[anaamika]

అధ్యాయం – 6 ఐదవ రోజు

తయారీ

అప్డేట్ – 2

గురూజీతో భేటీ

....................దూరం నుంచి నందిని అరిచింది. ఆమె గొంతు ని వినగానే గుప్తాగారిలో వచ్చిన మార్పు ని చూసి తీరాల్సిందే. అతను నన్ను వేరు చేసి, తన బట్టలు సరిచేసుకుని, ఊతకర్ర తీసుకుని గుడి తలుపు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. తన భార్య గొంతు విని అతను చాలా కంగారుపడ్డాడు, అతని మొహం అప్పుడు చూడాలి. అతని పరిస్థితి చూసి నేను మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. నా సొంత పరిస్థితి కూడా అంత బాగేమీ లేదు, అందుకే నేను తొందరగా చీర కట్టుకుని, బ్లౌజ్ ని సరిచేసుకుని బయటికి వచ్చాను............................

ఆ తర్వాత పెద్దగా ఏమీ జరగలేదు, దాదాపు ఒక గంట తర్వాత మేము కారులో ఆశ్రమానికి తిరిగి వచ్చాము. కారులో మాట్లాడుతున్నప్పుడు గురూజీ నిన్న రాత్రి ఏమీ జరగనట్లుగా ప్రవర్తించారు, నేను ఆయన ఒక యవ్వనంలో వున్న అమ్మాయిని నగ్నంగా అనుభవించడం చూసానని ఆయనకీ రవ్వంత కూడా సిగ్గు గా అనిపించలేదు. నిజానికి, నందినితో దాదాపు రెడ్ హ్యాండెడ్ గా పట్టుబడిన సమీర్ కూడా చాలా మామూలుగానే ప్రవర్తించాడు. అయితే నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటన కారణంగా గురూజీతో కళ్ళు కలిపి మాట్లాడటానికి నాకు కొద్దిగా సిగ్గు గా అనిపించింది.

గురూజీ : "రష్మి, ఇప్పుడు నువ్వు నీ చికిత్స చివరి దశకి చేరుకున్నావు. విశ్రాంతి తీసుకో, మహాయజ్ఞం కోసం మానసికంగా సిద్ధం కా. భోజనం తర్వాత నా గదిలోకి రా, నేను అన్నీ వివరంగా చెబుతాను."

నేను : "సరే గురూజీ."

నేను నా గదిలోకి వెళ్లి టిఫిన్ తీసుకున్నాను. తర్వాత మందులు వేసుకుని, స్నానం చేసి మంచం మీద పడుకున్నాను. మంచం మీద పడుకుని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను, ఇప్పుడు ఏం జరగబోతోంది ? మహాయజ్ఞం చికిత్స చివరి దశ అని గురూజీ చెప్పారు. ఇవే ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో తెలియదు. నిద్రలో నాకు ఒక మంచి కల వచ్చింది. నేను నా భర్త అనిల్ తో కలిసి ఒక అందమైన కొండ ప్రాంతంలో సెలవులు గడుపుతున్నాను. మేమిద్దరం ఒకరి మీద ఒకరు మంచు ముక్కలు విసురుకుంటున్నాము, అప్పుడే నేను మంచులో జారిపోయాను. అనిల్ వెంటనే నన్ను పట్టుకుని ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు, అప్పుడే.....!

"ఖట్ ఖట్ !"

ఎవరో తలుపు తట్టారు. నాకు చాలా నిరాశ కలిగింది, ఇంత మంచి కల కంటున్నాను, సరిగ్గా టైం కి డిస్టర్బ్ చేసారు. తలుపు తెరిచేసరికి పరిమల్ భోజనం తీసుకుని వచ్చాడు.

