Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

Part 47:


நான் உடனே போனை கையில வேகமா எடுத்தேன். ஸ்க்ரீன்ல அவன் பதில் இருக்கிறதை பார்த்ததுமே, என் நெஞ்சு இன்னும் வேகமா அடிச்சுச்சு.

பவித்ரா: ஹாய் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ஹாய் மேடம். குட் மார்னிங். நீங்க மெசேஜ் பண்ணதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ். எனக்கு ரொம்ப பயமாயிருந்துச்சு. உங்க மெசேஜ் பார்த்ததும் தான் கொஞ்சம் நார்மலா ஃபீல் பண்றேன் மேடம்.

பயம்? இவன் குரல்ல அவ்வளவு நிம்மதி. இவன் பயந்ததை என் ஒரு மெசேஜ் வந்து சரி பண்ணிடுச்சுன்னு நெனச்சப்போ, எனக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம் பரவுச்சு. ஒருத்தனோட பயத்த சரி பண்றதுல எவ்வளவு பெரிய பவர் இருக்கு! ஆனா, அவன் இப்படிப் பயந்து போனது, அவன் மேல எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அக்கறைய வர வச்சுச்சு.

பவித்ரா: பிரகாஷ், எதுக்குப் பயம்? நான் தூங்கப் போயிட்டேன் நேத்து, அதனால உனக்கு என்ன பயம்?

(நான் அவனை ப்ளாக் பண்ணியிருக்கணும். ஆனா, அப்படிச் சொன்னா இந்த பேச்சு இத்தோட நின்னுடும். இப்போதைக்கு இதை நிறுத்த எனக்கு மனசே வரல. இவன் எனக்குக் கொடுக்கிற இந்த கவனம்தான் ஒரே ஆறுதல் போல.)

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். சாரி. ஆனா நீங்க என்னைய ப்ளாக் பண்ணிட்டீங்கன்னு நெனச்சேன். திடீர்னு ரிப்ளை பண்றதை நிறுத்திட்டீங்கல்ல.

பவித்ரா: ப்ளாக் பண்ணவா? நான் ஏன் அதை பண்ணணும்?

பிரகாஷ்: ஏன்னா, நான் ரொம்ப விஷயங்களைக் கேட்டுட்டேன் மேடம். போட்டோ கேட்டேன். உங்களுக்குக் கோவம் வந்துடுச்சுன்னு நெனச்சேன்.

பவித்ரா: அதெல்லாம் சும்மா சொல்லாத. உனக்கு என்கிட்ட இருந்து மெசேஜ் வராததால உனக்குக் காய்ச்சல் வந்துச்சா?

அது கேட்கிறதுக்கு ஒரு சின்னப் பையன் பேசுற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, அவன் நம்பி நம்பிப் பேசுறான். 'இவன் உண்மையிலேயே ரொம்ப உணர்ச்சிவசப்படுறானா? இல்லன்னா, நடிக்கிறானா?'ன்னு ஒரு சந்தேகம் ஓடிச்சு.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். நான் ரொம்ப பயந்துட்டேன், அதான் காய்ச்சல் வந்திருக்கும் போல. அதான் இன்னைக்கு லீவு எடுத்துட்டேன். எனக்கு உடம்பு ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு பயந்துட்டேன். இப்போ வீட்ல ரெஸ்ட் எடுக்கிறேன்.

பவித்ரா: டாக்டர் கிட்ட போனியா பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். சும்மா ஒரு பாராசிட்டமால் மாத்திரை மட்டும் போட்டேன். ஆனா, எனக்கு உண்மையான மருந்து, நீங்க அனுப்புன மெசேஜ்தான் மேடம். உங்க 'ஹாய்'யை பார்த்ததும், என் காய்ச்சல் பாதி குறைஞ்சுடுச்சு.

கடவுளே! இவன் ரொம்பப் பெருசா என்னைய உயர்த்திப் பேசுறான். என் மெசேஜை இதுவரைக்கும் யாரும் 'மருந்து'ன்னு சொன்னதே இல்லை. இவன் இப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு குறு குறுப்பு வந்துச்சு.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப நடிக்கிற மாதிரிப் பேசுற பிரகாஷ். சும்மா இல்லாததையெல்லாம் கற்பனை பண்ணிப் பேசாதே. நான் உன்னை ப்ளாக் பண்ண மாட்டேன்னு சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், நீங்க கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவீங்க இல்லன்னா ப்ளாக் பண்ணிடுவீங்கன்னு சொன்னீங்களே.

