Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( Re - Started )

[David2025]

திவ்யா ஒரு நிமிடம் யோசித்துவிட்டு நெகிழ்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினாள். "ஐயோ அப்பா... எனக்கு அண்ணியை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அதுலயும் அவங்க குடும்பம் எல்லாரும் எவ்வளவு ஜாலியான டைப் தெரியுமா? நம்ம வீட்டுக்கு வந்த கொஞ்ச நேரத்துலயே எவ்வளவு பாசமா பழகிட்டாங்க. அவங்க போடுற அந்த மாடர்ன் டிரஸ்ஸும், அந்த ஸ்டைலும் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குப்பா," என்று உற்சாகமாகச் சொன்னாள்.



அப்போது வைதேகி இடையில் புகுந்து, "அது சரிடி... எல்லாம் இருக்கட்டும். அந்தத் தம்பி தினேஷை (ரேகாவோட அண்ணன்) பாத்ரூம் வரைக்கும் கூட்டிட்டுப் போனியே... அங்க என்ன நடந்துச்சு?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். அந்த ஒரு கேள்வியில் திவ்யா அப்படியே சிலையாக உறைந்து போனாள். பாத்ரூமுக்குள் அந்தத் தடித்த உறுப்பைத் தான் தொட்டுச் சுத்தம் செய்த காட்சிகள் மின்னல் போல அவள் நினைவுக்கு வந்து போயின.



திவ்யா சட்டெனத் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, "ச்சி... போங்க மம்மி!" என்று வெட்கத்தில் சிவந்து போனாள். 




அவளது அந்த அதீத வெட்கத்தைப் பார்த்ததும் பிரபாகருக்கும் வைதேகிக்கும் உள்ளே ஏதோ ஒரு 'விசேஷம்' நடந்திருப்பது புரிந்துவிட்டது. வைதேகி விடாமல், "என்னடி... நீ வெட்கப்படுறதைப் பார்த்தா உள்ளே அந்தத் தம்பியோட 'தம்பியை'  ஏதாவது பண்ணிட்டியா?" என்று வம்புக்கு இழுக்க, திவ்யா "ஐயோ போங்க மம்மி!" என்று சிணுங்கியபடி தன் கைகளை உதறிவிட்டுப் போர்வையை இழுத்து முகத்தைப் போர்த்திக் கொண்டாள். அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் சிரிப்பொலியும் ரகசியமான கிண்டல்களும் நிறைந்து வழிந்தன.



அப்போ , திவ்யாவின் போன் அந்த நிசப்தமான இரவில் திடீரென ஒலிக்க, அந்த அறையில் இருந்த மூவருமே ஒரு நிமிடம் திடுக்கிட்டுப் போனார்கள். "யாருடி இந்த நேரத்துல போன் பண்றது?" என்று வைதேகி ஆச்சரியமாகக் கேட்க, திவ்யா போன் திரையைப் பார்த்தாள். அது ஒரு புதிய நம்பராக இருந்தது. யாராக இருக்கும் என்ற எரிச்சலுடன் போனை எடுத்தவள், தன் அப்பா அம்மா முன்னிலையிலேயே அந்த அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் போட்டு, "ஹலோ... யாரு?" என்று அதிகாரமாகக் கேட்டாள்.



போனின் மறுமுனையில் ஒரு கம்பீரமான ஆண் குரல், "திவ்யா... எப்படி இருக்க?" என்று மிக நெருக்கமாகக் கேட்டது. அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் திவ்யா ஒரு நிமிடம் விக்கித்துப் போனாள். 'யாரடா இது? நடுச்சாமத்துல சரியாக என் பெயரைச் சொல்லி அழைக்கிறானே!' என்று அவள் குழம்பினாள். அந்தக் குரலில் ஒருவிதமான அதிகாரம் கலந்த ஈர்ப்பு இருந்தது, எங்கோ கேட்ட குரல் போல அவளுக்குத் தோன்றினாலும், யாரென்று சட்டென அவளால் கணிக்க முடியவில்லை.