నేను నిద్ర నుంచి లేవడంతో బద్ధకంగా అనిపించింది, నాకు ఇప్పుడు తినాలని అనిపించకపోవడంతో బల్ల మీద భోజనం పెట్టమని పరిమల్ తో చెప్పాను. పరిమల్ నన్ను చూస్తున్నాడని నేను గమనించాను, కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఎందుకో నాకు అర్థమైంది. నేను తలుపు తెరిచినప్పుడు నిద్ర లో నుండి లేచాను, నా బట్టల గురించి పట్టించుకోలేదు. నేను నైటీ వేసుకున్నాను, లోపల బ్రా ఇంకా పాంటీ వేసుకోలేదు. పరిమల్ కళ్ళు నా నిపుల్స్ మీదే ఉన్నాయి. నేను ఇంకాసేపు రెస్ట్ తీసుకోవాలని అనుకున్నాను, అందుకే అతన్ని వెళ్లిపొమ్మని చెప్పాను. నిరాశగా మొహం పెట్టుకుని పరిమల్ వెళ్లిపోయాడు. నేను బాత్ రూములోకి వెళ్లి అద్దం ముందు నన్ను నేను చూసుకున్నాను.

నేను : "హే భగవాన్ !"

నా రెండు నిపుల్స్ నిటారుగా ఉన్నాయి, నైటీ బట్ట లోనుండి వాటి ఆకారం క్లియర్ గా కనిపిస్తోంది. ఇది చూసి నాకు సిగ్గు గా అనిపించింది, పరిమల్ ఎందుకు చూస్తున్నాడో నాకు అర్థమైంది. నేను నా రొమ్ముల మీదకి నైటీ బట్టని లాగాను, అలా చేస్తే నిపుల్స్ ఆకారం కనిపించకుండా అయింది, అయితే బట్ట మళ్లీ దాని పూర్వ స్థానానికి చేరుకోగానే, నా నిటారుగా ఉన్న నిపుల్స్ మళ్లీ కనిపించడం మొదలుపెట్టాయి. నిజానికి నేను ఇలా చాలా సెక్సీగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తున్నాను. ఇది తప్పకుండా ఆ కల వల్లే జరిగి ఉంటుంది. బాత్రూమ్ నుంచి బయటికి వస్తూ నేను అనిల్ ముద్దుని గుర్తు చేసుకుని నవ్వుకున్నాను. నేను మళ్లీ మంచం మీద పడుకుని, నా తొడల మధ్య లో దిండు పెట్టుకుని మళ్లీ కలని గుర్తు చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను. కానీ ఎంత ట్రై చేసినా నాకు ఆ కల సరిగ్గా గుర్తుకి రాలేదు, మళ్లీ నిద్ర కూడా రాలేదు. నిరాశపడి కొద్దిసేపటి తర్వాత నేను లేచి భోజనం చేశాను.

తర్వాత నేను కొత్త బ్రా, ప్యాంటీతో కొత్త చీర, పెట్టికోట్, బ్లౌజ్ వేసుకుని గురూజీ గదికి వెళ్లడానికి రెడీ అయ్యాను. అప్పుడే ఎవరో తలుపు తట్టారు. చూస్తే తలుపు దగ్గర పరిమల్ ఉన్నాడు.

పరిమల్ : "మేడమ్, మీరు భోజనం పూర్తి చేస్తే, గురూజీ రమ్మంటున్నారు."

నేను : "సరే...."

అతను నా మాట మధ్యలో ఆపాడు.

పరిమల్ : "అరె, మీరు రెడీగా ఉన్నారు. మేడమ్, సమీర్ ఉతకడానికి ఏమైనా ఉందా అని అడిగాడు."

నేను : "ఉంది, కానీ.....!"

నా నిన్నటి బట్టలు ఉతకాలి, అయితే నేను ఆ బట్టలని పరిమల్ కి ఇవ్వాలని అనుకోలేదు, ఎందుకంటే కేవలం చీర మాత్రమే కాదు, బ్లౌజ్, పెట్టికోట్, బ్రా, ప్యాంటీ కూడా ఉన్నాయి.

పరిమల్ : "కానీ ఏంటి మేడమ్ ?"

నేను ఏదో ఒక సాకు చెప్పాలని అనుకున్నాను, అలా చెబితే అతనికి బట్టలు ఇవ్వాల్సిన అవసరం ఉండదు.

నేను : "నేను ఆల్రెడీ సమీర్ కి ఉతకడానికి ఇచ్చేశాను."

పరిమల్ : "కానీ మేడమ్, నేను అక్కడ చూసాను, అక్కడ మంజు బట్టలు మాత్రమే ఉన్నాయి."

ఇప్పుడు నేను ఇరుక్కుపోయాను, ఏం జవాబు ఇవ్వాలి ?

