Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( Re - Started )

[David2025]

 மறுநாள் விவேக் வழக்கம் போல் அலாரச் சத்தத்திற்கு முன்பே எழுந்து, தன் தினசரி கடமைகளை முடிக்கத் தொடங்கினான். மனதில் ரேகாவின் நினைவுகளும், நேற்று நடந்த அந்த விசித்திரமான சம்பவங்களின் தாக்கமும் ஒருசேர ஓடிக்கொண்டிருக்க, தன் ஐடி அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஒரு மாத காலத்திற்கான நீண்ட விடுமுறையைக் கேட்பதற்கான விண்ணப்பத்தைத் தயார் செய்தான்.  



அதேபோல், வீட்டின் செல்ல மகளான திவ்யாவும் அன்றைய தேர்வை முடித்துவிட்டு, தன் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களிடம் ஒரு மாத கால விடுப்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்காகத் தயாரானாள்.   தன் தோழிகளிடம் இந்த ஒரு மாதப் பயணத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற குதூகலத்துடன், விடுமுறைக்கான அனுமதியைப் பெற்று வருவதாகத் தன் பெற்றோரிடம் உறுதிபடக் கூறினாள்.



இன்னொரு பக்கம், குடும்பத் தலைவரான பிரபாகரும் தன் தனியார் நிறுவனத்தில் கை நிறைய வருமானம் இல்லையென்றாலும், குடும்பத்தின் இந்த முக்கிய நிகழ்விற்காகத் தன் மேலாளரிடம் பேசி எப்படியாவது ஒரு மாத லீவை அப்ரூவ் வாங்கி வந்துவிடுவதாகத் தெரிவித்தார். சகுந்தலாவின் நினைவுகளும், ஜெகதீஷுடன் நேற்றிரவு போனில் பேசிய ரகசியங்களும் அவர் மனதில் ஒரு புதிய குஷியைக் கொடுத்திருக்க, அலுவலகக் கடமைகளை விட அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பயணமே அவருக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது.



வீட்டின் மொத்தப் பொறுப்பையும் சுமக்கும் இல்லத்தரசியான வைதேகி, சமையலறை வேலைகளுக்கு இடையே ஹாலில் மாட்டப்பட்டிருந்த  Calendar  உற்று நோக்கினாள். 



ரேகாவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் வாழ்க்கைக்குள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே எல்லாமே தலைகீழாக மாறியிருப்பதை நினைத்து வியந்தபடி, அடுத்த வாரம் தாங்கள் அந்த ஊருக்குப் புறப்படப் போகும் அந்த விசேஷமான நாளைப் பார்த்து, சிவப்பு மை பேனாவால் கேலண்டரில் வட்டமிட்டுக் குறித்துக் கொண்டாள்.



அன்று இரவு வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் காத்துக்கொண்டிருந்தது. திவ்யா கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்த வேகத்தில், சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த வைதேகியைப் பின்னாடியிருந்து ஆசையோடு இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். "அம்மா! எனக்கு ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சு!" என்று வீடே அதிரும் அளவுக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தோடு கூவினாள்.



மகளின் மகிழ்ச்சியைக் கண்ட வைதேகிக்கு முகம் மலர்ந்தது. "அப்படியா  !   இவ்வளவு சீக்கிரம் சம்மதிப்பாங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்லைடி," என்று ஆச்சரியமும் பாராட்டும் கலந்த குரலில் கூறினாள். திவ்யா துப்பட்டா இல்லாத தன் புதிய சுதந்திரத்தோடு துள்ளிக்குதித்து சோபாவில் அமர்ந்தாள்.



அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பிரபாகர் வீட்டின் வாசலைத் தாண்டி ஹாலுக்குள் நுழைந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான விறைப்பும், அதே சமயம் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு பெருமிதமும் தெரிந்தது. அவரைப் பார்த்த வைதேகி ஆவலோடு, "என்னங்க, உங்களுக்கும் ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சா?" என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள்.



