పుష్పవతి..

[PushpaSnigdha]

మా అమ్మ ఒక్కసారిగా మమ్మల్ని వదిలేసి వెళ్లిపోయింది. ఆ రోజు నుంచి మా చిన్న చెల్లి—బాగా చిన్నది అని బామ్మ-తాత దగ్గరకి తీసుకెళ్లేశారు. ఇంట్లో మిగిలింది నేనూ నాన్నగారు ఇద్దరమే. ఆ ఖాళీ గోడల మధ్య మా ఇద్దరి నిశ్శబ్దం మాత్రమే మిగిలింది. డిప్రెషన్ అంటే ఏంటో అప్పుడే తెలిసింది—గుండెలో బరువు, కళ్లలో ఏడుపు, మాటలు ఆగిపోయినట్టు. రోజులు గడిచే దారి మర్చిపోయాం.

నేను పూర్తిగా డల్ అయిపోయా. ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నవ్వు వచ్చినా, ఏదైనా చిన్న సంతోషం ఫీల్ అయినా ఒక్కసారిగా గుండెలో గిల్టీ ఫీలింగ్ పుడుతుంది. 

"అమ్మ లేకుండా నేను ఎలా నవ్వగలను?" ఆ ఆలోచనే కత్తిలా పొడుస్తుంది. నవ్వు ముందు ఆగిపోతుంది, కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోతాయి. ఆ సంతోషం క్షణాలు కూడా దొంగతనంలా అనిపిస్తాయి. సర్వైవర్స్ గిల్ట్ అంటారు దీన్ని అని పెద్దయ్యాక తెలిసింది.

నన్ను చూస్తే అందరి కళ్లలో జాలి కనిపిస్తుంది. ఆ జాలి చూపులు ఇంకా బాధను పెంచుతాయి. ఇప్పటివరకు నన్ను టీజ్ చేస్తూ, కామెంట్లు వేస్తూ ఉండే అబ్బాయిలు కూడా మాట తగ్గించేశారు. వాళ్లు కూడా అర్థం చేసుకున్నారు—నేను రెడీగా లేను, ఆ పాత ఆటలకు సిద్ధంగా లేను. ఆ టీజింగ్‌లు ఆగిపోవడం కూడా బాధను గుర్తు చేస్తుంది—నేను మారిపోయానని. నేను ఎంత గోల చేసిన ఏమి చదవకపోయినా అసలు ఏం చేసిన నన్ను ఎవరు ఏం అనేవారే కాదు.

నాతో ఇప్పటివరకు నార్మల్‌గా ఉండి, నన్ను నార్మల్‌గానే చూసిన ఒక్క స్నేహితురాలు మాత్రమే ఉంటే అది గాయు. ఇదివరకు లా ఎప్పుడూ ఉండి నన్ను నార్మల్సీకి దగ్గరగా ఉంచేది అది ఒకటే . నా మీద జోకులు వేస్తుంది, డబుల్ మీనింగ్ డైలాగులు చెబుతుంది. గాయత్రి ఒక్కతే ఎప్పుడూ నన్ను ఒకేలా చూసిన మనిషి.

మా క్లాసులో శ్రీనివాస్—అపుడే కొత్తగా వచ్చిన హీరో పవన్ కళ్యాణ్ హెయిర్‌స్టైల్‌తో పొడుగ్గా, హీరోలా ఉండే వాడు. వాడిని గాయు ఎలా పడేసిందో తెలిదు కానీ పడేసింది. తునీగ-తునీగ టైప్ రిలేషన్‌—కాలేజ్ లవ్ స్టోరీలా, దొంగ చూపులు, చిన్న చిన్న సీక్రెట్స్. చాక్లెట్స్ ఇచ్చుకోవడం అలా.

వాళ్లు ఎప్పుడు కలుసుకోవాలనుకున్నా గాయు నన్ను తోడుగా లాగుకుని తీసుకెళ్తుంది—డౌట్ రాకుండా, ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా. నేను వాళ్ల మధ్య ఒక వంతెనలా మారిపోయాను.

