[sreejachandranhot]

அந்த மாதம் அவர்கள் இருவரும் எதிர்பார்த்ததை விட வேகமாக கடந்துவிட்டது. ஜான் அவளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டு இருந்தான் மதுவின் சிரிப்பு ,அவள் குறும்புத்தனம் எதிரொலிப்பதை அவன் அம்மா பழகிவிட்டாள். ஆனால் அன்று காலை,

ஒரு மாதம் சென்றுவிட்டது மது தன் சிறிய சூட்கேஸுடன் கதவின் அருகே நின்று, தன் சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்பத் தயாராக இருந்தாள்.

ஜான் அவளை தானே ஓட்டிச் சென்றான். இருவரும் அதிகம் பேசவில்லை; சாலையின் அமைதியான ஓசை மட்டுமே காற்றை நிரப்பியது. அவர்கள் மார்க்கெட் கடந்து செல்லும் போது .

மது மனதில் இங்கு தான் எல்லாம் ஆரமித்தது முதல் முதலே ஜான் சந்தித்த இடம்

கார் செல்ல அவர்கள் இருவரும் தேநீர் அருந்த நிறுத்திய கடை கடந்து செல்லும்போது, ​​அவள் லேசாக சிரித்தாள்.

மது : இப்போது நீ தனியாக தேநீர் அருந்த வருவாய், என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

ஜான் அவளைப் பார்த்தான்.

ஜான் : அது எல்லாம் நேரமும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது.

அவர்கள் அவள் வீட்டை அடைந்ததும், சூட்கேஸை வாயிலுக்கு எடுத்துச் செல்ல அவன் அவளுக்கு உதவினான். ஒரு கணம், அவர்கள் இருவரும் அங்கேயே நின்றார்கள் - தெரு அமைதியாக இருந்தது, அவர்களைச் சுற்றி மாலை வெளிச்சம் பொன்னிறமாக இருந்தது.

மது மெதுவாக கண்களில் கண்ணீருடன் , ஜான், எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி. என்னை... பாதுகாப்பாக உணர வைத்ததற்கு” என்று சொன்னாள் . அவள் என்னை நல்ல பாத்துகிட்டே ஜான்

அவன் மெதுவாக தலையசைத்தான். நீ எனக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. மறைந்து போகாதே. ஹோட்டலுக்கு வேலைக்கு வா

அவள் சிரித்தாள், கண்கள் கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்தன. கார் அனுப்பிச்சா நான் வருகிறேன்.

ஒரு நீண்ட நொடி அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பின்னர் ஜான் முன்னோக்கி சாய்ந்து அவள் உததில் ஒரு மென்மையான, மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தார் இந்த முத்தம் அவளுக்கு ஒன்று சொல்லாத ஒன்று சொல்லியது எதுவும் அவசரப்படவில்லை, அக்கறை நிறைந்தன விடைபெறுதல் மட்டுமே.

ஜான்: பத்திரமா இரு , மது, என்று அவர் கூறினார்.

மது: நீயும் கூட பொறுக்கி என்று கிசுகிசுத்தாள்.

அவள் வீட்டை நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​அவளுடைய ஒரு பகுதி இன்னும் தன்னுடன் இருப்பதை அறிந்த அவன் அவள் செல்வதைப் பார்த்தான்.