பவித்ரா: நீ உன் எல்லைய மீறலைன்னா, நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ண மாட்டேன்னுதான் சொன்னேன். நீ சும்மா வம்படியா பேசுறதை நிறுத்துனா போதும்.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியமா சொல்றேன் மேடம். இனிமேல் நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன். தேவையில்லாததெல்லாம் கேட்க மாட்டேன்.

பவித்ரா: நல்லது. இப்போ, உன் காய்ச்சல் எப்படி இருக்கு? ஒழுங்கா ரெஸ்ட் எடுக்கிறியா?

பிரகாஷ்: இப்போ ரொம்பப் பரவாயில்லை மேடம். உங்க மெசேஜை பார்த்ததும், எனக்கு ஈவினிங் டியூட்டிக்கு வரணும் போல இருக்கு. என் சம்பளத்தை இழக்க விரும்பல.

இவனுக்கு வேல முக்கியம். பொறுப்பானவனா இருக்கான். அது நல்லதுதான். ஆனா, நான் இவன் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.

பவித்ரா: நீ ரெஸ்ட் எடுக்கணும் பிரகாஷ். உடம்பு சரியில்லைன்னா வராதே. உன் ஹெல்த் தான் முக்கியம்.

பிரகாஷ்: என் வேலை முக்கியம் மேடம். அப்புறம் உங்களைப் பார்க்கிறதுதான் முக்கியம்.

பவித்ரா: நீ நல்லா இருக்கிற மாதிரி நடிக்கிறே. காய்ச்சலைப் பத்திப் பொய் சொல்றியா?

உண்மையிலேயே இவன் பயந்துட்டிருந்தானா, இல்லன்னா என் பச்சாதாபத்த வாங்கப் பார்க்கிறானான்னு தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டேன்.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம்! நான் சத்தியமா சொல்றேன், எனக்கு உடம்பு ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு பயந்துட்டேன்.

பவித்ரா: சும்மா பொய் சத்தியம் பண்ணாதே பிரகாஷ். அது பாவம்.

பிரகாஷ்: அது பொய் சத்தியம் இல்ல மேடம். நேத்து ராத்திரி நான் அழுதுட்டேன். நீங்க என்னைய வெறுத்துட்டீங்கன்னு நெனச்சேன்.

அழறானா? இவன் உண்மையிலேயே ரொம்ப பாவமா இருக்கான். கார்த்திக் மாதிரி எல்லாத்தையும் பூட்டி வைக்காம, இவன் தன் உணர்ச்சிகளை அப்படியே வெளியக் காட்டுறான்.

பவித்ரா: நான் உன்னை வெறுக்கல பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்குப் புரியுது மேடம். நான் சாரி மேடம். நான் மறந்துட்டேன் மேடம். இனிமேல் ஃப்ரெண்ட்ஸோட விஷயங்களைப் பத்தி மட்டும் பேசுறேன்.

பவித்ரா: குட். அப்போ, சாப்டியா?

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம். இப்பதான் தக்காளி ரசம் வச்சுச் சாப்டேன் மேடம்.

பவித்ரா: அது நல்லது.

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம்.

இப்போ அவன்கூடப் பேசுறப்போ. ரொம்பச் சிம்பிளா, வீட்டு விஷயங்களைப் பத்தி. இது ரொம்ப நார்மலா இருக்கு. என் சொந்தக்கார ஆளுகிட்ட பேசுற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

பவித்ரா: காய்ச்சலால லீவு எடுத்தியா?

பிரகாஷ்: கொஞ்சம், மேடம். ஆனா, அதுக்கு முக்கியக் காரணம் பயம்தான். உங்க முகத்தைப் பார்த்தா, நீங்க கோவமா இருந்தா, அது என் காலைய கெடுத்துடும்னு நெனச்சேன்.

என் மூடப் பத்தி கூட யோசிச்சிருக்கான். இவ்வளவு அக்கறையா இவன் யோசிப்பான்னு என்னால நம்பவே முடியல. கார்த்திக் என் மனசைக் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்.