నేను ఇలాగే ఒక రోజు గాయు అండ్ శ్రీను తో కలిసి కొండ మీద ఉన్న ఒక గుడికి వెళ్లాను. అది చాలా పాత గుడి, అక్కడికి వెళ్లాలంటే 450 మెట్లు దాకా ఎక్కి వెళ్లాలి. గాయు నన్ను తీసుకుని వెళ్తునా అని చెప్పింది. వాళ్ల ఇంట్లో కూడా నేను ఉన్నా అంటే ఏం అనేవారు కాదు. కానీ మా తో పాటు శ్రీను కూడా వచ్చాడు, అసలు వెళ్లింది ఏ శ్రీను తో గడపడానికి అని మీకు తెలిసిందే గా. అది బాగా రెడీ అయ్యి బ్లూ కలర్ పట్టు పరికిణీ వేసుకుని వచ్చింది. శ్రీను ఏమో నార్మల్ షర్ట్ అండ్ ప్యాంట్ లో ఉన్నాడు. నాకు అప్పటికే రావడం ఇష్టం లేదు సో నేను క్యాజువల్ గా ఒక లూస్ టీషర్ట్ అండ్ స్కర్ట్ వేసుకునా.

ఆ మెట్లు ఎక్కుతున్నప్పుడు నా మనసు ఒక్కో స్టెప్‌కి ఒక్కో రకంగా మారుతోంది.

**మొదటి 50 మెట్లు:**  

అసలు రావాలని లేదు. గాయు లాగిస్తే వచ్చాను కానీ, గుండెలో ఒక బరువు. తెలికగానే ఎక్కేశా. నీళ్లు మింగేసుకుని ముందుకు అడుగు వేశాను. గాయు-శ్రీను జోకులు వేసుకుంటున్నారు. నాకు వినిపించినా, బుర్రలోకి రావట్లేదు. నవ్వు రాలేదు.

**100వ మెట్టు:**  

కాళ్లు బాధిస్తున్నాయి. నేను బుజ్జిగా ఉంటాను కదా, త్వరగా అలసిపోతాను. ఆగాను. వాటర్ బాటిల్ తీసుకున్నాను. గాయు నా పక్కన వచ్చి, “ఏంట్రా ఇంతలోనే టైర్డా?” . శ్రీను దూరంగా నిలబడి ఇద్దరినీ చూస్తున్నాడు. నాకు ఒక్కసారిగా అనిపించింది: *నేను ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నాను?*

**200వ మెట్టు:**  

మధ్యలో ఒక చిన్న బెంచ్ ఉంది. అక్కడ కూర్చున్నాను. గాయు మామిడి కాయ కారం తెచ్చి, “తిను, ఎనర్జీ వస్తుంది” అంది. నేను తిన్నాను కానీ రుచి అనిపించలేదు. నోట్లో కారం కొట్టింది, పిచ్చి పిల్లలా నవ్వింది. శ్రీను వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నాడు. ఒక్క క్షణం—ఆ పక్కన ఉండటం ఒక రకమైన వెచ్చదనం ఇచ్చింది. కానీ గాయు చూస్తోంది. నేను లేచాను. *ఏం అనుకోకు అది అంతే పిచ్చిది అని అన్నాడు శ్రీను.*

**300వ మెట్టు:**  

ఇప్పుడు కాళ్లు నొప్పి మొదలైంది. శ్వాస ఆడట్లేదు. గాయు ముందు వెళ్తోంది, చెంగు చెంగు ఎగురుతూ—అది సదా, స్నేహ ఉల్లాల్ మిక్సీలో వేస్తే వచ్చిన దాని లా సన్నంగా ఉంటుంది. ఆమె సంతోషంగా ఉంది, శ్రీను చేయి పట్టుకుని మెట్లు ఎక్కుతుంది. శ్రీను నన్ను చూసి, “ఇంకా కొంచెం, దగ్గర్లో ఉంది” అన్నాడు.

