[Latharaj]

“இல்லைடி இந்த பையனை விசாரிச்ட்டு தான் தங்குறதுக்கு விட்டுருக்கேன். பையன் படிக்கிறதுக்குத்தானே… பாவம்…. அதுவுமில்லாம நாம மூணு பேரும் லேடிஸ்ஸா இருக்கோம். ஏதாவது ஒத்தாசைக்கு வெளிய எதாவது எடுபிடி வேலை இருந்தாலும் செய்ய சொல்லலாம். அதுக்குதாண்டி” பார்வதியம்மா சொல்ல ஓர் வழியாக ரேணுகா அக்காவின் மனம் சமாதானமானது.


“சரி என்னமோ பன்னு” சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் செல்ல, இவர்கள் பேசியது எல்லாமே எனக்கு நன்றாகவே கேட்டது. 

அந்த அக்காவை நினைத்தேன்.


“அந்த அம்மா எவ்வளவு பொறுமையா பேசுறாங்க. அந்த அக்கா, பஜாரி போல இப்படியா மூஞ்சிலடுச்சா மாதிரியா பேசுறது” நினைத்தவாறே ரூமை திறந்தேன். வீட்டிற்கு தேவையான அணைத்து பொருள்களும் அங்கிருந்தன.


“வாவ்…. எவ்வளவு பெருசா இந்த ரூம் இருக்கு. எல்லாமே கட்டில் சோபா எல்லாமே மடர்ன்னா இருக்கு. நல்ல வசதியாதான் இருக்காங்க போல” நினைத்துக்கொண்டே ஜன்னலை திறந்தேன்.


நான்குபுறமும் நல்ல அடர்த்தியான மரங்கள். அந்த மேல் வீட்டுக்கு இருபுறமும் வாசல் கதவு இருந்தது. ஒரு புற வாசல் முன்பக்கம் காம்பவுண்ட் கேட் பக்கம் போகும். மறு வாசல் அது அவர்களின் கீழ் வீடு பின்பக்க பாத்ரூம் கொல்லைப்புற வராண்டாவுக்கு போகும்..


அவர்களின் குடும்பத்தை பத்தி ஷாலுவிடம் பேச்சு கொடுக்க, எனக்கு புரிந்தது.


அவள் அம்மா பார்வதி, அவளின் மூத்த அக்கா ரேணுகா, இவள் ஷாலு மொத்தம் மூன்று பேர் மட்டும் தான்


காலையில பார்வதிம்மா, அவங்களுக்கு சொந்தமான பேன்சி ஸ்டோருக்கு போன சாயந்திரம் தான் வருவாங்க. ஷாலுவும் ஸ்கூலுக்கு போனால் என்றால் சாயந்திரம்தான் வீடு திரும்புவாள் அப்ப ரேணுகாக்கா மட்டும் தான் வீட்டில் தனியாக இருப்பாள். அவளும் அப்பப்ப அடிக்கடி அவளுடைய புகுந்த வீட்டுக்கு, அவளோட மாமியாரை பார்ப்பதற்கு போய்விட்டு ஒன்றிரெண்டு நாட்கள் தங்கி விட்டுத்தான் வருவாள். 

 
வீடு தனிமையா அமைதியாக இருந்தாலும் எனக்கு கொஞ்சம் சங்கோஜத்தை கொடுத்தது.


“என்னடா எல்லாம் பொம்பளையாவே இருக்காங்க. நாமளும் பிரியா பனியன் ஜட்டியோட இருக்கமுடியாது. அதுவுமில்லாம அந்த ரேணுகா அக்கா வேற ரொம்ப ரப்பா இருக்காங்க” கொஞ்சம் சலிப்பு ஏற்பட்டாலும் அந்த வீட்டின் இயற்கை சூழ்நிநிலை எனக்கு நிம்மதி கொடுத்தது.


அன்றைக்கு ரெஸ்ட் எடுத்துவிட்டு அடுத்த நாள் காலையில் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். தினமும் காலையிலே வேகமாக கல்லூரிக்கு போனால் மாலையில் கல்லூரி முடிந்த பிறகு ஊரை சுற்றிவிட்டு 8 இரவு மணிக்கு வந்து கதவை சாத்தி விட்டு படுத்துவிடுவேன். 

இப்படியே ஒரு மாசம் போனது.