స్నేహితుడిగా భావించండి యార్. నేను మిమ్మల్ని హాస్పిటల్ కి తీసుకుని వెళ్తాను, పదండి.

అరవింద్ : అంత పెద్ద దెబ్బలేమీ తగలలేదు, హాస్పిటల్ కి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. చాలా థాంక్స్. మీరు చేసిన హెల్ప్ ని నేను ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకుంటాను.

నేను : లేదు యార్, ఎలాంటి హెల్ప్ లేదు. మీరు నాకు స్నేహితుల్లాంటివారు. స్నేహితుల మధ్య హెల్ప్ ఉంటుందా ఏంటి ?

అరవింద్ : దోస్త్, నువ్వు నా మనసు ని గెలిచావు. ఎంత అద్భుతంగా ఫైట్ చేశావు ! మజా వచ్చింది. నొప్పి మొత్తం పోయింది.

ఆ తర్వాత అరవింద్ క్యాంటీన్లోనే నాకు ట్రీట్ ఇచ్చాడు. మేము మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాము. నా ప్లాన్ ఒక దెబ్బకి రెండు పిట్టలని కొట్టడం. నేను అదే చేస్తున్నాను. ఒకటి మోహిని ప్రాబ్లం, రెండోది కోమలి విషయం. నేను వాళ్ళతో చాలాసేపు కూర్చున్నాను. అయితే ఆ ముగ్గురు అబ్బాయిలకి వార్నింగ్ కూడా ఇవ్వాలి, మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకూడదని.

నేను అరవింద్ వాళ్లకి బై చెబుతున్నప్పుడు,

అరవింద్ : యార్, ఈ రోజు స్నేహితులం అయ్యాము కదా. ఈ రాత్రి నువ్వు మాతో ఎంజాయ్ చెయ్యి. నా దగ్గర ఒకరి కంటే మరొకరు అద్భుతంగా ఉండే అమ్మాయిలు ఉన్నారు.

నేను : లేదు యార్, ఇప్పుడే వద్దు. మళ్ళీ ఎప్పుడైనా చూద్దాం. అయినా, ఇప్పుడు ఆ అబ్బాయిలకి మరింత గట్టిగా బుద్ధి చెప్పాలి, మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకుండా ఉండాలంటే.

అరవింద్ : ఓకే దోస్త్, వాళ్ళు నీకు ఇప్పుడు బోటనీ గార్డెన్లో దొరుకుతారు.

నేను : ఓకే, నేను వెళ్తాను.

అరవింద్ : అయితే రేపు కలుద్దాం. నీ నంబరు ఇవ్వు.

ఆ తర్వాత మేము నంబర్లని మార్చుకుని, నేను అక్కడి నుండి బోటనీ గార్డెన్ వైపు బయలుదేరాను.

నేను ఆ అబ్బాయిల కోసం గార్డెన్ మొత్తం వెతికాను. వాళ్ళు ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఆ తర్వాత నేను మోహిని  క్లాస్ దగ్గరికి కూడా వెళ్ళాను. వాళ్ళు అక్కడ కూడా లేరు. ఆ తర్వాత నేను కిరణ్ క్లాస్ వైపు వెళ్ళాను. కిరణ్ క్లాస్ లో చూశాను. కిరణ్ రెండవ వరుసలో కూర్చుంది. తన దృష్టి నామీద పడింది. అప్పుడు తను నవ్వి, నేను వెళ్లిపొమ్మని సైగ చేసింది.

నేను అక్కడి నుండి వచ్చేసి, తిరుగుతూ ఉన్నాను. మళ్ళీ గార్డెన్ వైపు వెళ్ళాను. అక్కడ చాలా మంది జంటలు గా కూర్చున్నారు. నేను కూడా అక్కడే కూర్చున్నాను. ఆ జంటలు ముద్దులు పెట్టుకోవడం, రొమ్ములని నిమరడం చేయడాన్ని చూస్తూ ఉన్నాను. కొద్దిసేపటి తర్వాత కిరణ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది.

కిరణ్ : ఎక్కడ ఉన్నారు మీరు ?

నేను : బోటనీ గార్డెన్ దగ్గర ఉన్నాను.

కిరణ్ : అక్కడ ఏం చేస్తున్నారు ?

నేను : నాకు చలి వేస్తోంది. అందుకే వేడి తీసుకోవడానికి వచ్చాను.

కిరణ్ : ఈ వేసవిలో చలి ఏంటి ? మీ ఆరోగ్యం బాగానే ఉంది కదా ?

నా మాట తనకి అర్థం కాలేదని తెలిసింది.

నేను : నువ్వు వచ్చి చెక్ చేసుకోవచ్చు.

కిరణ్ : ఓకే, వస్తున్నాను. మీరు రోడ్డుపైకి రండి.

నేను : ఓకే, నువ్వు రా.