Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( Re - Started )

[David2025]

 ரேகாவின் குடும்பம் விடைபெற்றுச் சென்ற பிறகு, அந்த வீடே ஒருவிதமான மயக்கத்திலும் உற்சாகத்திலும் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அன்று இரவு படுக்கையறையில், பிரபாகர் மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு கூரையைப் பார்த்தபடி ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தார். வைதேகி மெல்ல அவர் அருகில் வந்து, அவரது அகன்ற மார்பில் தன் தலையைச் சாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள். அந்த அறையில் நிலவிய அமைதி, அவர்களின் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை இன்னும் அதிகமாக்கியது





பிரபாகர் மெல்லப் பேச்சைத் தொடங்கினார். "வைதேகி... அவங்க வந்த அந்தக் கறுப்பு நிற காரைப் பார்த்தியா? அது ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நம்ம ரெண்டு தலைமுறைச் சொத்தைச் சேர்த்தாலும் அந்த ஒரு கார் அளவுக்கு வருமான்னு தெரியல. அவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரக் குடும்பம், ஆனா நம்மகிட்ட எவ்வளவு இயல்பாப் பழகிட்டாங்க!" என்று வியப்புடன் சொன்னார். அவரது குரலில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வசதியைக் கண்ட பிரமிப்பு இன்னும் குறையவில்லை.



வைதேகி அவர் மார்பில் தன் கை விரல்களைக் கோதிக் கொண்டே, "எனக்கும் அதே ஆச்சரியம்தான்ங்க. அவங்க போட்டுருந்த டிரஸ், அந்த நகை, அந்த கார் எல்லாமே ஆடம்பரத்தின் உச்சமா இருந்தாலும், அவங்க மனசு அப்படியே நம்மள மாதிரி இருக்கு. ஏதோ பல வருஷமா நம்ம கூடப் பழகுன சொந்தக்காரங்க மாதிரி இல்லை வந்து ஒட்டிக்கிட்டாங்க?" என்று தன் பங்குக்கு வியப்பை வெளிப்படுத்தினாள். ரேகாவின் குடும்பம் காட்டிய அந்தத் துணிச்சலான நெருக்கம் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தைத் தந்திருந்தது.



பிரபாகர் மெல்லத் தன் கையை வைதேகியின் தோளில் போட்டு அணைத்துக்கொண்டார். "குறிப்பா அந்த ஜெகதீஷ்... ஆளு பார்க்கத்தான் பிசினஸ் மேன் மாதிரி கம்பீரமா இருக்காரு, ஆனா பழகும்போது அப்படியே நம்ம வீட்டுப் பையன் மாதிரி மாறிடுறாரு. உன்னை அவரு 'தங்கச்சிம்மா'ன்னு கூப்பிடும்போது எனக்கே ஒரு நிமிடம் புல்லரிச்சுப் போச்சு!" என்று அவர் சொல்ல, வைதேகியின் முகம் அந்த இருட்டிலும் லேசாகச் சிவந்தது.



அடுத்த நொடி பிரபாகர் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன் அவள் பக்கம் திரும்பினார். "ஆனாலும் வைதேகி... நம்ம சம்பந்தி ஜெகதீஷ் உன்னையே தான் ரசிச்சுட்டு இருந்தாருன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும். நீ பாவாடையைக் கட்டிக்கிட்டு அந்த ஹால்ல ஓடுனப்போ, அவர் கண்ணு ஒரு நிமிஷம் கூட உன்னை விட்டு விலகலை.  நீயும் பாவாடையோடு  முலையை பிடிச்சிக்கிட்டு அப்படி ஒரு லட்சணமா இருந்தே!" என்று அவர் கிண்டலாகச் சொல்ல, வைதேகி வெட்கத்தில் அவர் நெஞ்சில் செல்லமாக ஒரு தட்டுத் தட்டினாள்.