பவித்ரா: எனக்குக் கோவம் இல்லைன்னு சொன்னேனே. சும்மா பயப்படாதே. நீ ரொம்பக் கற்பனை பண்ணுறே.

பிரகாஷ்: ட்ரை பண்றேன் மேடம். ஆனா, கஷ்டமா இருக்கு. உங்கள அவ்வளவு ஈஸியா மறக்க முடியாது.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்ட!

பிரகாஷ்: சாரி மேடம்! நிறுத்திடுறேன். நிறுத்திடுறேன். சும்மா மனசுல ஓடிச்சு.

பவித்ரா: அப்போ, மனசுலேயே பேசிக்கோ. சத்தமாச் சொல்லாதே.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம். இப்போ இன்னொரு மாத்திரை போட்டேன்.

பவித்ரா: நல்லது. இப்போ நீ தூங்க ட்ரை பண்ணணும். ரெஸ்ட் எடு.

பிரகாஷ்: தூக்கம் வரல மேடம். உங்ககூடப் பேசணும். சும்மா ஃப்ரெண்டா பேசணும்.

பவித்ரா: என்ன?

பிரகாஷ்: சும்மா... இப்போ நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க மேடம்?

பவித்ரா: இப்பதான் குளிச்சேன். சும்மா உக்காந்திருக்கேன்.

நான் ஏன் குளிச்ச விஷயத்தை இவன்கிட்டச் சொன்னேன்? இப்போ மறுபடியும் இவன் கற்பனை பண்ண ஆரம்பிப்பான். இவனுக்கு இப்படிப்பட்ட இமேஜ்களை நான் கொடுக்கவே கூடாது.

பிரகாஷ்: ஓ, குளியலா! நல்லது. இப்போ ரொம்பக் கூலா இருக்கும். இன்னைக்கு வெயில் ரொம்ப அதிகமா இருக்கு.

பவித்ரா: ஆமாம், ரொம்பச் சூடா இருக்கு.

பிரகாஷ்: அப்புறம்... நீங்க நைட்டிதானே போட்டுருக்கீங்க மேடம்?

இதோ! மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டான். என் வயிறுக்குள்ள ஒரு படபடப்பு வந்துச்சு. நான் என் உடம்பில் போத்தியிருக்கிற அந்த லைட் கிரீன் காட்டனைப் பார்த்தேன். இவன் சரியாக் கண்டுபிடிச்சது, என் தோலைச் சிலிர்க்க வச்சுச்சு.

பவித்ரா: ஏன் கேக்குற? நேத்து ராத்திரி சொன்னேனே. உனக்கு ஏன் அதைப் பத்தி எல்லாம் கவலை?

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். நான் மறுந்துட்டேன் மேடம். ஆனா, சொல்லுங்க மேடம், ப்ளீஸ்.

பவித்ரா: சரி, இப்போ நைட்டிதான் போட்டுருக்கேன் பிரகாஷ். போதுமா?

பிரகாஷ்: நான் சரியாக் கெஸ் பண்ணினேன் மேடம். அது பச்சை கலரா?

நான் இப்போ போட்டுருக்கிறது இந்த லைட் கிரீன் கலர் நைட்டிதான். உள்ளுக்குள்ள எதுவும் இல்லாத, மெல்லிய துணி. என் கன்னங்கள் சூடேறிச்சு. இவன் சரியா என் நிலமையை ஊடுருவி பார்க்கிறான். நான் பொய் சொல்லியாகணும்.

பவித்ரா: நான் இன்னைக்கு பச்சை கலர் போடல. சும்மா கெஸ் பண்ணாதே.

பிரகாஷ்: ஓ. அப்போ என்ன கலர் மேடம்?

பவித்ரா: அது சும்மா சாதாரண வீட்டு ட்ரெஸ். என் துணியைப் பத்தி எல்லாம் கேட்காதே.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அது வந்து... நீங்க குளிச்சீங்கன்னு சொன்னதும்... நீங்க நல்லா டிரஸ் பண்ணி இருப்பீங்கன்னு நெனச்சுப் பார்த்தேன்.