పరిమల్ : "ఈ రోజు సమీర్ బదులు అక్కడ నేను పని చేస్తున్నాను."

నా అబద్ధాన్ని పరిమల్ కనిపెట్టాడు. అయినా నేను ఏదో ఒకటి చెప్పాలి.

నేను : "అరె అవును. నువ్వు కరెక్ట్ గా చెప్పావు. నేను ఈ రోజు ఇవ్వలేదు, నిన్న ఇచ్చాను. నేను మర్చిపోయాను."

పరిమల్ నవ్వాడు, నేను కూడా బలవంతంగా నవ్వాల్సి వచ్చింది.

పరిమల్ : "మేడమ్, అవి ఎక్కడ ఉన్నాయో నాకు చెప్పండి, నేను తీసుకుంటాను. మీరు విడిచిన బట్టలని తాకాల్సిన అవసరం లేదు."

నాకు ఏ జవాబు దొరకలేదు, అతని మాట వినాల్సి వచ్చింది.

నేను : "సంతోషం. బాత్ రూములో ఉన్నాయి, కుడి వైపు."

పరిమల్ నవ్వి నా బాత్ రూములోకి వెళ్ళాడు. నేను కూడా అతని వెనుకే వెళ్ళాను, అసలైతే వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. నిన్న గుప్తాగారి ఇంటికి వెళ్ళడానికి నేను వేసుకున్న బట్టలు బాత్ రూములోని ఒక మూలలో పడి ఉన్నాయి. పరిమల్ నేల మీది నుంచి నా చీరని తీసుకుని తన కుడి భుజం మీద పెట్టుకున్నాడు, నా పెట్టీకోట్ ని తీసుకుని ఎడమ భుజం మీద పెట్టుకున్నాడు. నేను బాత్రూమ్ తలుపు దగ్గర నిలబడి అతన్ని చూస్తున్నాను. ఇప్పుడు నేల మీద బ్లౌజ్ తో పాటు నా తెల్లటి బ్రా, ప్యాంటీ లు కలిసి పడి ఉన్నాయి. వాటిని ఇప్పుడు పరిమల్ తీసుకుంటాడని అనిపించి చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది. పరిమల్ వంగి ఆ బట్టలని తీసుకుని నా వైపు తిరిగాడు. నేను దీనికి రెడీగా లేను, నా బ్రా, పాంటీలని చూసి అతని పళ్లు బయటికి వచ్చాయని నేను గమనించినప్పుడు నాకు చాలా కోపం వచ్చింది. నా వైపు మొహం పెట్టి అతను బ్లౌజ్ తో కలిసి ఉన్న బ్రాని వేరు చేయడానికి ప్రయత్నించడం మొదలుపెట్టాడు.

ఎంత తుంటరోడు. అతను ఇవన్నీ నా ముందే చేయాలా.

నా బ్రా స్ట్రాప్ బ్లౌజ్ హుక్ లో ఇరుక్కుపోవడాన్ని నేను గమనించాను. పరిమల్ కి అది కనిపించలేదు, అతను బ్రాని లాగి వేరు చేయడానికి చూస్తున్నాడు.

నేను : "అరె. ఏం చేస్తున్నావు ? హుక్ విరిగిపోతుంది."

పరిమల్ నవ్వుతూ నన్ను చూశాడు, అయితే నాకు అస్సలు నవ్వే రాలేదు. ఇప్పుడు అతను హుక్ లో నుంచి స్ట్రాప్ ని తీసాడు.

పరిమల్ : "మేడమ్, మీ బ్రా బ్లౌజ్ హుక్ లో ఇరుక్కుందని నాకు తెలియలేదు. మీరు సరైన టైములో చెప్పారు, లేకపోతే నేను పొరపాటున మీ బ్లౌజ్ హుక్ ని విరగ్గొట్టేవాడిని."

అలా చెబుతూ అతను తన ఒక చేతిలో బ్రా, రెండో చేతిలో బ్లౌజ్ పట్టుకున్నాడు, నేను చూసేలా, చూడండి నేను హుక్ విరగొట్టకుండా వేరు చేశాను అని చెప్పడానికి. బ్లౌజ్ నుంచి బ్రాని వేరు చేస్తున్నప్పుడు నా ప్యాంటీ నేల మీద పడిపోయింది.

