Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( Re - Started )

[David2025]

 அதே சமயம் விவேக்கின் அப்பா பிரபாகர், ரேகாவின் அம்மாவான சகுந்தலாவிடம் மிகுந்த நெருக்கம் காட்டினார். அவர் சகுந்தலாவின் கன்னத்தைக் கிள்ளி விளையாட, பதிலுக்கு அவள் பிரபாகரின் தலையில் செல்லமாக ஒரு கொட்டு வைத்தாள். இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த இந்த அதீத உரிமை விவேக்கிற்கு விசித்திரமாக இருந்தது. அந்த ஹாலில் ஒரு பக்கம் மாடர்ன் கலாச்சாரம், இன்னொரு பக்கம் ஆபாசம் என எல்லாமே எல்லை மீறிப் போய்க்கொண்டிருந்தது.



இதற்கெல்லாம் மேலாக, விவேக்கின் தங்கை திவ்யா, ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷின் மடியில் அமர்ந்திருந்தாள். துப்பட்டா இல்லாததால் அவள் கழுத்து வழியாக அவள் மார்பின் ஒரு பகுதி அப்பட்டமாக வெளியே தெரிந்தது. அதைக் கைகளால் மறைக்க முற்பட்டபோது, தினேஷ் அவள் கையைத் தட்டிவிட்டு ஏதோ ஒரு குசும்புத்தனமான வார்த்தையைக் காதில் சொல்ல, திவ்யா வெட்கத்தில் அவன் நெஞ்சில் செல்லமாகத் தட்டிச் சிரித்தாள். விவேக்கின் பொறுமை முற்றிலும் தளர்ந்தது.





சகித்துக்கொள்ள முடியாத விவேக், ரேகாவைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றான். "ரேகா... என்னடி இதெல்லாம்? உங்க வீட்ல எல்லாரும் ஏன் இப்படி இருக்காங்க?" என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டான். அதற்குச் சிரித்துக்கொண்டே பதில் அளித்த ரேகா, "ஆமா விவேக்! நான் கூட இவங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் நம்ம வீட்டார்கூட மிங்கில் ஆவாங்கன்னு நினைக்கல. ஆனா பாத்தியா, வந்த கொஞ்ச நேரத்துலயே எப்படி பாசமா பழகிட்டாங்க?" என்று மிக இயல்பாகக் கூறினாள்.



விவேக் குழப்பத்தில் உறைந்தான். தன் கோணத்தில் அது அத்துமீறலாகத் தெரிந்தாலும், ரேகாவின் கோணத்தில் அது ஒரு பாசமான பழக்கமாகத் தெரிந்தது. "உனக்கு இது தப்புன்னு தோணலையா?" என்று அவன் கோபமாகக் கேட்க, ரேகா தன் கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டு, "இதுல என்னடா தப்பு இருக்கு? இதுல எனக்குப் பெருமையாத்தான் இருக்கு!" என்று சொன்னாள். விவேக், 'இவ என்ன இப்படிப் பேசுகிறாள்?' என்று நினைத்துத் தன் கோபத்தைக் கடித்துக் கொண்டான்.



அப்போது ஹாலில் இருந்து ஒரு அலறல் சத்தம் கேட்டது. "ஆஆ... விடுங்க!" என்று வைதேகியின் குரல் கேட்க, இருவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினார்கள். அங்கே, வைதேகியின் பாவாடை முடிச்சு அவிழ்ந்து விட, அதைத் தன் மார்போடு சேர்த்துப் பிடித்துக்கொண்டு அவள் ஹாலில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஜெகதீஷ் அவளைப் பிடிப்பதற்காக ஆக்ரோஷமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார். விவேக் தன் அம்மா துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு ஆத்திரம் அடைந்தான்.