**450వ మెట్టు:**  

చివరి మెట్టు ఎక్కాను. గుడి కనిపించింది. కానీ నాకు ఏ ఆనందం లేదు. కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. గాయు శ్రీనుతో ఏదో గుసగుసలాడుతోంది. నేను దేవుడి దగ్గరకి వెళ్లి దణ్ణం కూడా పెట్టుకోలేదు. కాళ్లు నొక్కుకుంటూ కూర్చున్నాను. చల్లగా గాలి వీస్తోంది—అది నా చెమట తడిసిన టీషర్ట్‌ని మెత్తగా తాకుతూ, చర్మాన్ని చల్లబరుస్తోంది. ఆ గాలిలో కొండపైనుంచి వచ్చే మట్టి వాసన, దూరంగా ఉన్న పూల మకరందం కలిసి ఒక మత్తు లాంటి ఫీల్ ఇచ్చింది. అప్పటికి నా టీషర్ట్ అంతా చెమటతో తడిసిపోయి, శరీరానికి అంటుకుని ఉంది—చల్లని గాలికి ఆ తడి మెల్లిగా ఆరుతూ, చలి పుట్టించింది. అలా కళ్లు మూసుకుని కూర్చున్నాను. దూరంగా గుడి గంట సన్నగా మోగుతోంది, ఆ శబ్దం నా చెవుల్లో గుండె దడలా కలిసిపోయింది. కొంత సేపు—బహుశా 10-15 నిమిషాలు—అలాగే కూర్చుని నిద్రపోయాను. 

మళ్లీ లేచి చూస్తే ఇద్దరూ లేరు. చుట్టూ నిశ్శబ్దం—కేవలం గాలి ఆకులను తాకుతూ వచ్చే సన్నని శబ్దం, దూరంగా పక్షుల కిలకిల శబ్దాలు. నన్ను వదిలేసి పోయారా ఏంటి అని భయం వేసి, గుండె దడ దడలాడింది. అలా నడుస్తూ దేవుడికి ఒక గుడ్ మార్నింగ్ చెప్పి, చుట్టూ చూస్తూ గుడి వెనక్కి వెళ్లాను. 

అక్కడ... అక్కడ సీన్ చూసి నాకు మళ్లీ గొంతు పొడిబారిపోయింది, గుండె దడ దడ కొట్టుకుని, అక్కడ చిన్న చెట్టు లాగా ఉంది. ఆ చెట్టు కింద శ్రీను, గాయు ఇద్దరూ ముద్దు పెట్టుకున్నారు. అసలు ఈ లోకంలో లేరు—కళ్లు రెండు మూసుకుని, ఒకరి పెదాలు ఒకరు జుర్రుకుంటున్నారు.

ఆ ముద్దు... అది కేవలం పెదాలు కలిసినట్టు కాదు, ఒక పెయింటింగ్ లాగా అనిపించింది. శ్రీను గాయు ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మెల్లగా ఆమె పెదాలపై తన పెదాలు అంటించాడు. మొదట్లో సున్నితంగా—ఒక పూలు తాకినట్టు, గాలి తాకినట్టు. గాయు బుగ్గలు ఎరుపెక్కాయి, ఆమె శ్వాస వేడిగా శ్రీను ముఖాన్ని తాకుతూ, ఆ వేడి గాలి అతని చర్మాన్ని మెల్లగా ముద్దు చేసినట్టు. గాయు కళ్లు మూసుకుని, ఆమె చేతులు అతని భుజాలపై వేసి, మరింత దగ్గరకు లాగింది—ఆమె వేళ్లు అతని షర్ట్‌ని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి, ఆ పట్టు ఆమె ఆకాంక్షను చూపిస్తూ, షర్ట్ మడతలు చేసి, అతని చర్మాన్ని సున్నితంగా గీరుతున్నట్టు. శ్రీను గాయు ఎద మీద చేయి వేసి, పరికిణీ పై నుంచి నొక్కుతున్నాడు—ఆ నొక్కుడు మెల్లగా, కానీ గట్టిగా, ఆమె శరీరం నుంచి వచ్చే వెచ్చదనం అతని వేళ్లకు తగులుతూ, పట్టు పరికిణీ సిల్క్ మెత్తని ఆకృతి కింద ఆమె ఎద వేడిని అనుభవిస్తూ. అది ఒక రిథం లాగా ఉంది, రహస్యమైన, ఆత్మీయమైన సంగీతం లా—వాళ్ల శరీరాలు ఒకరికొకరు అంటుకుని, గుండెలు ఒకే లయలో కొట్టుకుంటున్నట్టు, ఆ కొట్టుకోవడం చుట్టూ గాలిలో వినిపించే సన్నని హమ్ లాగా. గాయు ముఖం మీద ఒక చిన్న చిరునవ్వు, ఆమె కనురెప్పలు కదులుతూ, ఆమె గడ్డం మీద శ్రీను వేళ్లు సున్నితంగా దూసుకుపోతున్నాయి—ఆ దూసుకుపోవడం ఆమె చర్మాన్ని మెత్తగా రెచ్చగొట్టి, ఒక చిన్న గిలిగింతలా పుట్టిస్తూ. శ్రీను కళ్లు మూసుకుని, ఆమెను మరింత గట్టిగా అదుముకున్నాడు, అతని చేతులు ఆమె వీపుపై సున్నితంగా కదులుతున్నాయి—ఆ స్పర్శలో ఒక రకమైన ఆరాధన, ఒక రకమైన ఆకర్షణ, ఆమె వీపు చర్మం నుంచి వచ్చే మెత్తని ఆకృతి అతని వేళ్లకు తగులుతూ. ఆ ముద్దు ఎంతసేపు సాగిందో తెలియదు—క్షణాలు ఆగిపోయినట్టు