పరిమల్ : "ఓహ్ ! సారీ మేడమ్."

ప్యాంటీ పడగానే నేను అప్రయత్నంగా వంగి ప్యాంటీని తీయడం మొదలుపెట్టాను. నా ముడతలు పడిన ప్యాంటీని నేల మీది నుంచి తీసుకుని అతనికి ఇవ్వడం చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది. ఆశ్రమానికి రాకముందు నేను ఎప్పుడూ ఏ మగాడికి నా పాంటీని ఇవ్వాల్సిన అవసరం రాలేదు. నా ఇంట్లో నేను నా లోదుస్తులని నేనే ఉతుక్కునేదాన్ని. అందుకే ఎప్పుడూ చాకలికి ఇవ్వాల్సిన అవసరం రాలేదు. నేను నా భర్తతో కూడా ఎప్పుడూ అలమారలో నుంచి నా బ్రా, ప్యాంటీలు తీసి ఇవ్వమని అడగలేదు. నాకు గుర్తుంది, నేను ఆశ్రమానికి వచ్చిన మొదటి రోజే నా లోదుస్తులని సమీర్ కి ఇవ్వాల్సి వచ్చింది. అది పర్వాలేదు, అయితే ఈ పొట్టివాడు చేసే పనులతో నాకు కోపం వస్తోంది.

పరిమల్ ఇప్పుడు నా ప్యాంటీని జాగ్రత్తగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు. నిజానికి అది ఒక తాడులా ముడుచుకుని, చిక్కుపడి ఉంది. స్నానం చేసిన తర్వాత నేను దాన్ని సరిచేయలేదు.

పరిమల్ : "మేడమ్, ఇది ముడుచుకుపోయింది."

ఈ చెత్త మాటలకి నా దగ్గర ఏ జవాబు లేదు, నేను తల వంచుకుని సిగ్గుతో నా పెదాలని కొరుక్కోవడం మొదలుపెట్టాను.

పరిమల్ : "మేడమ్, నేను దీన్ని సరిచేస్తాను, లేకపోతే సరిగ్గా ఉతకడం కష్టం. మీరు వీటిని పట్టుకోండి."

ఒక మగాడు నా బ్రా, బ్లౌజ్ లని పట్టుకోమని చెబుతున్నాడు, తను నా ప్యాంటీని సరిచేయాలని అనుకున్నాడు. నాకు ఏమీ చెప్పడానికి రాలేదు. నేను నా బ్రా, బ్లౌజ్ లని పట్టుకున్నాను. పరిమల్ రెండు చేతులతో నా ముడుచుకుపోయిన ప్యాంటీని సరిచేయడం మొదలుపెట్టాడు. అది చూసి నేను సిగ్గుతో చచ్చిపోయాను.

నన్ను చాలా ఇబ్బంది పెట్టిన తర్వాత చివరికి పరిమల్ బాత్రూమ్ నుంచి బయటికి వచ్చాడు.

పరిమల్ : "మేడమ్ ఇప్పుడు మీరు గురూజీ దగ్గరికి వెళ్ళండి. ఆయన భోజనం చేసేసారు."

తన చేతుల్లో నా లోదుస్తులు పట్టుకుని నవ్వుతూ పరిమల్ వెళ్లిపోయాడు. అతని నవ్వుకి కోపం తెచ్చుకుంటూ నేను కూడా గురూజీ గది వైపు వెళ్లాను.

నేను : "గురూజీ, నేను లోపలికి రావచ్చా ?"

గురూజీ ఒక సోఫాలో కూర్చున్నారు, సమీర్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు.

గురూజీ : "రా రష్మి. నేను నీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను."

నేను లోపలికి వచ్చి కింద చాప మీద కూర్చున్నాను. సమీర్ కూడా అక్కడే కూర్చున్నాడు. అతను ఒక నోట్ బుక్ లో ఏదో లెక్కలు రాస్తున్నాడు. నేను గురూజీకి నమస్కరించాను, ఆయన జై లింగ మహారాజ్ అని దీవించారు.