ஆனால், அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்த விவேக்கிற்கு ஆத்திரம் கரையும் ஒரு உண்மை புரிந்தது. அவள் முகத்தில் எந்தத் தர்மசங்கடமும் இல்லை. மாறாக, ஒருவிதமான வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடனும், ரசனையுடனும் அவள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். இதைப்பார்த்துத் தடுப்பார் என்று பார்த்த அப்பா  பிரபாகரோ, "சம்பந்தி! விடாதீங்க... அவளைப் பிடிங்க!" என்று கைகளைத் தட்டி உற்சாகப்படுத்தினார். திவ்யாவோ, அம்மா ஓடுவதைப் பார்த்துச் சிரித்துத் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

[b][/b]



அப்போது ஜெகதீஷ் பாய்ந்து வந்து வைதேகியின் பாவாடையைப் பிடித்துப் பலமாக இழுத்தார். அந்தச் சிறு அசைவில் விவேக்கிற்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போல இருந்தது. தன் அம்மாவின் மானம் எல்லார் முன்னாடியும் போகப்போகிறதே என்று நினைத்து, விவேக் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து ஓடினான். ஆனால் அவனுக்கு முன்பே, அந்தப் பாவாடை முழுமையாகக் கீழே விழுவதற்குள், வைதேகி சாமர்த்தியமாக அருகிலிருந்த அறைக்குள் புகுந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.



அந்த அறைக்குள் அவள் புகுந்ததும் பாவாடை சுருண்டு கீழே விழுந்தது. ஒரு நொடி தாமதத்திற்குள் அவள் அம்மங்கோலமாக மாறியிருப்பதை விவேக் தடுத்துவிட்டான் என்ற நிம்மதி அவனுக்கு ஏற்பட்டது. தன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு அவன் பெருமூச்சு விட்டான். ஆனால், அவனைத் தவிர அங்கிருந்த மற்றவர்களின் முகங்களில், "ச்சே... பார்க்க முடியாம போயிடுச்சே!" என்ற ஏக்கம் தான் நிரம்பி வழிந்தது. விவேக் தன் குடும்பத்தின் இந்த வீழ்ச்சியைப் பார்த்து மௌனமாகத் திகைத்து நின்றான்.





வைதேகி அறைக்குள் சென்ற சில நிமிடங்களில், அந்த ஆர்ப்பாட்டமான சூழல் மெல்ல அமைதியடைந்தது. ஹாலில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு பெரிய சாகசம் முடிந்தது போல ஒருவித திருப்தியுடன் சோபாவில் அமர்ந்திருந்தனர்.



சிறிது நேரத்தில் கதவு திறக்க, வைதேகி வெளியே வந்தாள். அவளைப் பார்த்த விவேக்கின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்தன. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு வரை பாவாடையை மார்போடு அணைத்தபடி, அரைகுறை ஆடையுடன் ஓடிக்கொண்டிருந்த அதே அம்மாவா இது என்று அவனை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.



அவள் மிக நேர்த்தியாக ஒரு பட்டுப் புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு, நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு வைத்து, தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ சூடி, மிகுந்த மங்கலகரமாகத் தோன்றினாள். அவளது தோற்றம் ஒரு தெய்விகக் கலைநயத்துடன் இருந்தது. அந்தப் புடவை அவளது அழகை மறைத்தாலும், அவள் நடந்து வரும் அந்த கம்பீரம் விவேக்கிற்குப் பெரும் வியப்பைத் தந்தது.





"இவளா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அரைநிர்வாணமாக வீடு முழுவதும் சுற்றி வந்தவள்?" என்று நினைத்த விவேக்கிற்கு, அவளைக் கண்டதும் தானாகவே கைகூப்பி கும்பிட வேண்டும் போல ஒரு உணர்வு எழுந்தது. அவ்வளவு ஒரு சாத்வீகமான தோற்றம். ஆனால், அவள் புன்னகைத்தபோது அவள் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் துள்ளல், அவள் இன்னும் அந்த வக்கிர விளையாட்டின் ஒரு அங்கமாகவே இருப்பதைக் காட்டிக் கொடுத்தது.