"ஐயோ... ச்சி! சும்மா இருங்க... அவரு ஏதோ விளையாட்டா பண்ணாருன்னா, நீங்களும் அதை இப்படியே சொல்லிட்டு இருப்பீங்களா?" என்று அவள் சிணுங்கினாலும், அவள் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புன்னகை அந்தப் புகழ்ச்சியை அவள் ரசிப்பதைக் காட்டியது. "பெத்த பையன் முன்னாடியே இப்படிப் பாவாடையோட ஓட வச்சிட்டீங்களேன்னு எனக்கு எவ்வளவு சங்கடமா இருந்துச்சு தெரியுமா?" என்று அவள் பொய்யாகக் கோபித்துக்கொண்டாள்



பிரபாகர் அவளது கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளி, "இதுல என்னடி சங்கடம்? நாமதான் இனிமே ஒரே குடும்பம் ஆயிட்டோமே! அவரு உன்னைத் துரத்துனப்போ உன்கிட்ட இருந்த அந்தப் பயமும் வெட்கமும் பார்க்கவே அழகா இருந்துச்சு. அதை ரசிக்காத ஆண் இந்த உலகத்துலேயே இருக்க மாட்டான். அதான் சம்பந்தியும் விடாம உன்னைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு!" என்று அவர் இன்னும் கொஞ்சம் வர்ணிக்க, வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது.



வைதேகி மெல்ல நிமிர்ந்து அவர் கண்களைப் பார்த்தாள். "அது என்னமோ நிஜம்தான்ங்க... அவங்க பேசின பேச்சு, அந்தப் பழக்கம் எல்லாமே ஒரு நிமிஷம் நம்ம கட்டுப்பாட்டை மீறிப் போக வைக்குது. அந்த சகுந்தலா அம்மாவும் அப்படித்தான், உங்களை அவங்க உரிமையாத் தொட்டுப் பேசும்போது எனக்கே ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா அதுல இருந்த ஒரு நேர்மை எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது," என்று அவள் சொல்ல, பிரபாகர் அந்தப் பாயாசக் காட்சியை நினைத்துப் பார்த்துத் தன் எச்சிலை விழுங்கினார்.



"ஆமா வைதேகி... அந்தச் சகுந்தலா கிட்ட ஒரு அலாதியான வசீகரம் இருக்கு. அவங்க மார்புல பாயாசம் கொட்டுனப்போ நான் துடைச்சு விட்டேன் பாரு... அப்போ என் விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் அவங்க அப்படியே உருகிப் போயிட்டாங்க. எனக்கும் அந்தத் நேரத்துல என்ன நடக்குதுன்னே புரியல, ஏதோ ஒரு போதை ஏறுன மாதிரி இருந்துச்சு," என்று பிரபாகர் உண்மையை மறைக்காமல் சொன்னார். வைதேகி அதைக் கேட்டு ஆத்திரப்படாமல், மாறாக அவர் மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள்.



இரவு நேரத்தின் குளிர் மெல்ல அதிகரிக்க, இருவரும் ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டனர். "வர்ற வாரம் அவங்க ஊருக்குப் போகப் போறோம்... அங்க ஒரு மாசம் தங்குறதுன்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ஒரு பக்கம் பயமா இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பு இருக்குங்க. அங்க இன்னும் என்னென்ன விளையாட்டெல்லாம் நடக்கப் போகுதோ!" என்று வைதேகி ரகசியமாகக் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.



பிரபாகர் அவளை இன்னும் பலமாக அணைத்துக் கொண்டார். "எது நடந்தாலும் அது நம்ம நல்லதுக்குதான்னு நினைச்சுப்போம் வைதேகி. 5 கோடி ரூபாய் சொத்து, அதுக்கும் மேல இவ்வளவு ஜாலியான ஒரு சம்பந்திக் குடும்பம்... விவேக் குடுத்து வச்சவன் தான். நாமளும் அந்த ஒரு மாசத்தை வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத ஒரு காலமா மாத்திருவோம்!" என்று அவர் சொல்ல, வைதேகி ஆமோதிக்கும் விதமாகத் தன் இதழ்களால் அவர் மார்பில் ஒரு அழுத்தமான முத்தம் பதித்தாள். இருவரும் அந்தப் புதிய உலகத்தின் கனவுகளில் மெல்ல ஆழ்ந்தனர்.





அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்த முத்தம் நீண்டுகொண்டே போனது. கண்கள் மூடிய நிலையில் அந்த அறையின் அமைதியில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டும் ஆக்ரோஷமாக ஒலித்தது. இருவருமே அந்தப் பரவசத்தில் தங்களை மறந்திருந்தனர், ஆனால் அவர்கள் மனதிற்குள் ஓடிய எண்ணங்கள் வேறாக இருந்தன.



