[meenpa]

பார்சலை பிரித்து அவனிடமும் வேலைக்கார பையனிடமும் நான்கைந்து கொடுத்துவிட்டு என்னிடம் ஒன்றை கொடுத்தாள்.  அவளும் ஒன்று எடுத்து சாப்பிட்டாள்.

 

நான் சர்வீஸ் பில் கேட்டபோது கொடுக்க மறுத்தான்.  நாங்கள் இருவருமே வற்புறுத்தினோம்.  சரி என்று 2,000 ரூபாய் கேட்டான். 

 

“டாப் கியர்லயும் பிஸ்டன் ஸ்ட்ரோக் நிற்காம ஓட்டி காட்டினீங்க. குட்! சர்வீஸ் நல்லா பண்ணியிருக்கீங்க.  பில் பணத்தை மறுக்காம வாங்கிக்கோங்க,” என்று என் மனைவி புன்முறுவலுடன் கொடுத்தபோது அவனால் மறுக்க முடியவில்லை.  

 

இருவரும் கிளம்பினோம்.  காரை நானே ஓட்டினேன்.  வழியில் மலைப்பகுதியின் அழகு, குளிர் இவற்றை பற்றி பலவிதமாக பேசிக்கொண்டே வந்தோம். 

 

கொஞ்ச தூரம் சென்றதும் நான் அவளிடம் ஒரு சாக்லேட்டை நீட்டி, “இதை ஊறப்போட்டு கொடேன்,” என்றேன்.  அவள் சாக்லேட்டை வாங்கிவிட்டு நான் சொன்னது புரியவில்லை என்றாள்.  நான், “பத்து நிமிஷம் அப்பத்துல ஊறப்போட்டு கொடு,” என்றேன்.

 

அவள், “ச்சீ!” என்றபடி என்னை அடிக்க கை ஓங்கினாள்.  நான், “சீரியஸாதான் சொல்றேன்.  ஊறப்போடு.  இப்படியெல்லாம் செஞ்சாதான் ரொமான்ஸ்!  ப்ளீஸ், ஊறப்போட்டு கொடேன்,” என்று கெஞ்சுவது மாதிரி கேட்டேன்.

 

“அப்படின்னா நீங்க ஒரு சாக்லேட்டை உங்க குஞ்சி சூட்ல வேக வச்சி தரீங்களா?” என்று அவள் கேட்டதும் நான் சட்டென்று பாண்ட் ஜிப்பை இறக்கினேன். 

 

என் ஜட்டிக்குள் ஒரு சாக்லேட் துண்டை சரியான இடம் பார்த்து சொருகி என்னிடம் சில்மிஷமாக புன்னகைத்தபடி, ‘கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி பாருங்க, எறும்பு வந்து கடிச்சி உங்க குஞ்சிக் கண்ணன் பம்முன்னு வீங்கிடப்போறான்.  சரி சரி, சாக்லேட்டை ஊறப்போட்டு தரேன், நீங்க என்னை பார்க்க வேண்டாம், ரோட்டை பார்த்து கார் ஓட்டுங்க,” என்றாள். 

 

பின்னர் அவள் கால்களை அகற்றி, கொஞ்சம் குனிந்து சாக்லேட்டை தன் அப்பத்திற்குள் எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு மெதுவாக சொருகிவிட்டு என் பக்கம் திரும்பி கண் சிமிட்டினாள். அப்புறம் இடையிடையே நெளிந்தபடி, தன் அப்பத்தை கொசுவத்தின் மேலிருந்து தடவியபடி என்னிடம் திரும்பி புன்னகைத்தாள்.

 

“ப்ளுக்குன்னு விழுந்திடும் போலிருக்கு.  உள்ளுக்கு தள்ளிகிட்டே இருக்க வேண்டியிருக்கு.”

 

பின்பு என் பாண்டின் முன்புறம் கொஞ்சலாக தடவியபடி, “உங்க புஜ்ஜியே எப்பவும் வளத்தியான ஃபைவ் ஸ்டார் ஸ்வீட் பார்தாங்க!  அதோட ஸ்வீட்டை உங்க ஜட்டிக்குள்ள விட்ட சாக்லேட்டுக்கு மாறினா அது டபுள் ஸ்வீட் ஆயிடும்.” என்றவள், “எனக்கு அடியில பிசுபிசுன்னு ஆகுதுங்க.  உங்க பேச்சை கேட்டு அப்பத்துல விட்டிருக்கக்கூடாது.”  என்றாள்.

 

ஆறேழு மைல் இறங்கியதும் வண்டியை ஒரு காட்டு மண் பாதைக்குள் திருப்பினேன். “மூச்சா போணுமா?” என்று என் மனைவி கேட்டாள்.

 

ஒரு இடத்தில் நிறுத்தி நான் இறங்கி அவள் பக்கம் சென்று கதவை திறந்தேன்.  அவள் இறங்கியதும், “என்னால முடியலை, புடவைய தூக்கு. ஊறப்போட்ட சாக்லேட்டை எடுக்கணும்,” என்றேன்.

 

மெல்ல அவள் புடவையை உயர்த்தியபடி அருகிலிருந்த ஒரு மரத்தின் மேல் சாய்ந்த போதுதான் அவள் ஜட்டி போடாதது புரிந்தது.  அப்படியென்றால் அவள் ஜட்டியை அந்த மெக்கானிக் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருப்பான்.  பல நாட்களுக்கு அதை முகர்ந்து பார்ப்பான், இல்லைன்னா அதில் கஞ்சி கொட்டி நாறடிப்பான் என்பதை நினைத்து மனசுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். 

 

அவள் கால்களை நன்றாக விரிக்க, கோயிலில் தீர்த்தம் வாங்குற கணக்கா நான் அவள் அப்பத்தின் கீழ் உள்ளங்கையை நீட்டினேன்.  அவள் முக்கி முனகி மெதுவாக விரல் விட்டு சாக்லேட்டை வெளியில் எடுக்க, அது ப்ளுக் என்று என் கையில் விழுந்தது.  

 

நான் அதை சட்டென முழுவதுமாக சாப்பிட்டு முடிக்கும்போது அவள் என் தலையில் குட்டியபடி, “கர்மம், கர்மம்!  இப்படி ஒரு யோசனை எந்த புருஷனுக்கும் வந்திருக்காது!  கெட்ட இடத்தில ஊறி டேஸ்ட் நாறுதுன்னு தெரியுதுல்ல?  துப்ப வேண்டியதுதானே?  அதென்ன லபக் லபக்ன்னு விழுங்கறீங்க?” என்றாள்.

 

“சாக்லேட் டேஸ்ட் டபுள் ஸ்வீட்டா இருக்கு.  எனர்ஜி பூஸ்டர் மாதிரி இருக்கு. டெம்பர் ஏறுது.  டெய்லி இப்படி ஊறப்போட்டு தா!” என்றேன்.

 

“முதல்ல எழுங்க, சாக்லேட்டை என் கொழுந்தன் எப்படி பாயில் பண்ணியிருக்கான்னு பார்க்கணும்” என்றாள்.

 

நானே என் பாண்ட் ஜிப்பை இறக்கினேன்.  அவள் ஜட்டிக்குள் கைவிட்டு சாக்லேட்டை எடுத்தாள்.  ஒருவித ஏமாற்றத்துடன், “என்னங்க இப்படி உடஞ்சி கிடக்கு!  புஜ்ஜி வீங்கினப்போ நான் தடவினேன்ல, அப்ப உடஞ்சிருக்கும் போலிருக்கு,” என்றபடி சாக்லேட்டை சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.