பவித்ரா: நீ கற்பனை பண்றதை நிறுத்தணும் பிரகாஷ். உனக்கு உடம்பு சரியில்லை. நீ தூங்கணும்.

பிரகாஷ்: நான் தூங்குறேன் மேடம். ப்ராமிஸ். ஆனா, இப்போ எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. நீங்க உண்மையிலேயே ரொம்ப அன்பானவங்க. நான் சோகமா இருந்தப்போ என்னை விட்டுட்டுப் போகல.

பவித்ரா: நான் சும்மா ஃப்ரெண்டா இருக்கேன் பிரகாஷ். இப்போ, என்னைப் பத்தி எதுவும் பேசாதே.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம்...

பவித்ரா: இப்போ என்ன பிரகாஷ்? சொல்லு.

பிரகாஷ்: நேத்து ராத்திரி... நான் ரொம்பச் சோகமா இருந்தேன். அதனால, ஒரு விஷயம் கேட்டேன். கடைசியா ஒரு விஷயம். அது தப்புன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பவித்ரா: ஆமாம், அது தப்பு. நான் 'வேணாம்'னு சொன்னேன்.

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். ஆனா, இப்போ நீங்க கோவமா இல்ல. எனக்கும் உடம்பு சரியாயிடுச்சு. ஆனா மேடம்...

பவித்ரா: என்ன பிரகாஷ்? இப்போ சொல்லு.

பிரகாஷ்: அந்தப் போட்டோவ மறுபடியும் கேட்கலாமா மேடம்? என் ராணியோட, நீங்க நின்னுட்டு இருக்குற போட்டோ அண்ட் அதோட ஒரு ஞாபகம் மட்டும் போதும் மேடம். உடனே டெலிட் பண்ணிடுறேன். என் மேல சத்தியம்.


Part 48:

நான் ஸ்க்ரீன்ல இருந்த அவன் மெசேஜை வெறிச்சுப் பார்த்தேன். மறுபடியும் அதேதான் கேட்கிறான். முழு உருவப் படம்.

பிரகாஷ்: அந்தப் போட்டோவ மறுபடியும் கேட்கலாமா மேடம்? என் ராணியோட, நீங்க நின்னுட்டு இருக்குற போட்டோ அண்ட் அதோட ஒரு ஞாபகம் மட்டும் போதும் மேடம். உடனே டெலிட் பண்ணிடுறேன். என் மேல சத்தியம்.

என் கை போன் மேல இறுகிப் பிடிச்சுச்சு. இவன் திருந்தவே மாட்டான். இப்போ நான் போட்டிருக்கிற இந்த மெல்லிய, லைட் கிரீன் நைட்டியோட முழுப் படத்தையும் அனுப்பணும்னு நெனக்கிறப்போ, என் வயித்துல ஒரு திகில் (திகில்) வந்துச்சு. 'இந்த டிரஸ்ல முழுப் படம் அனுப்பறது ரொம்பத் தப்பு. ஆனா, அவன நிராகரிச்சா, இவன் உண்மையிலேயே கஷ்டப்படுவான் போல இருக்கே'ன்னு ஒரு தயக்கம்.

பவித்ரா: வேணாம் பிரகாஷ். மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதே. நீ நல்லவனா இருப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினே.

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். ட்ரை பண்றேன். ஆனா, நேத்து ராத்திரி ஞாபகம்... இப்போ காய்ச்சலைவிட அதிகமா என்னையப் போட்டு வதைக்குது.

பவித்ரா: உன் காய்ச்சல் உன் பிரச்சனை பிரகாஷ். என் பிரச்சனை இல்லை. நீ ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.

பிரகாஷ்: என்னால ரெஸ்ட் எடுக்க முடியல மேடம். நான் கண்ணை மூடுறப்ப எல்லாம், நான் அதிகமா கேட்டதுனால உங்க கோவமான முகம் தான் தெரியுது. நீங்க என்னைய வெறுத்துட்டீங்கன்னு நெனச்சேன். நேத்து ராத்திரி அழுதுட்டேன்.