பிரபாகர் தன் கையில் இருந்த பையை சோபாவில் வீசிவிட்டு, வைதேகியை நேராகப் பார்த்தார். "இல்லை வைதேகி, நான் என் வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டேன்!" என்று  கூறினார். அவர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகியும் திவ்யாவும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள்.



"என்னது! வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டீங்களா?" என்று வைதேகியும் திவ்யாவும் ஒருசேர சோகமும் பதற்றமும் நிறைந்த குரலில் கத்தினார்கள். ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தின் மொத்தப் பொருளாதாரமும் அந்த வேலையை நம்பி இருக்கும்போது, இப்படி அதிரடியாக முடிவெடுத்தாரே என்று வைதேகிக்கு நெஞ்சு படபடவென அடிக்கத் தொடங்கியது.



ஆனால், அடுத்த கணமே பிரபாகரின் உதட்டில் ஒரு பெரிய  புன்னகை மலர்ந்தது.  பதற்றமாக நின்ற வைதேகியையும், சோபாவில் இருந்த திவ்யாவையும் பார்த்து ஒரு குறும்புப் பார்வை பார்த்தவர், தன் பாக்கெட்டில் இருந்த  ஸ்மார்ட்போனை எடுத்து அதன் திரையைக் காண்பித்தார்.



அந்தப் போனின் திரையில் வந்திருந்த வங்கி  SMS வைதேகியும் திவ்யாவும் உற்றுப் பார்த்தார்கள். அதில்  Balance  '50,00,000' என்று அந்தப் பெரிய தொகை  பளபளவென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த இருவருக்கும் ஒரு நிமிடம் மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது.



இருவரும் வாய் பிளந்து சிலையாக நிற்க, வைதேகி  , "என்னங்க இது... ரிசைன் பண்ணிட்டேன்னு சொல்றீங்க, ஆனா அக்கவுண்ட்ல இவ்வளவு பெரிய தொகை இருக்கு? ஒருவேளை லாட்டரி கிட்டி எதாவது அடிச்சிடுச்சா உங்களுக்கு?" என்று சொல்ல முடியாத ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள்.





பிரபாகர் கலகலவெனச் சிரித்துக்கொண்டே முன்னே வந்து, தன் மனைவி வைதேகியையும் மகள் திவ்யாவையும் ஒரே சேரத் தன் வலுவான கைகளால் அணைத்துக் கட்டிக்கொண்டார். "ஐயோ இல்லை வைதேகி! ஆபீஸ்ல அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் எனக்கு ஒரு மாசம் இல்ல, ஒரு நாள் கூட லீவு தர முடியாதுன்னு சட்டம் பேசினான்,"  .



"அவன் அப்படி கறாரா சொன்னதும்  எனக்குக் கோபம் வந்துடுச்சு. உடனே வெளிய வந்து நம்ம சம்பந்தி ஜெகதீஷுக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொன்னேன். ஆனா அவரோ, 'அவ்வளவுதானா சம்பந்தி'ன்னு கேட்டுட்டு, அடுத்த நிமிஷமே 50 லட்ச ரூபாயை என் அக்கவுண்டுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிட்டாரு! அதான், அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் மூஞ்சியிலேயே என் ரிசைன் பேப்பரை தூக்கி வீசிட்டு கெத்தாக வந்துட்டேன்!" என்று பிரபாகர் சொல்ல, இருவராலும் அதை இன்னும் நம்பவே முடியவில்லை.



"என்னங்க, 50 லட்சத்தை அப்படியே கேட்டு வாங்கினீங்களா?" என்று வைதேகி திகைக்க, பிரபாகர் அவளது தோளைத் தட்டி, " வைதேகி! அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னாரு பாரு... 'நாமதான் இப்போ ஒரே குடும்பம்னு ஆயிட்டோம்ல சம்பந்தி, இதுக்கு அப்புறமும் காசைப் பார்க்கக் கூடாது'ன்னு சொன்னாரு. அதைச் சொல்லும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் அப்படியே புல்லரிச்சுப் போச்சு வைதேகி! உண்மைலேயே இப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பந்தம் கிடைக்க நாம கோடி புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும்," என்று நெகிழ்ச்சியோடு உருகினார்.



