[Rahul ravi]

ராஜ் காபி டம்ப்ளரை  மரத்து அடியை வைத்து விட்டு அவள் முகம் பார்க்க எழுந்தான் கால்கள் தானாக அவளை தேடி அலைந்தான

அரண்மனையின் ஒரு அறை அதில் நீண்ட தாழ்வாரம் அங்கு அந்த பெண் துடைத்து கொண்டு இருக்க அவள் வெள்ளை சேலை தரையில் படர்ந்து இருக்க சேலையில் மடிப்பு சற்று விலகி அவள் இடுப்பு அழகு மற்றும் அவள் துடைக்கும் போது அந்த இடுப்பில் அடுத்து அடுத்து விழுகும் மடிப்பு இது எல்லாம் ராஜை திக்க வைத்தது

அடுத்து அவள் முதுகு எல்லாம் வியரவை துளிகள் கவர்ச்சியை தூண்டியதுஅவள் கையை உயர்த்தி துடைக்கும் போது சேலையின் கீழே  அவள் வெள்ளை ஜாக்கெட் இல் வியர்வை அவள் அக்குள் பகுதியில் தெரிய அதை மோந்து பார்க்க வேண்டுமே என்பது போல ஆனது அவனுக்கு

அடுத்து அவள் குத்த் வைத்து உக்கார்ந்து இருந்தாலும் அவள் கால்கள் மட்டும் தெரிந்தன சில முடிகளுடன் தொடை தெரியவில்லை ஆனாலும் அது கூட நன்றாகவே இருந்தது

மெல்ல அவள் திரும்பி என்ன வேணும் அய்யா என முகத்தை காமிக்க

என்ன அழகு அது நீங்கள் நினைப்பது போல சினிமா நடிகைகளின் சிவப்பு வண்ணம் அல்ல அவள் கிராமத்து வெயிலில் வேலை பார்க்கும் மாநிற முகம் அது பார்த்த உடன் ஒட்டி கொள்ளும் முகம் அப்படியே ராஜ் கும் ஒட்டி கொண்டது ஆனால் அந்த முகத்தில் அழகுக்கு சமமாக வருத்தமும் இருந்தது ஏன் என்றால் அந்த முகத்தில் பொட்டு இல்லை கொஞ்சம் குட பவுடர் இல்லை சிறியதாக விபூதி மட்டுமே இருந்தது அவள் அழகிய கழுத்தில் ஒன்றுமே இல்லை இது எல்லாம் வைத்து ராஜ்க்கு புரிந்தது அந்த பெண் ஒரு விதவை என்று