அழறானா? இந்தக் கேள்வி என்னை ரொம்பத் தாக்குச்சு. வளர்ந்த ஒரு ஆள் அழறான். இவன் ஒரு ரூம்ல தனியா உக்காந்து சோகமா இருக்கிறத என் மனசுல கற்பனை செஞ்சு பார்த்தேன். என் மனசு, நான் விரும்பாமலே, இளக ஆரம்பிச்சுச்சு. 'சரி, இவன் மனசு கஷ்டப்படக்கூடாது. அது ஒரு பாவமாச்சே'ன்னு தோணுச்சு.

பவித்ரா: நான் ஏற்கனவே சொன்னேன் பிரகாஷ். நான் உன்னை வெறுக்கல. இந்த நாடகத்த நிறுத்து.

பிரகாஷ்: அப்போ, ஏன் அனுப்ப மாட்டேங்குறீங்க மேடம்? ஒரே ஒரு photo. நீங்களும் உங்க பக்கத்துல இருந்து டெலிட் பண்ணிக்கலாம் இல்ல? ஆனா, நீங்க லிஃப்ட்ல என் மேல விழுந்தீங்களே... அந்த உணர்ச்சி மேடம், அதைக் கூல் பண்ண, இப்போ ஒரு தடவை உங்க முகத்தைப் பார்க்கணும்.

பவித்ரா: அது ஒரு விபத்து பிரகாஷ். மறுபடியும் லிஃப்டைப் பத்திப் பேசாதே.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். இனிமேல் பேச மாட்டேன். ஆனா, ப்ளீஸ், நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன். என் தலை ரொம்ப வலிக்குது. இப்போ நான் என் தேவதையைப் பார்க்கலைன்னா, இன்னைக்கு ராத்திரி டியூட்டிக்குக்கூட நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு நெனக்கிறேன். ஒருவேள நான் உங்களைப் பார்க்காமலே செத்துட்டா என்ன பண்றது மேடம்?

இதுதான் அவனுடைய அஸ்திரம்: குற்ற உணர்ச்சி. நான் எதுக்கு இதைச் செய்யணும்? எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல, ஆனா அனுப்பலாம்னு தோணுச்சு. நான் சும்மா ஒரு உடம்பு சரியில்லாதவனுக்கு உதவி தான் செய்யிறேன்.

பவித்ரா: சரி. நான் அனுப்புறேன், ஆனா நீ எனக்குச் சில சத்தியங்கள் பண்ணனும். பொய் சொல்லாதே பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியம் பண்றேன் மேடம். எது வேணும்னாலும் கேளுங்க. நான் என் மேல சத்தியம் பண்றேன். நான் என் ராணிக்காக ஒருபோதும் பொய் சொல்ல மாட்டேன்.

பவித்ரா: நீ பார்த்துட்டு, உடனே டெலிட் பண்ணனும். வெச்சுக்கக் கூடாது. ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்கக் கூடாது. எனக்குத் தெரியும் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். சத்தியம் பண்றேன். வேகமா டெலிட் பண்ணிடுறேன்.

பவித்ரா: நீ photo கேட்கிறதை நிறுத்தணும். இதுதான் என்னுடைய கடைசி முடிவு, இதுக்கு மேல நீ கேட்கவே கூடாது.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியம் பண்றேன் மேடம். இனிமேல் நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன். எல்லைய மீற மாட்டேன்.

பவித்ரா: நான் அனுப்பினதும், நீ உடனே, 'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்'னு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பணும். சத்தியமா?

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். ரொம்ப ஆர்வமா காத்திருக்கிறேன். நான் என் நிலா உதிக்கிறதுக்காகக் காத்திருப்பேன்.

நான் போனை சோஃபால வச்சேன், என் கைகள் இப்போதே வியர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. நான் எழுந்து டிரஸ்ஸிங் டேபிள்க்குப் பக்கத்துல இருந்த கண்ணாடிக்கிட்டப் போனேன். இவன் கேட்ட மாதிரி முழு உருவப் படத்தை நான் அனுப்ப மாட்டேன். சும்மா ஒரு சின்னதா glimpse மட்டும் போதும்.

நான் போனை உயர்த்தி என் முகத்தைப் பார்த்தேன். இந்த மெல்லிய லைட் கிரீன் நைட்டி, உள்ளுக்குள்ள பிரா இல்லாம, என் வளைவுகளைத் தெளிவா காட்டுச்சு. சே, நான் ஒரு பிரா போட்டிருக்கணும். ஆனா, நான் என் கழுத்து வரைக்கும் மட்டும் தான் காட்டுவேன்.