அவர்கள் மூவரும் அந்தப் பெரும் பணக்காரக் குடும்பத்தின் தாராள குணத்தையும், தங்களுடைய அதிர்ஷ்டத்தையும் நினைத்து நெகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தனர். 50 லட்சம் கைக்கு வந்த தைரியத்தில் பிரபாகரின் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக மாறியிருக்க, வைதேகியும் தன் குடும்பத்தின் அந்தஸ்து உயரப் போவதை எண்ணிப் பூரித்துப் போனாள். இப்போது எல்லோரும் வீட்டின் வாசலையே பார்த்தபடி, ஆபீஸிலிருந்து வரப்போகும்  விவேக்கின் வருகைக்காகவும், அவனது லீவு செய்திக்காகவும் ஆவலோடு காத்துக்கொண்டிருக்கத் தொடங்கினர்.





விவேக்கின் பைக் சத்தம் வீட்டின் வாசலில் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த கணமே, ஹாலில் அமர்ந்திருந்த திவ்யா உற்சாக மிகுதியால் சோபாவை விட்டுத் துள்ளி எழுந்தாள். "அம்மா! அண்ணன் வந்துட்டான்!" என்று சத்தமாகக் கத்தினாள். 50 லட்சம் ரூபாய் கைக்கு வந்த குஷியில் இருந்த பிரபாகரும் வைதேகியும், விவேக்கின் வரவை நோக்கித் தங்கள் பார்வைகளைத் திருப்பினார்கள். வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் அவனது லீவு செய்தியைக் கேட்க ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தது.



வாசலில் பைக்கை நிறுத்திவிட்டு, தன் கொள்கை மாறாத அந்த ஃபார்மல் உடையில் விவேக் மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். வாசற்படியில் நின்றபடி தன் ஷூக்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி ஓரமாக விட்டவன், ஹாலில் இருந்தவர்களின் முகங்களில் தெரிந்த அந்த விசித்திரமான பதற்றத்தையும் ஆர்வத்தையும் கவனித்தான். அவனது சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் எல்லாரையும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தன. அவன் உள்ளே வந்த உடனே, சமையலறை வாசலில் நின்றிருந்த வைதேகி அவசரமாக அவனை நெருங்கினாள்.



வைதேகி தன் பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவளது குரலில் அந்த ஆர்வம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. "டேய் விவேக்! லீவு விஷயம் என்னடா ஆச்சு? உனக்கு ஒரு மாசம் லீவு குடுத்துட்டாங்களா?" என்று ஆவலோடு கேட்டாள். அவளுக்குள் ரேகாவின் ஊருக்குப் போகும் அந்தப் பயணத்தின் குதூகலம் அதிகமாக இருந்தது. விவேக் தன் ஆபீஸ் பையைக் கழற்றி சோபாவின் மீது வைத்தபடி, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிவிட்டான். அவனது முகம் எப்போதும் போல எந்த உணர்ச்சியுமின்றி விறைப்பாக இருந்தது.



விவேக் தன் கண்ணாடியைச் சரிசெய்துகொண்டே,



 "அம்மா... இப்போதைக்கு எனக்கு ஆபீஸ்ல லீவு கிடைக்கிறது சந்தேகம் தான்ம்மா," என்று மிக நிதானமாகச் சொன்னான். அவன் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தை, வைதேகியின் மனதில் ஒரு நிமிடம் இடியாக இறங்கியது. 50 லட்சம் ரூபாய் பணமும் கைக்கு வந்து, அடுத்த வாரம் கிளம்பலாம் என்று கேலண்டரில் வட்டமிட்டு வைத்திருந்த அவளது கனவுகள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் கலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளுக்குள் தொற்றிக்கொண்டது.