அருகில் படுத்திருந்த வைதேகி, "யாரடி அது?" என்று தன் கண்கள் மூலமாகவே சைகையில் கேட்க, திவ்யா தனக்குத் தெரியாது என்பது போலத் தன் உதடுகளைப் பிதுக்கினாள். பிரபாகரும் ஆர்வத்துடன் போனை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த மர்ம நபர் மீண்டும் பேசினான், "என்ன திவ்யா... நான் யாருன்னு உனக்கு இன்னும் தெரியலையா? இல்ல, தெரிஞ்சும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறியா?" என்று அவன் குறும்புடன் கேட்டான்.



திவ்யா சற்றே கடுப்புடன், "சாரிப்பா... நிஜமாவே நீங்க யாருன்னு தெரியல. எதுக்காக இப்போ எனக்கு கால் பண்ணிருக்கீங்க?" என்று கேட்டாள். அதற்கு அந்த நபர் சிரித்துக்கொண்டே, "பரவாயில்லை... உனக்கு என்னை வேணும்னா தெரியாம இருக்கலாம், ஆனா என் தம்பியை   உனக்கு நல்லாவே தெரியுமே!" என்று குறும்பாக சொன்னான்.  



திவ்யாவுக்குத் மேலும் குழப்பமாக இருந்தது . 'இவரையே யாருன்னு தெரியல, இதுல இவரோட தம்பியைத் தெரியும்னு சொல்றாரே!' என்று நினைத்தவள், தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்க்கக் குரலை இன்னும் கடுமையாக்கினாள். "ஹலோ மிஸ்டர்! நடுராத்திரி ஒரு பொண்ணுக்குப் போன் பண்ணி இப்படித்தான் வம்பு இழுப்பீங்களா? இப்போ நீங்க யாருன்னு சொல்லலன்னா, போனை கட் பண்ணி அந்த நம்பரை இப்போவே பிளாக் பண்ணிருவேன்!" என்று எச்சரித்தாள்.



திவ்யா கோபமாகப் பேசுவதைப் பார்த்த அந்த நபர், "ஹலோ திவ்யா... நான்தாண்டி தினேஷ் பேசுறேன்! இவ்வளவு சீக்கிரம் என்னை மறந்துட்டியா?" என்று தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தினான். 'தினேஷ்' என்ற அந்தப் பெயரைச் சொன்ன மாத்திரத்தில், திவ்யாவுக்குப் பாத்ரூமில் நடந்த அந்தச் சம்பவமும், அவன் அந்தப் பருத்த உறுப்பைத் தன் கைகளால் பிடித்த அந்தச் சூடும் மின்னல் வேகத்தில் நினைவுக்கு வந்து போயின.



தினேஷ் என்று தெரிந்த அடுத்த நொடி, அருகில் இருந்த பிரபாகரும் வைதேகியும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். "என் தம்பியைத் தெரியும்" என்று தினேஷ் சொன்ன அந்த இரட்டை அர்த்தப் பேச்சைக் கேட்டு, அவர்கள் இருவரும் வாயில் கையைத் வைத்துக்கொண்டு குலுங்கிச் சிரித்தனர். தன் மகளின் அந்தப் பாத்ரூம் ரகசியம் இப்போது அப்பட்டமாகத் தெரிந்ததில் அவர்களுக்கு ஒரே கும்மாளம்.



திவ்யா பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றாள். 'ஐயோ... எல்லாம் இவங்களுக்கும் தெரிஞ்சிடுச்சே!' என்று மனதிற்குள் புலம்பிக்கொண்டே, சட்டென ஸ்பீக்கரை ஆஃப் செய்தாள். தன் முகத்தில் வழிந்த அந்த அதீத வெட்கத்தை மறைக்க முடியாமல், போனை காதில் வைத்தபடி அப்படியே அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடினாள். அவளது அந்த அவசரமான ஓட்டத்தைப் பார்த்த பிரபாகரும் வைதேகியும், "இருடி... எங்க ஓடுற?" என்று கிண்டலாகக் கத்தியபடி மீண்டும் ஒருமுறை விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர்.