 அவளது இந்த மாற்றத்தைப் பார்த்ததும், பிரபாகரும் மற்றவர்களும் அவளை மீண்டும் ஒருவித ரசனையோடு பார்க்கத் தொடங்கினர். விவேக்கின் குழப்பம் மட்டும் இன்னும் தீரவில்லை; இந்த வீட்டில் எது நிஜம், எது வேஷம் என்று அவனால் கணிக்கவே முடியவில்லை. அந்தக் சூழலே ஒரு விசித்திரமான மர்மமாக அவனுக்குத் தெரிந்தது.



ஜெகதீஷின் குடும்பம் மெல்ல ரேகா மற்றும் விவேக்கின் கல்யாணப் பேச்சைத் தொடங்கியபோது, விவேக்கின் மனம் ஒரு பெரும் போராட்டத்தில் இருந்தது. தொடக்கத்தில் ரேகாவைத் திருமணம் செய்ய மிகவும் ஆவலாக இருந்தவன், இன்று நடந்த அடுக்கடுக்கான சம்பவங்களால் உள்ளுக்குள் ஒருவித அச்சமும், குழப்பமும் அடைந்தான். "இவர்கள் விசித்திரமானவர்கள், இவர்களின் கலாச்சாரம் எனக்கு அந்நியமாக இருக்கிறது, இந்த உறவு நமக்குப் பொருந்துமா?" என்ற கேள்விகள் அவன் மூளையைக் குடைந்தன. கண்களை மூடி ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தவனை, "சேட்!" என்ற விரல் சொடுக்கு சத்தம் கலைத்தது.



கண் விழித்தபோது, ரேகா அவன் முன்னால் இடுப்பில் கையை வைத்துக்கொண்டு, "என்னடா! நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தி பேசிட்டு இருக்காங்க... நீ பாட்டுக்குக் கண்ணை மூடிக்கிட்டு ஏதோ கனவு கண்டுட்டு இருக்க?" என்று குறும்பாகக் கேட்டாள். இதைக் கேட்டவுடன், வைதேகி ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "ஏன் புள்ள... அதுக்குள்ளயே உன்னைத் தள்ளிப் போய் என்னமோ கனவு காண ஆரம்பிச்சிட்டான் போல!" என்று நக்கல் செய்ய, ஹால் முழுக்க ஒரே சிரிப்பொலி. விவேக் சங்கடத்தில் முகம் சிவக்க, ரேகாவை மட்டும் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று அழைத்துச் சென்றான்.



கொஞ்சம் தள்ளிச் சென்றதும், என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் விவேக் தயங்கினான். அமைதி நிலவவே, "சொல்லு விவேக்... என்ன விஷயம்?" என்று ரேகா கேட்க, விவேக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். "ரேகா... எனக்கு என்னமோ உங்க குடும்பமும் எங்க குடும்பமும் செட் ஆகுமான்னு தெரியல... இந்த கல்யாண விஷயத்துல எனக்கு ஒரு சின்ன தயக்கம் இருக்கு," என்று உண்மையை மெல்ல உடைத்தான்.  



அவனைப் பார்த்த ரேகா, சிறிதும் பதற்றப்படாமல், "எனக்குத் தெரியும் விவேக்... நீ இப்படித்தான் சொல்லுவேன்னு எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்," என்று மிக நிதானமாகச் சொன்னாள். அவளது முகத்தில் எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லை. மாறாக, ஏதோ ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்தப் போகும் ஒரு தெளிவான புன்னகைதான் இருந்தது.  



ரேகா அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.  மெல்லிய புன்னகையுடன், "எங்க குடும்பம் பணக்காரக் குடும்பம்... அதனால இது உனக்கு செட் ஆகாதுன்னுதானே நீ சொல்ல வர்ற? அப்படித்தானே விவேக்?" என்று மிகத் தெளிவாகக் கேட்டாள்.