முத்தத்தின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பிரபாகரின் நினைவுகள் மெல்லச் சறுக்கின. கண்கள் மூடியிருந்த அந்த இருளில், அவர் இதழ்களைச் சுவைப்பது வைதேகி அல்ல, அது சகுந்தலா என்பது போன்ற ஒரு மாயை அவருக்குள் உருவானது. சகுந்தலாவின் அந்த வசீகரமான முகமும், அன்று அவர் தொட்டுத் துடைத்த அந்த மென்மையான மார்புகளின் நினைவும் வர, அவரது முத்தம் இன்னும் ஆக்ரோஷமாகவும் வெறித்தனமாகவும் மாறியது.



அதே சமயம் வைதேகிக்கும் அதே போன்ற ஒரு உணர்வுதான் ஏற்பட்டது. பிரபாகரின் அணைப்பில் இருந்தவளுக்கு, திடீரென ஜெகதீஷின் அந்தத் தடித்த உருவமும், அவர் தன்னைத் துரத்திப் பிடித்த அந்த வேகமும் நினைவுக்கு வந்தது. தன் எச்சில் பட்ட கோழித் துண்டை அவர் ரசித்துச் சாப்பிட்ட அந்த வக்கிரம் அவளுக்குள் ஒரு கிளர்ச்சியைத் தூண்ட, தன் கணவனின் கீழ் உதட்டை வெறித்தனமாகப் பிடித்து இழுத்துத் தன் காமத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.



இருவரும் அந்த விசித்திரமான கற்பனை உலகில் மிதந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென 'பட்' என்ற சத்தத்துடன் கதவு திறக்கப்பட்டது. திடுக்கிட்டுப் பிரிந்த இருவரும் அதிர்ச்சியுடன் வாசலைப் பார்த்தனர். அங்கே திவ்யா கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, நெற்றியில் செல்லமாக அடித்துக்கொண்டபடி நின்று கொண்டிருந்தாள். 




"எப்பப் பாரு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இதே வேலையாப் போச்சு! கதவைத் திறந்து வச்சுக்கிட்டே இப்படி 'லைவ் ஷோ' காமிக்கலன்னா உங்களுக்குத் தூக்கமே வராதா?" என்று குறும்புடன் கேட்டுக்கொண்டே அவர்களுக்கு நடுவில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள்.




வைதேகி உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு, "ஏண்டி... ஒரு கதவைத் தட்டிட்டு வர்ற பழக்கமே இல்லையா உனக்கு?" என்று கேட்டபடி, திவ்யாவின் வலது கன்னத்தை ஆசையாகவும் செல்லமாகவும் கிள்ளினாள். மகள் இப்படித் திடீரென உள்ளே வந்ததில் ஒரு பக்கம் சங்கடமாக இருந்தாலும், மறுபக்கம் அவளது அந்தத் துறுதுறுப்பு வைதேகிக்கு எப்போதும் பிடிக்கும்.



திவ்யா தன் அம்மாவின் கையைத் தட்டிவிட்டு, "தட்டிட்டு வரலாம்னு தான் நினைச்சேன் மம்மி. ஆனா அப்படித் தட்டிட்டு வந்தா, உள்ளே நீங்க ரெண்டு பேரும் என்னென்ன லீலைகள் பண்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியாமப் போயிருமே! அதான் 'சர்ப்ரைஸ்' விசிட் கொடுத்தேன்," என்று சொல்லிச் சிரித்தபடி, தன் அம்மாவின் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டினாள். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் தைரியம் பிரபாகரையும் சிரிக்க வைத்தது.





இடதுபுறம் இருந்த அப்பா பிரபாகர், மகளின் செய்கையை ரசித்தபடி அவளது மறுகன்னத்தைப் பாசமாக வருடினார். "சரி விடுடா குட்டி... உனக்கு அவங்களைப் பிடிச்சிருக்கா?" என்று மெதுவாகக் கேட்டார். திவ்யா நிமிர்ந்து பார்த்து, "அவங்களைன்னா யாரைப்பா கேக்குறீங்க?" என்று புரியாமல் கேட்டாள். "அதான் ரேகா அண்ணியோட குடும்பத்தைச் சொல்லுறேன்," என்று பிரபாகர் விளக்கினார்.