[Dheena dhayalan]

அவன் கதவை திறந்து சித்தியை பார்க்க அவள் சுடிதாரில் கும்மென்று நின்று கொண்டிருந்தாள் அதை பார்க்கவும் அவனுக்கு விடைக்க ஆரம்பித்தது

அவள் என்னடா பேயறைஞ்ச மாதிரி பாக்குற என்றாள் இல்ல சித்தி தீடிர்ன்னு வந்து நிக்குறியா அதான் என்றான் ஏன்டா நான் தீடிர்ன்னு வர கூடாத என்றாள்

அப்படி இல்ல சித்தி என்று தலையை சொறிந்தான் அவள் தள்ளுடா என்று உள்ளே சென்றாள் உள்ளே வசந்தியும் சுந்தரியும் வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தவர்கள் இவளை பார்த்ததும் சுந்தரியும் வாடி என்றாள் வசந்தியும் கடமைக்கு வா சித்தி என்றாள்

என்னடி ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடியே வரேன்னு சொன்ன என்னாச்சு என்றாள் அவன் இல்லக்கா கொஞ்சம் வேலை அதான் வரமுடியல நீ எப்படி இருக்க பிள்ளைங்க எப்படி இருக்காங்க என்றாள் எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம் என்றாள்
சரி செல்வத்தை காணோம் எங்கே போயிருக்கான் என்றாள்

ம் வேலைக்கு போயிருக்கான்டி சரி இவளோ பேர கேட்க்குறியே உன் மகள கேட்டியா என்றாள் அவள் ஆமா அவ எங்க என்றாள்

உள்ளே ரூம்ல்ல இருக்கா நீ வந்துருக்கறது தெரியாதுன்னு நினைக்குறேன் என்று திவ்யா திவ்யா என்று சுந்தரி சத்தமிட்டு அழைத்தால் அவள் உள்ளே இருந்து சொல்லுங்க பெரியம்மா என்றாள்

இங்க வாடி என்றாள் அவளும் உள்ளே இருந்து கிட்செனிற்க்குள் வந்தவள் ரேவதியை பார்க்கவும் வா ம்மா என்றாள் அவளும் ம் என்று தலையை அசைத்தாள் பின் எப்படி இருக்க என்றாள் ம் நல்லா இருக்கேன் என்றாள் பின் சிறிது நேரம் அங்கே நின்றவள் ஹாலிற்க்கு வந்தாள்

அங்கே அசோக் உட்கார்ந்து டீவி பார்த்துக் கொண்டிருக்க அவன் பக்கம் சென்று டேய் அம்மா வந்துருக்காங்க பாத்தியா என்றாள்

அவன் ம் பார்த்தேன் என்றான் சரி நீ முடிவு பண்ணிட்டியா என்றாள் அவன் சிறிது யோசித்தான் சித்தியின் கும்மென்ற உடல் அவன் முன் வந்து சென்றது

என்னடா யோசிக்குற வேணுமா வேண்டாமா என்றாள் அவன் ம் ஓகே ஆனால் இந்த கல்யாணம்ன்னு பேசாம வேற மாதிரி பேசி பாரேன் ப்ளீஸ் என்றான் அவளும் என்னடா இப்பிடி சொல்ற என்று என்ன பேசலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்

அவனும் எழுந்து ரூமிற்குள் சென்று மொபைல் பார்க்க ஆரம்பித்தான்
பின் மதிய சாப்பாடு ரெடி ஆகவும் அனைவரும் சாப்பிட்டனர் பின் வசந்தி சுந்தரி வழக்கம் போல் தூங்க சென்றனர்

சுந்தரி ரேவதியை பார்த்து தூங்கனும்னா உள்ள வாடி என்றாள் அவள் இல்லக்கா கொஞ்ச நேரம் திவ்யாட்ட பேசிட்டு வரேன்னு சொல்ல அவளும் சரி என்று உள்ளே சென்றாள்

அசோக் மனதிற்க்குள் என்ன பேச போறாங்கன்னு தெரியலையே என்று பயத்தில் ரூமிற்குள் இருந்து ஹாலை பார்த்து கொண்டு இருந்தான்

பின் ரேவதி பேச ஆரம்பிக்க திவ்யா இங்கே வச்சு பேச வேண்டாம் மாடிக்கு போகலாம் என்றாள் அவளும் சரி என்று மாடிக்கு சென்றாள்

அசோக்கிற்க்கு அவர்கள் மாடிக்கு செல்லவும் இன்னும் பயம் என்னடா இங்கே இருந்து பேசுனா கூட எதாவது கேட்க்கலாம் மாடிக்கு ஏன் போறாங்க என்று யோசித்தான்

பின் இருவரும் மாடிக்கு செல்ல ஓரு பத்து நிமிடம் கழித்து மெதுவாக இவனும் மாடிக்கு மேலே சென்று படி அருகே நின்று அவர்கள் பேசுவதை கேட்க்க நினைத்தான்

ஆனால் அவர்கள் மாடியின் அந்த முனையில் இருந்ததால் அவர்கள் பேசுவது கேட்க்கவில்லை அதுமில்லாமல் காற்று வேறு பயங்கரமாக அடித்தது

சரி இங்கேயே நின்றால் கீழே இருந்து யாராவது பார்த்தால் தப்பா ஆகிவிடும் என்று ஹாலிற்க்கு வந்து ஷோபாவில் அமர்ந்தான்

அவன் கீழே அமர்ந்திருந்தாலும் மேலே என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் தவித்தான் சுமார் ஓரு மணி நேரம் கழித்து மேலே இருந்து ரேவதி இறங்கி வந்தாள்

அவள் வரவும் அவளை இவன் பார்க்க கண் கலங்கி கண்ணை துடைத்து கொண்டு இவனை கடந்து ரூமிற்குள் சென்றாள் இவன் என்ன நடந்தது என்று குழம்பி நிற்க்க பின்னாடியே திவ்யாவும் இறங்கி வந்தாள்

அவள் வரவும் என்னடி ஆச்சு என்றான் அவளும் பதில் பேசாமல் ரூமிற்குள் சென்றாள் இவன் என்னடா நடந்துச்சு ரெண்டு பேரும் இப்படி போறாங்கா என்று அவர்கள் ரூமை பார்த்தபடி ஷோபாவில் உட்கார்ந்தான்