விவேக் திகைத்தான். "ஐயோ இல்ல... நான் என்ன..." என்று அவன் ஏதோ . சொல்ல வருவதற்குள் ரேகா, சட்டென  அவன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே தன் முகத்தை அவன் முகத்தோடு நெருக்கினாள். அடுத்த நொடி, விவேக் எதிர்பாராதவிதமாக, அவள் தன் இதழ்களால் அவன் உதடுகளைச் சிறைபிடித்தாள்.



 ; ஒரு சுறாவளி போல அவன் அறிவை மழுங்கடித்த ஆழமான முத்தம். அவள் தன் உதடுகளால் அவன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பிசைந்து, அந்த முத்தத்தின் வெப்பத்தால் அவனை உருக வைத்தாள். அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்து தேடியபோது, விவேக்கின் எதிர்ப்பு சக்தி முழுவதுமாகச் சரிந்தது. அவள் முத்தத்தில் இருந்த  ஒருவிதமான ஆதிக்கமும் அவனை மெல்ல மெல்லத் தன் வசப்படுத்தியது.



விவேக்கின் உலகம் சுருங்கி, அந்த முத்தத்தில் மட்டுமே நிலைத்தது. அவனது மூளை அவனை எச்சரித்த எல்லாத் தர்க்கங்களும், கலாச்சாரக் கட்டுப்பாடுகளும் அந்த ஒரு முத்தத்தில் கரைந்து போயின. அவன் அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்; அவனது எல்லா பயமும், தயக்கமும் அந்த முத்தத்தின் ஆழத்தில் காணாமல் போனது. அவன் முழுமையாக அவளுக்குப் பணிந்துபோனான்.



நிமிடம் நீண்ட அந்த முத்தத்திற்குப் பிறகு, மெல்ல விலகிய ரேகா, அவனது கண்கள் கலங்கி நிற்பதைப் பார்த்தாள். அவன் மூச்சு வாங்கியபடி அவளையே வெறித்துப் பார்த்தான். அவனது முகம் சிவந்து, அவன் இதழ்களில் அவள் கொடுத்த முத்தத்தின் சுவடுகள் இன்னும் மிச்சமிருந்தன. அவள் மென்மையாக அவன் கன்னத்தைத் தடவி, "இப்போ சொல்லு விவேக்... நான் உனக்கு வேணுமா, வேண்டாமா?" என்று அவன் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.



விவேக்கின் தலை, அவனையும் அறியாமல் தானாகவே 'ஓகே' என்பது போல  அசைந்தது. அவனால் அவளைத் தாண்டி எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை; அவளது அந்த உடலின் வெப்பமும், முத்தத்தின் சுவையும் அவனது பிடிவாதத்தை உடைத்திருந்தது. அவன் இன்னும் அந்த போதையிலேயே மூழ்கிக் கிடந்தான்.



அவள் மெல்லிய புன்னகையுடன், "வேற எதாவது பேசணுமா?" என்று கேட்க, விவேக் இன்னும் அந்த முத்தத்தின் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை. அவன் இதழ்கள் துடிக்க, "இல்லை..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அவனுக்கு இப்போது எந்தக் கேள்வியும் எஞ்சியிருக்கவில்லை; அந்த உறவின் விசித்திரமான பாதை எதுவாக இருந்தாலும், அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகிவிட்டான்.



அந்த நொடியில், அவன் குடும்பத்தினர் என்ன செய்கிறார்கள், தந்தை என்ன செய்கிறார் என்ற எதுவுமே அவனுக்குத் தடையாகத் தெரியவில்லை. அவன் ரேகாவுக்காக எதை வேண்டுமானாலும் துறக்கத் துணிந்துவிட்டான். அவனது அந்தப் பரிபூரணமான சரணாகதியைப் பார்த்த ரேகா, அவன் இதழில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் விரலை வைத்து வருடிக் கொடுத்தாள்.