గురూజీ : "రష్మి, నేను కొద్దిసేపటి తర్వాత భక్తులని కలవాలి, అందుకే నేను నేరుగా పని విషయానికి వస్తాను. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, మహాయజ్ఞం నీ గర్భధారణకి అడ్డుపడే అన్ని అడ్డంకులని తొలగించడానికి వుండే చివరి మార్గం. ఇది ఒక కష్టమైన ప్రక్రియ, దీన్ని పూర్తి చేయడానికి నువ్వు చాలా సవాళ్ళని ఎదుర్కోవాల్సి ఉంటుంది. నీ పట్టుదల మాత్రమే నిన్ను గమ్యానికి చేర్చగలదు. మహాయజ్ఞం తర్వాత నువ్వు నీ గర్భం ధరించే వరం లాంటి పండు గురించి మాత్రమే నువ్వు ఆలోచించాలి."

ఆయన మాటలకి నేను మంత్రముగ్ధురాలినైపోయాను. గురూజీ శక్తివంతమైన గొంతు నాకు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇస్తోంది. నేను తల ఊపాను.

గురూజీ : "మహాయజ్ఞం ఏ ఆడదానికైనా కష్టమే, కానీ చివరికి లభించే ఆనందకరమైన ఫలితం కోసం నువ్వు నిన్ను సిద్ధం చేసుకో. మహాయజ్ఞంలో కొన్ని దశలు ఉన్నాయి, ప్రతి దశని పూర్తి చేసిన తర్వాత నువ్వు నీ లక్ష్యానికి దగ్గరవుతావు. ఇది నీ మనసు, శరీరం, ఓర్పుకి కఠినమైన పరీక్ష అవుతుంది. నీకు నా మీదా, లింగ మహారాజ్ మీదా నమ్మకం ఉంటే నువ్వు తప్పకుండా నీ గమ్యాన్ని చేరుకుంటావు."

నేను : "గురూజీ, నేను తప్పకుండా పూర్తి చేస్తాను. ఏదైనా సరే నేను తల్లి కావాలి."

నాకు సంతానం లేకపోవడం అనే బాధ నా మనసు మీద ఆధిపత్యం చెలాయించడంతో నా మాట గొంతులో ఆగిపోయింది.

గురూజీ : "నీ బాధ నాకు అర్థమవుతుంది రష్మి. ఇప్పటివరకు నువ్వు చికిత్స ప్రక్రియని విజయవంతంగా పూర్తి చేశావు, లింగ మహారాజ్ ఆశీస్సులతో నువ్వు తప్పకుండా మహాయజ్ఞాన్ని విజయవంతంగా పూర్తి చేస్తావు."

గురూజీ కొద్దిసేపు ఆగి మళ్లీ మాట్లాడారు.

గురూజీ : "నీ లాంటి పెళ్లయిన ఆడదానికి ఒక అపరిచితుడైన మగాడిని తన శరీరాన్ని తాకడానికి ఒప్పుకోవడం చాలా కష్టమని నాకు తెలుసు. కానీ నా చికిత్స పద్ధతి అలానే ఉంటుంది, నువ్వు ఈ విషయాన్ని ఒప్పుకోవాల్సిందే. సంతానం కలగడం 'లైంగిక అవయవాలకి' సంబంధించినది కదా, కాదా రష్మి ? అందుకే నేను చికిత్స సమయంలో వాటిని ఎలా దాటవేయగలను ? నీ స్ఖలనం ఎంత ఉందో నాకు తెలియకపోతే, నీ యోని మార్గంలో ఎలాంటి అడ్డంకులు లేవని నాకు తెలియకపోతే నేను చికిత్స తర్వాతి దశని ఎలా నిర్ణయించగలను ?"

నేను ఒక విధేయురాలైన శిష్యురాలిలా గురూజీ మాటలకి తల ఊపాను.

గురూజీ : "అందుకే నేను మొదటి రోజే నీతో చెప్పాను, నీ సిగ్గు, మొహమాటాలన్నీ మర్చిపొమ్మని, ఇప్పుడు నువ్వు నీ చికిత్స చివరి దశలో ఉన్నప్పుడు, మహాయజ్ఞం సమయంలో ఎలాంటి మొహమాటం, సిగ్గు నీ మనసులో పెట్టుకోవద్దని నేను నీకు చెబుతున్నాను."

