[Latharaj]

அந்நேரம் பார்த்து சரியாக யாரோ வீடு வாசல் கதவை தட்டும் சத்தம்.


“பகீர்” என ஆனது. 

“ஐயய்யோ, ரேணுகாக்கா வந்துட்டாங்க போல. கண்டுப்பிடிச்சாங்கன்னா அவ்வளவுதான். இவங்க வேற மயக்கத்துல இருங்காங்க. என்ன பண்றதுனே தெரியலையே” 

நான் யோசிக்கும்போதே கதவு வேகமாக தட்டப்பட்டது.. ட்ரெஸ் கூட மாட்ட நேரமில்லை. அவசரஅவசரமாக அப்படியே போய் கதவை திறந்தேன். 

திறந்தால் சுதா. 

வழக்கம்போல் என்னை கண்டுகொள்ளாமல் அவள் ரூமுக்கு போக, அப்ப தான் நிம்மதி பெருமூச்சு வந்தது. 

மீனாட்சி  ரூமுக்கு போய் அவர்களை எழுப்பினேன். அவள் எந்திரிக்கவேயில்லை. 


சேலை முழுவதும் கலைந்திருக்க, திரும்பி படுத்தாள். முலைகள் இரண்டும் கோபுரம் மாதிரி தூக்கிக்கொண்டு நின்றது. 

அதை பார்த்து ஏக்க பெருமூச்சு தான் “மீனாட்சிக்கு மட்டும் முடிஞ்சுருக்கும்னு நினைக்கிறேன் இப்படி அரைகுறையாய் படுத்துட்டு இருக்கா. இவ அழகை பார்த்தாலே, தடி அடங்காம இப்படி டெம்பரா ஆகுது. என்னோட ஷர்ட், பேண்ட் போட்டுக்கிட்டு கிளம்பலாம்னு சுதா ரூம்ல வேற மாட்டிகிடுச்சே. இப்ப என்ன பண்றது?” 

மனம் முழுக்க கொஞ்சம் பயம். படபடப்பு. அப்படியே சோபாவில் போய் உட்கார்ந்தேன்.