[sreejachandranhot]

அவர்கள் தங்கள் வில்லாவுக்குத் திரும்பியபோது, ​​வானம் அடர் நீலமாக மாறியது.

தனியார் நீச்சல் குள விளக்குகள் மெதுவாக ஒளிர்ந்தன, தண்ணீருக்கு குறுக்கே மின்னல்களைப் பிரதிபலித்தன.

வெளியேவே உட்காரலாம், கீர்த்தனா சொன்னாள்.

அவர்கள் குளத்தின் ஓரத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்தனர், கால்கள் வெதுவெதுப்பான நீரில் நனைந்தன.

ஒரு குளிர் காற்று கடந்து சென்றது, கீர்த்தனா அவள் கைகளை லேசாக அணைத்துக் கொண்டாள்.

அலெக்ஸ் கவனித்தார்.

எதுவும் சொல்லாமல், அவன் அவள் அருகில் சென்று, அவள் தோள்களில் ஒரு கையை லேசாகச் சுற்றிக் கொண்டான்.

இந்த முறை அவள் விலகிச் செல்லவில்லை.

நன்றாக இருக்கிறதா? அவன் கிசுகிசுத்தான்.

கொஞ்சம் ... அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

அவன் அவள் சுயவிவரத்தைப் பார்த்தான் - அவள் கண்களில் நீர் விளக்குகள் பிரதிபலித்த விதம்.

இந்தப் பயணத்தை உனக்கு புடிச்சருக்கா , அவன் கேட்டான் .

அவள் மெதுவாக தலையசைத்தாள்.
நான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால்... ஆம்.

மற்றும் கூட இருக்கிறவங்க ? அவன் கிண்டல் செய்தான்.

அவள் வியத்தகு முறையில் பெருமூச்சு விட்டாள்.
ம்ம்... பொறுத்துக்கொள்ளக்கூடியது ஒருவன் .

அலெக்ஸ் சிரித்துக்கொண்டே அவளை மெதுவாகத் தட்டினான்.
உனக்கு இது ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.

அவள் வார்த்தைகளால் பதிலளிக்கவில்லை.

அதற்கு பதிலாக, அவள் தன் தலையை அவன் தோளில் சாய்த்தாள்—ஒரு கணம்.

அது அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.