గురూజీ : "నా ఉద్దేశ్యం, మానసికంగా ఏ పరిస్థితికైనా సిద్ధంగా ఉండమని. నువ్వు గత కొన్ని రోజులలో చికిత్స ప్రక్రియని సరిగ్గా పూర్తి చేశావు, కానీ మహాయజ్ఞంలో నువ్వు ఇంకా ఎక్కువగా సిగ్గులేని దానిలా మారాల్సి రావచ్చు. నిజానికి నీకు సిగ్గులేని పని అనిపించేది, మాకు సాధారణమైన పని. ఉదాహరణకి, నిన్న కుమార్ ఇంట్లో నేను నగ్నంగా కాజల్ తో సంభోగం చేస్తుండగా చూసి నువ్వు తప్పకుండా నా గురించి తప్పుగా ఆలోచించి ఉంటావు, కానీ తాంత్రిక క్రియలు అలానే చేస్తారు, ఇదే అనుసరించే పద్దతి."

సహజమైన సిగ్గుతో నేను గురూజీతో కళ్ళు కలపకుండా ఉండిపోయాను. నా మొహం ఎర్రబడటం మొదలైంది.

గురూజీ : "నేను నా గురువు నుంచి తాంత్రిక దీక్ష తీసుకున్నప్పుడు, మేము ఐదుగురు శిష్యులం, వారిలో ఇద్దరు ఆడవాళ్లు ఉన్నారు. ఆ రోజుల్లో మొత్తం ప్రక్రియ సమయంలో నగ్నంగా ఉండటం అవసరం. ఇప్పుడు నువ్వు అర్థం చేసుకుంటావని అనుకుంటున్నాను."

నేను మళ్లీ గురూజీతో కళ్ళు కలపలేదు, నా శ్వాస కొద్దిగా భారంగా మారింది. గురూజీ నేరుగా నా కళ్ళలోకి చూసి మాట్లాడుతున్నారు.

గురూజీ : "రష్మి, నేను మళ్లీ ఈ విషయం గురించి నొక్కి చెబుతాను, నీ శారీరక పరిస్థితి మీద ధ్యాస పెట్టకుండా, జరుగుతున్న ప్రక్రియ మీదే ధ్యాస పెట్టు. అప్పుడే నువ్వు లక్ష్యాన్ని సాధిస్తావు. అర్థమైందా ?

నేను : "సరే గురూజీ."

గురూజీ : "నేను నీకు ముందు చెప్పినట్లుగా, మహాయజ్ఞం రెండు రాత్రులు జరుగుతుంది. ఈ రోజు రాత్రి 10 గంటల నుంచి మొదలవుతుంది. రేపు పగలు నువ్వు విశ్రాంతి తీసుకో, రేపు రాత్రి మహాయజ్ఞం రెండో దశ ఉంటుంది. మహాయజ్ఞంలో ఏం జరుగుతుందో దాని గురించి నేను ఇప్పుడు మాట్లాడను, యజ్ఞం సమయంలోనే నీకు తెలుస్తుంది. సరేనా ?"

నేను మళ్లీ తల ఊపాను.

గురూజీ : "సరే అయితే. సమీర్, అందరు భక్తులు వచ్చారో లేదో ఒకసారి చూడు. లేకపోతే నేను వెళ్ళిపోతాను."

సమీర్ : "సరే గురూజీ."

సమీర్ తన నోట్ బుక్ ని మూసివేసి గది నుంచి బయటికి వెళ్ళాడు. ఇప్పుడు నేను గురూజీతో ఒంటరిగా ఉన్నాను.

గురూజీ : "రష్మి, మహాయజ్ఞం, తంత్ర దర్శనం ఈ రోజులలోవి కాదు. ఇవి ప్రాచీన కాలం నుంచి వస్తున్నాయి, ఈ ప్రక్రియలో భక్తులు తమ స్వచ్ఛమైన రూపంలో అంటే నగ్న రూపంలో ఉండాలి. కానీ ఈ రోజుల్లో నగరాలలో వుండే స్త్రీలు, పురుషులు కూడా దీని ప్రయోజనం పొందడానికి వస్తారు, ఇప్పుడు ఈ సమయాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని మేము వారిని నగ్న రూపంలో పూజ కోసం ఉండమని చెప్పడం లేదు, బదులుగా 'మహాయజ్ఞం దుస్తులు' వేసుకోవాలి. నేను ఒక విషయం స్పష్టంగా చెప్పాలనుకుంటున్నాను, పాత రోజుల్లో భక్తులు, యజ్ఞం చేయించేవారు ఇద్దరూ నగ్న రూపంలో ఉండేవారు."