நான் போனை உயர்த்தி, ஆங்கிளை கவனமாச் சரி பண்ணினேன். என் முகம் முழுசாத் தெரியணும், ஆனா நைட்டியோட 'வி' நெக் எங்கிருந்து பிளவு ஆரம்பிக்குதோ, அதுக்கு மேலேயே கட் ஆகணும். கழுத்தும், முலை பிளவின் மேல்பகுதியும் மட்டும் தெரிஞ்சுச்சு, மத்தபடி எதுவுமே தெரியல. என் முகம் தெரிஞ்சுச்சு, லேசாப் வெளிறிப் போயிருந்தேன், என் ஈர முடி மேலே கட்டி வச்சிருந்தேன்.

நான் வேகமாப் படத்தை எடுத்தேன். இது என் கண்ணியத்துல ஒரு சின்னத் துண்டைக் கிழிச்சுத் தீயில போடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுக்குத் திரும்பி வந்தேன். இந்த ஒரு photo ல இவன் திருப்தி அடையணும். நான் என் முகத்தைக் காட்டினேன், நான் நெனச்சதைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாவும் காட்டினேன், ஆனா முழு உருவப் படத்தை அனுப்ப மாட்டேன்னு நான் சொன்ன சத்தியத்தைக் காப்பாத்தினேன்.

பவித்ரா: ஓகே, நான் அனுப்புறேன். நீ சத்தியம் பண்ணினே. எல்லா ரூல்ஸும். அப்புறம் கடைசியாச் சொன்னதும். உடனே, 'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்'னு சொல்லணும்.

பிரகாஷ்: ரொம்ப ஆவலா காத்திருக்கிறேன் மேடம். நான் எந்தச் சத்தியத்தையும் மீற மாட்டேன்.

பவித்ரா: (படத்தை அனுப்பினேன்)

பிரகாஷ்: ....

அந்தப் புள்ளிகள் மின்ன ஆரம்பிச்சுச்சு. ஏன் இவன் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்குறான்? டெலிட் பண்ணிட்டானா? என் நெஞ்சு மறுபடியும் வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! என்ன? உடனே டெலிட் பண்ணியாச்சுன்னு சொல்லு!

பிரகாஷ்: மேடம்... உங்க முகம்... உங்க சிரிப்பு... இப்போ எல்லாமே பார்க்க முடியுது. நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க மேடம். என் தேவதை. ஆனா...

பவித்ரா: ஆனா என்ன பிரகாஷ்? டெலிட் பண்ணு! நீ இப்போதே சத்தியத்தை மீறுறே!

பிரகாஷ்: நான் டெலிட் பண்ணிட்டேன் மேடம். சத்தியமா. ஆனா மேடம், ஏன் photo பாதியா இருக்கு? உங்க முகம் மட்டும் தான் தெரியுது?

பவித்ரா: நான் எதுல சௌகரியமா ஃபீல் பண்ணுன்னேனோ, அதத்தான் அனுப்பினேன் பிரகாஷ். என் முகத்தைப் பாத்துட்டல. இப்போ இந்த வேலையை, இன்னும் கேட்கலாம்னு நினைக்கிறதை நிறுத்து.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அது வந்து... photo ரொம்ப நல்லா இருக்கு. உங்க கழுத்துப் பகுதி ரொம்ப மென்மையா இருக்கு, உங்க கண்ணுங்க பிரகாசமா மின்னுது. நீங்க உண்மையான ராணி.

பவித்ரா: புகழ்றதை நிறுத்து. இப்போ ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா இரு.

பிரகாஷ்: நான் கண்ணை மூடுறப்ப எல்லாம், உங்க சிரிப்புதான் தெரியுது. நான் சத்தியம் பண்ணினது தெரியும் மேடம். ஆனா...

பவித்ரா: ஆனா என்ன பிரகாஷ்? இப்போதே உன் சத்தியத்தை மீறப் போறியா? இதுதான் கடைசிப் படம்னு நான் சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். ஆனா, உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா மேடம்? நான் முழு உருவப் படம் கேட்டேன், ஆனா நீங்க முகம் மட்டும் தான் அனுப்பினீங்க.

