[sreejachandranhot]

சாளரத்திரைகளில் ஊர்ந்து வரும் பொன்னாலான காலை ஒளி.
கீர்த்தனா பிளாங்கெட்டுக்குள் சுருண்டு, தலைமுடி தலையணை முழுக்க சிதறி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அலெக்ஸ் படுக்கையருகில் கிட்ட நின்று அவளை ஒரு நிமிடம் அமைதியாக பார்த்தான்.
எந்த பாதுகாப்பும் இன்றி, எந்த சிந்தனையும் இன்றி,
அவள் எப்போதும் காட்டாத அந்த மென்மை மட்டும் இருந்தது.

அவன் அவளின் நெற்றியில் விழுந்திருந்த ஒரு கூந்தலை மெதுவாக தள்ளி வைத்து மென்மையாகச் சொன்னான்:

அலெக்ஸ்: குட் மார்னிங் , பேபி எழுந்திரு சன்ஷைன் அருச்சு ...

அவள் ம்ம்ம்ன் என்று முணுமுணுத்து பிளாங்கெட்டை மேலே இழுத்தாள்.

அவன் சிரித்துக்கொண்டு அதை மீண்டும் கீழே இழுத்தான்.

அலெக்ஸ்: இன்று ரிசார்ட் சுத்திபாக்கணும் நீத்தானே நேத்து சொல்லி படுத்த?

அவள் கண்களைத் திறந்து குழப்பத்திலும் தூக்கத்திலும் பார்த்தாள்.

கீர்த்தனா (அரை தூக்கத்தில் கொட்டைவிட்டபடி ): நான் எப்போ சொன்னேன்…

அலெக்ஸ்: நீ தூக்கத்துல சொன்ன.

அவள் உட்கார்ந்து புருவம் சுருக்கினாள்.

கீர்த்தனா: அலெக்ஸ்!

அவன் ஒரு தந்திரம் பிடித்த பையனின் புன்னகையோடு நின்றான்.

அவள் ரெடி ஆகி வெளியே வந்தபோது
அந்த sky-blue சன்-டிரஸ் அவளை ஓர் மென்மையான காற்று போல காட்டியது.

அலெக்ஸ் அவளைப் பார்த்தான்.
நேராக.
மறைக்காமல்.
அழகைக் கண்டு மயங்கியவனாக.

அலெக்ஸ் (மெதுவாக, உண்மையோடு): …நீ முழு சம்மருக்கே தொடக்கம் மாதிரி இருக்க.

அவள் கண்களை சுழித்தாலும், கன்னம் சிவந்திருந்தது.