வைதேகி தன் முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு, "என்னடா இப்படிச் சொல்லுற? அப்போ நாம எல்லாரும் ரேகாவின் வீட்டுக்கு ஒண்ணா போக வேண்டாமா? நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் எப்படிடா போறது?" என்று கவலையும் ஏமாற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டாள். விவேக் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான். அவனது கொள்கை சிங்கம் கேரக்டர் அவனுக்குள் மீண்டும் தலைதூக்கியது. படித்த படிப்பிற்கும் பார்க்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமில்லாமல் ஐடியில் இருந்தாலும், தன் வேலையின் மீதான அவனது பிடிவாதம் மாறவில்லை.

  



"அம்மா... என்னால இப்போதைக்கு வர முடியாது. உங்களுக்கு அங்க போகணும்னு ஆசையா இருந்தா, நீங்க எல்லாரும் வேணும்னா போயிட்டு வாங்க. நான் இங்கேயே இருந்து ஆபீஸ்க்குப் போய்க்கிறேன்," என்று விவேக் கறாராகப் பதில் அளித்தான். தன் மகன் இல்லாமல் அந்தப்  பங்களாவிற்குள் நுழைவது எப்படி என்று வைதேகி திகைத்து நிற்க, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த பிரபாகர் மெல்ல நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். 50 லட்சம் ரூபாய் பேங்க் பேலன்ஸ் தந்த தைரியத்தில் அவர் விவேக்கை ஏறிட்டார.



பிரபாகர் தன் கம்பீரமான குரலில், "டேய் விவேக்! லீவு தரலைன்னா அந்த நாய் வேலை உனக்கு எதுக்குடா? அந்த வேலையை உடனே ரிசைன் பண்ணுடா!" என்று அதிரடியாகச் சொன்னார். "அதான் ரேகா வீட்டுக்கு நாம போறோமே, அவங்க எல்லாரையும் விடப் பெரிய கோடீஸ்வரங்க, நம்ம எல்லாரையும் அவங்க நல்லாப் பார்த்துப்பாங்க!" என்று அவர் தன் வருங்காலச் சம்பந்தியின் அந்தஸ்தை நம்பிப் பேசினார். அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் விவேக்கின் கொள்கை மூளையைச் சுண்டி இழுத்தன.



அப்பா சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் கோபம் அனலாகக் கொதித்தது. அவனது கண்கள் சிவந்தன. "என்னப்பா பேசுறீங்க நீங்க? என்னைப் போயி மாமியார் வீட்டுல பிச்சை எடுக்கச் சொல்லுறீங்களா?" என்று ஆத்திரத்துடன் எகிறினான். "என்னதான் அவங்க நம்மள விடப் பெரிய பணக்காரராக இருந்தாலும், எனக்கு அவங்ககிட்ட இருந்து சல்லிக் காசு கூட வேண்டாம். என் உழைப்புல வர்ற காசுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று தன் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காமல் கத்தினான்.



விவேக் அங்கிருந்த எல்லாரையும் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்து உக்கிரமாகப் பார்த்தான். "அதை மீறி, உங்கள்ள யாராச்சும் அவங்ககிட்ட இருந்து காசு பணம் எதையாவது எதிர்பார்த்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் மனுஷனாவே இருக்க மாட்டேன்! நான் யாருன்னு காட்டிருவேன்," என்று தன் அப்பா, அம்மா இருவருக்கும் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுத்தான். அவனது இந்தத் திடீர் ஆத்திரத்தைப் பார்த்ததும் வைதேகிக்கு நெஞ்சு அள்ளியது.



விவேக் கத்திய கத்துல வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் பயத்தில் நடுங்கியது. தப்பித்தவறிக்கூடப் பிரபாகர் தன் வாயைத் திறந்து அந்த 50 லட்சம் ரூபாய் ரகசியத்தை விவேக்கிடம் சொல்லிவிடக் கூடாதே என்று அவள் பதறினாள். விவேக்கிற்குத் தெரிந்தால் இந்த நிமிஷமே  வீட்டை  இரண்டாக்கிவிடுவான் என்று அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். உடனே பாய்ந்து வந்த வைதேகி, பிரபாகரின் சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கமாக இழுத்தாள்.