இங்க , பிரபாகரின் போன் திடீரென அதிர்ந்தது. தலையணைக்கு அருகில் இருந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தபோது, அதில் 'ஜெகதீஷ்' என்று பெயர் மின்னியது. பிரபாகர் ஒரு கணம் தயங்கிவிட்டு, "வைதேகி, உன் அண்ணன் தான் கூப்பிடுறாரு, நீ பேசுறியா?" என்று போனை அவளிடம் நீட்டினார். ஆனால் வைதேகியோ, "ஐயோ... இந்த நேரத்துல எதுக்கு? சும்மா இருங்க," என்று வெட்கத்தோடு தன் முகத்தைத் தலையணையில் இன்னும் ஆழமாகப் புதைத்துக்கொண்டாள்.



பிரபாகர் சிரித்துக்கொண்டே போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டு அட்டெண்ட் செய்தார். "ஹலோ சம்பந்தி... எப்படி இருக்கீங்க? இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டு இருக்கீங்க?" என்று உற்சாகமாகக் கேட்டார். ஆனால், மறுமுனையில் பேசியது ஜெகதீஷ் அல்ல. சகுந்தலாவின் வசீகரமான குரல் ஒலித்தது. "என்ன சம்பந்தி... வீட்டுக்குப் போனதும் எங்களை மறந்தே போயிட்டீங்களா? ஒரு போன் பண்ணக் கூட உங்களுக்கு நேரம் இல்லையா?" என்று பாசமான அதிகாரத்துடன் அதட்டினாள்.



பிரபாகர் பதறிப்போய், "இல்ல சம்பந்தி, தப்பா நினைக்காதீங்க. காலையில பேசலாம்னு தான் இருந்தோம். சரி, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?" என்று கேட்க, சகுந்தலா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். "நான் நல்லாவே இல்லை சம்பந்தி," என்று அவள் சொன்னதும் பிரபாகர் அதிர்ச்சியாகி, "ஏன் சம்பந்தி, என்ன ஆச்சு?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார். வைதேகி இப்போது தலையணையில் இருந்து மெல்லத் தலைதூக்கி அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து ரசிக்கத் தொடங்கினாள்.



சகுந்தலா சிணுங்கிக்கொண்டே, "செஞ்சது எல்லாம் செஞ்சிட்டு என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டா என்ன அர்த்தம்? நீங்க ஊத்துன அந்தப் பாயசம் உள்ளே வரைக்கும் போயிருச்சு சம்பந்தி. அதைச் சுத்தம் பண்றேன்னு நீங்க கையை உள்ளே விட்டதுல, என்னோட அந்தப் பட்டுப் போன்ற இடமெல்லாம் ஒரே நாஸ்தி ஆயிடுச்சு," என்று அவள் சொல்ல, பிரபாகருக்கு உடல் சிலிர்த்தது. அவளது மார்புகளுக்குள் தான் விரலை விட்டுத் தேய்த்த அந்தத் தருணம் அவர் நினைவுக்கு வந்தது.



பிரபாகர் ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன், "என்ன சம்பந்தி இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க? நீங்க மட்டும் சம்மதிச்சிருந்தா அந்தப் பாயசத்தை மொத்தமா வழிச்சு எடுத்துச் சுத்தம் பண்ணியிருப்பேனே!" என்று விளையாட்டாகச் சொல்ல, சகுந்தலா சிரித்துக்கொண்டே, "யாராவது இப்போ வேண்டாம்னு சொன்னாங்களா? இங்க வாங்க... அப்புறம் உங்களைக் கவனிச்சுக்கிறேன்," என்று பொய்யாக மிரட்டினாள். வைதேகி இதைக் கேட்டு தன் கணவனின் மார்பில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள்.


அப்போது மறுமுனையில் சகுந்தலாவின் போனை ஜெகதீஷ் பிடுங்கிக்கொண்டார். "ஹலோ சம்பந்தி... கோவிச்சுக்காதீங்க, இவ சும்மா விளையாடிட்டு இருக்கா!" என்று ஜெகதீஷ் சொல்ல, வைதேகியின் இதயத்துடிப்பு சட்டென அதிகரித்தது. 'தங்கச்சி' என்று அவர் கூப்பிடும் குரலைக் கேட்டாலே அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம் ஏற்படும். பிரபாகர் போனை வைதேகியிடம் நீட்டி, "இதோ... தங்கச்சிம்மா பக்கத்துல தான் படுத்திருக்கா, பேசுங்க," என்றார்.