வெளியே இருந்து சகுந்தலாவின் சிரிப்பொலியும், பிரபாகரின் குரலும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் விவேக்கிற்கு அவை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவன் உலகமே அந்த அறைக்குள், ரேகாவுடன் மட்டுமே முடிந்து போயிருந்தது. அந்த விசித்திரமான குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாகத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள அவன் மனதளவில் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டான்.



ரேகா அவனைத் தன் கைகளால் இழுத்து மீண்டும் ஒருமுறை தன் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டாள். அவன் அவளது வாசத்தில் மெய்மறந்து நின்றான்.  விவேக் . புதியதொரு உலகத்திற்குள், தன் விருப்பத்துடனேயே அவன் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறான் என்பதை அவன் அந்த நொடியில் உணர்ந்தான்.



இருவரும் மீண்டும் ஹாலுக்குச் செல்லத் தயாரானார்கள். விவேக்கின் கண்களில் இப்போது ஒருவிதமான தெளிவும், ஒரு விசித்திரமான காமப் பசியும் தெரிந்தது.  . அவன் இப்போது முழுமனதுடன் அந்தத் திருமணத்திற்குத் தயாராகிவிட்டான்.



விவேக்கும் ரேகாவும் ஹாலுக்குள் நுழையும்போது, அவர்களின் முகம் ஒருவிதமான புதிய தெளிவுடனும், அலாதியான சந்தோஷத்துடனும் மின்னியது. இதைக் கண்டதும் அங்கிருந்த இரு குடும்பத்தினரின் முகத்திலும் ஒரு பெரும் நிம்மதியும், உற்சாகமும் தொற்றிக்கொண்டது. ஏதோ ஒரு பெரிய சுப நிகழ்வு உறுதியாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்த ஜெகதீஷ், மெதுவாகச் சோபாவில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து பேசத் தொடங்கினார்.



ஜெகதீஷ் உற்சாகமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "சம்பந்தி ... நம்ம பசங்க நமக்கு மேலேயே ரொம்ப ஸ்பீடா இருக்காங்க! இனி நாம பேச வேண்டியதை சுருக்கமாப் பேசிரலாம்," என்று பேச்சை ஆரம்பித்தார். பிரபாகர் அதை ஆமோதிக்கும் விதமாக, "ஆமாங்க சம்பந்தி... எனக்கும் அதுதான் சரின்னு படுது, அப்படியே பேசி முடிச்சிரலாம்!" என்று தலையசைத்துச் சம்மதம் தெரிவித்தார்.



ஜெகதீஷ் அடுத்த நொடியே நெஞ்சை நிமிர்த்து . "இந்தக் கல்யாணத்துக்கான எல்லா செலவையும் நாங்களே ஏத்துக்கிறோம். அதுமட்டுமில்லாம, மாப்பிள்ளை விவேக் மேல எங்களுக்கு இருக்குற பாசத்துக்கு அடையாளமா, என் பேர்ல இருக்கிற 5 கோடி ரூபாய் சொத்துக்களை அவரோட பேர்லயே எழுதி வைக்கலாம்னு இருக்கேன்!" என்று அவர் மிக சாதாரணமாகக் கூறினார்.



அவர் சொல்லச் சொல்ல, விவேக்கின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். 5 கோடி ரூபாய் சொத்து என்பது அவர்கள் கற்பனைக்கும் எட்டாத ஒரு பெரும் தொகை. பிரபாகரும், வைதேகியும், திவ்யாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு, விழி பிதுங்கி மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் கனவிலும் இவ்வளவு பெரிய அந்தஸ்தை எதிர்பார்க்கவில்லை.