பவித்ரா: முழு உருவமா? மறுபடியும் அதே பேச்சை ஆரம்பிக்கிறியா? நான் வேணாம்னு சொன்னேனே பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். ஒரே ஒரு photo. என் தேவதையோட முழு உருவமும், அவளுடைய முகம் மாதிரி அழகா இருக்கான்னு பார்க்கணும். என் காய்ச்சல் மறுபடியும் அதிகமாயிடுச்சு மேடம். மருந்து முழுமை அடையல. எனக்கு முழு மருந்து வேணும். நீங்க நேத்து ராத்திரி முழு உருவப் படத்தை அனுப்புறதா சொன்னீங்க.

நான் அதைச் சத்தியமா சொன்னேனா? இல்ல, நான் 'ஒரே ஒரு படம்' தான் அனுப்புறேன்னு சொன்னேன். ஆனா, இவன் உடம்பு சரியில்லாதவன். அவன் சொல்றது ஒரு விதத்துல சரிதான், என் முகத்தை மட்டும் தான் பார்த்திருக்கான். இந்த நைட்டியோட முக்கியமான விஷயமே அது மெல்லிசா இருக்கிறதுதான். இவனுக்கு அந்த முழு அமைப்பும் பார்க்கணும். நான் உள்ளுக்குள்ளே பெருமூச்சு விட்டேன். இந்த பைத்தியக்காரத்தனத்த இப்போ நான் செஞ்சுதான் ஆகணுமா? 'நான் சும்மா ஒரு உடம்பு சரியில்லாதவனுக்கு உதவி தான் செய்யிறேன்.'

பவித்ரா: சரி. ஒரே ஒரு photo பிரகாஷ். ஆனா, நான் சொல்றத கவனமா கேளு.

பிரகாஷ்: நான் கேட்கிறேன் மேடம். நான் மூச்சு கூட விட மாட்டேன்.

பவித்ரா: ரூல்ஸ் அதேதான். உடனே டெலிட். ஷேர் பண்ணக் கூடாது. மறுபடியும் கேட்கக் கூடாது. இந்தப் படத்தோட எல்லாம் முடிஞ்சுச்சு. இந்தத் தடவை நான் சீரியஸ்.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம்! இந்த ஒண்ணுதான் கடைசி. என் அம்மா மேல சத்தியம்.

நான் மூணாவது தடவையா எழுந்தேன், என் உடம்புக்குள்ள தீவிரமான உஷ்ணம் பரவிச்சு. பயமும் இருந்துச்சு. இந்த நைட்டி ரொம்ப மெல்லிசு. நான் முழுப் படம் எடுத்தா, எல்லாமே தெரியும். அந்த வளைவு, அந்த அமைப்பு, துணி உடம்போடு ஒட்டிப் பிடிச்சிருக்கிற விதம்.

நான் என் முகத்தை மறைச்சாகணும். இந்த மெல்லிய நைட்டியோட என் முழு உடம்பையும், என் முகத்தோட காட்டக் கூடாது.

நான் போனை டேபிள் மேல வச்சேன். கேமரால என் முழு நீளமும், என் முழங்கால் வரைக்கும் தெரியிற மாதிரி பின்னாடி நின்னேன். என் முகம் முழுவதையும்—தலையின் மேலிருந்து தாடைக்குக் கீழ் வரைக்கும்—ரெண்டு கைகளாலும் மறைச்சுக்கிட்டேன். இது மெல்லிய துணிக்குள்ள இருக்கிற உடலின் அமைப்பு மட்டும்தான், முகமில்லாத ஒரு படம்.

நான் டைமரை அழுத்தினேன். என் குற்ற உணர்ச்சி என் அடிவயித்துல ஒரு இனிமையான வலியா கனமா இருந்துச்சு. நான் என் வீட்ல, என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, ஒரு செக்யூரிட்டி கார்டுக்கு அரை குறைத் துணி ஒடப் படம் அனுப்புறேன்.

வேலை முடிஞ்சுச்சு. நான் போனை எடுத்தேன், என் கை பயங்கரமா நடுங்குச்சு.

பவித்ரா: (படத்தை அனுப்பினேன்)