అక్కడే నిలబడి ఉండిపోయాను. కాళ్లు నేలకు అతుక్కున్నట్టు, శ్వాస కూడా ఆగిపోయినట్టు.

నా గుండె ఒక్కసారిగా గట్టిగా కొట్టుకుంది—అది నొప్పి కాదు, ఇంకోటి. ఒక కొత్త రకం వేడి కడుపులోంచి పైపైకి ఎక్కుతోంది. చేతులు చల్లబడ్డాయి, కానీ ఒళ్లంతా వేడెక్కుతోంది. నా చెమట తడిసిన టీషర్ట్ ఇప్పుడు బరువుగా అనిపించలేదు—అది నా చర్మానికి అంటుకుని, ప్రతి గాలి తాకిడలో ఒక చిన్న గిలిగింత పుట్టిస్తోంది. నా మొనలు నిగిడిపోతున్నాయి, కానీ అది చలి వల్ల కాదు.

ఆ దృశ్యం చూస్తుంటే... నాకు ఏదో ఒకటి లోపల బిగుసుకుపోతోంది. గొంతులో మంట, కడుపులో ఒక గుండెలా ఏదో తిరుగుతోంది. నా పెదాలు తడారిపోతున్నాయి—నేను నాలుక బయటకు తీసి మెల్లగా తడమనిపించింది, ఎందుకో తెలియదు. నా కాళ్ల మధ్య ఒక వింత ఉబ్బెత్తు, ఒక తడి, ఒక వేడి—అది ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ రాని ఫీలింగ్. నా చేతులు ఒక్కసారిగా ఏదో పట్టుకోవాలనిపించాయి, ఎవరినో దగ్గరకు లాగాలనిపించింది. కానీ చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి, వేళ్లు వణుకుతూ గాల్లోనే మూసుకుపుకుంటున్నాయి.

అది ఈర్ష్య కాదు మాత్రమే. అది ఒక కొత్త ఆకలి—నాకు ఇంతవరకు తెలియని ఆకలి. ఆ ముద్దు చూస్తుంటే నా పెదాలు కూడా ఎవరో ఒకరు తాకాలనిపించాయి. నా శరీరం కూడా అలాంటి వెచ్చదనం కావాలని అరుస్తోంది. 

కళ్లు మండుతున్నాయి, కానీ నీళ్లు రావట్లేదు. బదులు ఒక వేడి నీరు లాంటిది కడుపులోంచి పైకి ఎక్కుతోంది. నా శ్వాస వేగంగా, నెమ్మదిగా అవుతోంది—నాకు నేనే గట్టిగా ఒక్కసారి శ్వాస పీల్చాను.

నేను ఇంతకాలం బ్రతికాను కానీ ఈ రోజు మొదటిసారి *జీవించాలనిపించింది*.  

అమ్మ లేని బాధలో మునిగిపోయిన నా శరీరం, ఒక్కసారిగా మళ్లీ మేలుకుంది—కానీ ఈ మేలుకోవడం బాధతో కూడినది, ఆకాంక్షతో కూడినది, ఒంటరితనంతో కూడినది.

నేను అక్కడే నిలబడి ఉండిపోయాను—కళ్లు వాళ్ల మీదే, కానీ మనసు నా శరీరంలోనే తడుముతోంది.  

మొదటిసారి నాకు నేను *అమ్మాయినని* బలంగా అనిపించింది.  

మొదటిసారి నాకు *ఏదో కావాలనిపించింది*. 

నచ్చితే లైక్ చేయండి, మీ feedback కామెంట్స్ లో చెప్తే నాకు అది బూస్ట్ లాగా పని చేస్తుంది