ஜெகதீஷ் சிறிது நேரம் மௌனம் காத்துவிட்டு, "ஆனா... நாங்க உங்ககிட்ட எதிர்பார்க்குறது ஒண்ணே ஒண்ணுதான்!" என்று பேச்சை நிறுத்தினார். அந்த இடமே ஒரு நிமிடம் அமைதியானது. பிரபாகரும் வைதேகியும் ஆர்வத்துடன், "சொல்லுங்க சம்பந்தி... என்ன விஷயம்?" என்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்டார்கள்.



"ஒண்ணுமில்லை சம்பந்தி... கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு முன்னாடியே, நீங்க எல்லாரும் எங்க குடும்பத்தோடு எங்க ஊர்ல ஒரு மாசம் தங்கிட்டு வரணும். அது உங்களுக்கு ஓகேவா?" என்று ஜெகதீஷ் கேட்டார். அந்த அழைப்பின் பின்னால் ஏதோ ஒரு மறைமுகமான நோக்கம் இருப்பது போல விவேக்கிற்குத் தோன்றியது, ஆனால் அவன் இப்போது ரேகாவின் பிடியில் இருந்தான்.



பிரபாகரும் வைதேகியும் ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்கவில்லை. "அட... இதுல என்னங்க இருக்கு? என்னைக்கு  உங்க பொண்ணை எங்க வீட்டு மருமகளா ஏத்துக்கிட்டோமோ, அப்பவே நாம எல்லாம் ஒரே குடும்பம் ஆயிட்டோம்!" என்று பிரபாகர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினார். வைதேகியும் அதை ஆமோதிக்கும் விதமாகப் புன்னகைத்தாள்.



"அடுத்த வாரமே எங்க குடும்பத்தோட உங்க ஊருக்கு நாங்க வரோம்! ஒரு மாசம் என்ன... ஒரு வருஷம் தங்கணும்னாலும் நாங்க ரெடி!" என்று பிரபாகர் மிகத் தெளிவாகச் சொன்னார்.    



சகுந்தலா இதைக் கேட்டதும் மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் கண்கலங்கினாள். சட்டென எழுந்து சென்று வைதேகியைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டாள். "ஐயோ சம்பந்தி! நீங்க சம்மதிக்க மாட்டீங்களோன்னு நான் ரொம்ப பயந்துட்டே இருந்தேன். எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை சொல்லிட்டீங்க!" என்று அவள் நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.



இரு குடும்பத்தினருக்கும் இடையே இருந்த அனைத்துத் தடைகளும் நீங்கி, ஒரு புதிய பிணைப்பு உருவானது. ஜெகதீஷின் குடும்பம் தாராளமாக வாரி வழங்கவும், விவேக்கின் குடும்பம் அந்த விசித்திரமான வாழ்க்கை முறையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடிவெடுத்தனர். கல்யாணம் என்பது இரு நபர்களுக்கிடையிலான பந்தமாக இல்லாமல், இரு குடும்பங்களும் ஒன்றிணைந்து கொள்ளும் ஒரு வினோத ஒப்பந்தமாக மாறியது.



எல்லோரும் ஒரு முடிவுக்கு வந்து, விடைபெறும் நேரம் வந்தது. ஜெகதீஷின் குடும்பத்தினர் தங்கள் சொகுசு காரை நோக்கி நகர்ந்தனர். விவேக் கதவு அருகே நின்று அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தான். அவர்கள் கிளம்பும்போதும், ஜெகதீஷ் விவேக்கின் தோளைத் தட்டி, "அடுத்த வாரம் சந்திப்போம் மாப்பிள்ளை!" என்று ஒரு  புன்னகையுடன் விடைபெற்றார்.



அவர்கள் கார் அந்த இடத்தை விட்டு மறையும் வரை விவேக் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவன் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டம் என்னவாக இருக்கப்போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியாது, ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்—அந்த ஒரு மாதப் பயணம் அவன் வாழ்க்கையை என்றென்றைக்குமாக மாற்றி அமைக்கப் போகிறது. அவன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.