வைதேகி தன் கணவனின் காதோரம் மிக நெருக்கமாகக் குனிந்து, அருகில் நின்றிருந்த திவ்யாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் படியான ஒரு மெல்லிய  குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். "என்னங்க! தப்பித் தவறிக்கூட உங்களுக்கு அந்தச் சம்பந்திக்கிட்ட இருந்து வந்த அந்த 50 லட்சம் ரூபாயைப் பத்தி இவன்கிட்ட எதையும் பேசிடாதீங்க. அப்படி மட்டும் பேசிட்டீங்கன்னா, அப்புறம் நாம எல்லாரும்  தெருவுலதான் நிற்கணும், ஜாக்கிரதை!" என்று   . பிரபாகரும் தன் மகனின் கோபத்தைப் பார்த்துப் பயந்து போய், "சரிடி, பேசல" என்பது போல் தலையை ஆட்டினார்.



விவேக்  தன் அம்மாவும் அப்பாவும் தனக்கு முன்னாலேயே ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வதைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவனுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம் எட்டிப்பார்த்தது. "என்னம்மா நீங்க ரெண்டு பேரும்? அப்படி என்ன குசுகுசுன்னு உங்களுக்குள்ளேயே ரகசியமா பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க?" என்று சந்தேகக் கணைகளுடன் தன்  பார்வையை வைதேகியின் மீது திருப்பினான்.



வைதேகி சட்டென்று தன் முகத்தில் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டு சமாளித்தாள். "அது... அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்! நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் அந்த ஊருக்கு எப்படிப் போறது, அங்க போயிட்டு உன்னை நினைச்சு நாங்க எப்படித் தனியா இருக்கிறதுன்னுதான் உன்னோட அப்பாகிட்ட யோசிச்சுப் பேசிட்டு இருந்தேன்டா," என்று தன் பாச நாடகத்தைத் தத்ரூபமாக அரங்கேற்றினாள். அவளது பேச்சில் விவேக்கின் கோபம் மெல்லத் தணிந்தது.



விவேக் தன் அம்மாவைப் பார்த்து, "அம்மா... நான் இதப்பத்தி ஏற்கெனவே ரேகாகிட்ட போன்ல பேசிட்டேன்," என்று விஷயத்தை உடைத்தான். "அவ உங்களை எல்லாரையும் கண்டிப்பா வரச் சொல்லியிருக்காம்மா. நீங்க எல்லாரும் போய் இந்த ஒரு மாசம் அவங்க  வீட்டுல தங்கி இருந்துட்டு வாங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல நடுவுல எப்போவாச்சும் டைம் கிடைச்சா, சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுக்கு நான் அங்க வந்து உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போறேன்," என்று தன் திட்டத்தைக் கூறினான்.



தன் மகன் சொன்ன இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. "அப்பாடா! இவன் வரலன்னா என்ன, நாம நிம்மதியா   போய் ஒரு மாசம் ஜாலியா இருக்கலாம்,  " என்று உள்ளுக்குள் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக்குதித்தாள். ஆனால், அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் முகத்தை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டாள்.



வைதேகி தன் வருத்தத்தை வெளிப்படுத்துவது போலப் போலியாக ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டு, "சரிடா விவேக்... நீயே இவ்வளவு தூரம் வற்புறுத்திச் சொல்றதுனால, நான் என் கவலையெல்லாம் ஒதுக்கி வச்சிட்டு அங்க போகச் சம்மதிக்கிறேன்," என்று விவேக்கைப் பார்த்துச் சொன்னாள். அப்படிச் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணமே, விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் தன் பின்னால் கையை மறைத்து, பிரபாகரைப் பார்த்துத் தன் கட்டை விரலை உயர்த்தி "சக்சஸ்!" என்று சைகை காட்டினாள். 
  

அம்மா செய்த இந்தத் தில்லாலங்கடி வேலையையும் குறும்புத்தனத்தையும் பின்னால் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த திவ்யா, சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் கொல்லெனச் சிரித்துவிட்டாள்.