గురూజీ కొద్దిగా ఆగిపోయారు, బహుశా నా స్పందన చూడటానికి కావొచ్చు. నేను ఏం వేసుకోవాలి అని ఊహించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. 'మహాయజ్ఞం దుస్తులు' అంటే ఏంటో నేను గురూజీని అడగాలని అనుకుంటున్నాను. ఈ దుస్తుల గురించి ఊహించుకుంటూ ఉంటే నా గొంతు ఎండిపోతోంది. గురూజీ నా మనసులో మాట తెలుసుకున్నట్లుగా అనిపించింది.

గురూజీ : "రష్మి, 'మహాయజ్ఞం దుస్తులు' ఒక ఆడదానికి సరిపోవని నేను అంగీకరిస్తున్నాను, అయితే నేను ఈ విషయంలో ఏమీ చేయలేను. కానీ నేను చాలాసార్లు చెప్పినట్లుగా, నీ ధ్యాస లక్ష్యం మీద ఉండాలి, ఇతర విషయాల మీద కాదు."

నేను : "కానీ అయినా గురూజీ......!"

గురూజీ : "రష్మి నీకు ఆసక్తిగా ఉంటుందని నాకు తెలుసు. కానీ నీ ధ్యాస లింగ మహారాజ్ పూజ మీద ఉండాలి. మిగతాదంతా నాకు వదిలెయ్యి."

అలా చెబుతూ ఆయన నవ్వి లేవడానికి ప్రయత్నించారు. నిజం చెప్పాలంటే, అప్పటికి నాకు ఈ 'మహాయజ్ఞం దుస్తుల' గురించి ఆందోళన మొదలైంది.

గురూజీ : "ఇప్పుడు నేను వెళ్లాలి. నువ్వు గోపాల్ టైలర్ కి బట్టల కొలతలు ఇవ్వడానికి ఎలాంటి అభ్యంతరం ఉండదని నేను అనుకుంటున్నాను."

గోపాల్ టేలర్ ? హే భగవాన్ ! అతని షాపులో బ్లౌజ్ కొలతలు ఇస్తున్నప్పుడు గోపాల్, అతని సోదరుడు మంగళ్ నాతో ఏం చేశారో నాకు వెంటనే గుర్తుకొచ్చింది. సిగ్గుతో నా మొహం ఎర్రబడింది.

నేను : "కానీ గురూజీ, నేను వేరే చోట నుంచి............!"

గురూజీ : "రష్మి, 'మహాయజ్ఞం దుస్తులు' ఒక ప్రత్యేకమైన వస్త్రం, ఇది ఉన్నత స్థాయి నూలుతో (కాటన్) తయారు చేయబడింది. నువ్వు వెళ్లి కొనుక్కుని రావడానికి ఇది మార్కెట్లో దొరకదు."

గురూజీ కి విసుగొచ్చింది. నేను నా చికిత్స చివరి దశలో గురూజీ కి కోపం తెప్పించాలని అనుకోలేదు.

నేను : "క్షమించండి గురూజీ. నేను ఇది అర్థం చేసుకుని వుండాల్సింది."

గురూజీ : "గోపాల్ టేలర్ ఈ రోజే నీ దుస్తులని కుట్టేస్తాడని తెలిస్తే నువ్వు ఆశ్చర్యపోతావు, అది కూడా రాత్రి 10 గంటల లోపు. నువ్వు యజ్ఞం కోసం మానసికంగా సిద్ధం కా, అతని పని అతన్ని చేయనివ్వు. అతను మధ్యాహ్నం 2 గంటలకి నీ గదికి వస్తాడు."

నేను సరే అన్నట్లు తల ఊపాను, చాప మీది నుంచి లేచి నిలబడ్డాను. నా మనసులో దుస్తుల గురించి చాలా ప్రశ్నలు వచ్చాయి, అయితే గురూజీని అడగడానికి నాకు ధైర్యం సరిపోలేదు.

గురూజీ : "ఇప్పుడు ఇక నువ్వు వెళ్ళు !"

***