Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( Re - Started )

[David2025]

 விவேக் அங்கிருந்து முறைத்துக்கொண்டே நகர்ந்த பிறகு, வைதேகி தன் கணவனிடம் மெல்லப் புலம்பத் தொடங்கினாள். "என்னங்க, நம்ம விவேக் வர வர ரொம்ப உக்கிரமா மாறிட்டு இருக்கான். இந்த காலத்துப் பசங்க மாதிரியா இவன் நடந்துக்குறான்? மகாபாரதக் காலத்துல இருந்து இப்போதான் இறங்கி வந்தவன் மாதிரி பேசுறான்!"



பிரபாகர் அவளைச் சமாதானப்படுத்துவது போல, "ஏண்டி, அவனைப் பத்திதான் தெரியுமே... அவன் ஒரு கொள்கை சிங்கம். நாமதான் கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கணும்," என்றார்.



"அதுக்குன்னு இப்படியா ஹிட்லர் மாதிரி பண்றது? காலேஜ் பொண்ணுன்னா கொஞ்சம் அப்படி இப்படித்தான் இருப்பா. அதுகூடப் பரவாயில்லை, நேத்து அவனை மார்க்கெட்டுக்குக் கூட்டிப் போனேன். அங்க நான் குனிஞ்சு காய்கறி எடுத்துட்டு இருந்தப்போ, அந்த அண்ணாச்சி என் முந்தானை ஒதுங்குறதையே ஒரு மாதிரியா பார்த்துட்டு இருந்தாரு..."





பிரபாகர் குறுக்கிட்டு, "அவருதான் டெய்லி பார்க்குறதுதானே... அதை வைச்சுத்தான் நமக்குக் கொஞ்சம் டிஸ்கவுண்ட் கூடப் பண்ணித் தராரு," என்று குறும்பாகச் சிரித்தபடி, அவளது பின்புறத்தில் செல்லமாக ஒரு தட்டுத் தட்டினார்.



வைதேகி அவர் செய்ததை ரசித்தாலும், வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் முறைத்தபடி தொடர்ந்தாள். "சரி, கூட்டமா இருக்கே... அந்தச் சனியன் பார்த்துட்டுப் போகட்டும்னு நானும் அமைதியா இருந்தா, நம்ம விவேக் அந்த அண்ணாச்சியை அடிக்கப் பாஞ்சிட்டான். அவ்ளோ கூட்டத்துல எனக்கு அசிங்கமா போச்சு தெரியுமா?"



பிரபாகர் அவளை இன்னும் நெருங்கி, "இதுல அவன் கோபப்படுறதுல ஒரு நியாயம் இருக்குடி வைதேகி. இந்த அழகான பால் குடத்துல அவன் எத்தனை வாட்டி பால் குடிச்சிருப்பான்? அதைத் தன் கண்ணு முன்னாடியே அடுத்தவன் வேடிக்கை பார்க்குறதைப் பார்த்தா அவனுக்குப் பிடிக்குமா?" என்று சொல்லியபடி, பிளவுஸோடு சேர்த்து அவளது மார்புகளை அழுத்தினார்.



வைதேகி அவர் கையைத் தட்டி விட்டு, "சும்மா இருங்க... உங்களுக்கு எப்போவுமே விளையாட்டு தான்!" என்று செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.



"நீ ஏண்டி பீல் பண்ணுற? அண்ணாச்சி கடை இல்லன்னா நம்ம செட்டியார் கடைக்கு போ... அங்க போனா நீ கொஞ்சமா குனிஞ்சாலே போதும், இதவிடப் பெரிய டிஸ்கவுண்ட் பண்ணி தருவாரு!" என்று சொன்ன பிரபாகர், அவளது இடது மார்பை ஆட்டோ ஹார்ன் அடிப்பது போல் மீண்டும் அமுக்கினார்.



"ஆஆ... உங்களுக்கு எப்பப் பாரு கிண்டலா போச்சு!" என்று தோசை கரண்டியால் அடிக்கக் கையை ஓங்க, அவர் சிரித்தபடி உடை மாற்ற அறைக்குள் நழுவினார்.



இதுதாங்க இந்த வீட்டின் நிலைமை! ஒரு பக்கம் ஜாலியான அப்பா, தன் அழகை மத்தவங்க ரசிக்கிறதை கணவன் முன்னாடியே பெருமையா சொல்லி ரசிக்கிற அம்மா, வெளிய போனா 'மாடர்ன் மங்கை'யா மாறுற தங்கை—இப்படி ஒரு கலகலப்பான குடும்பத்துல விவேக் மட்டும் 'விவேகானந்தர்' மாதிரி இருக்குறதுதான் மற்ற மூவரும் இப்படி ஜாலியாகவும், கொஞ்சம் 'நையாண்டி 'யாகவும் இருந்தாலும், நம்ம விவேக் மட்டும் எப்போதும் 'உர்' என்று ஒரு கொள்கை சிங்கமாகவே வலம் வருவான்.





விவேக் இப்படி வெளியே ஹிட்லர் போலக் காட்டிக்கொண்டாலும், விவேக்கிற்குள்ளும் ஒரு 'காதல் ரெமோ' ஒளிந்துதான் இருந்தான். கடந்த மூன்று வருடங்களாக ஒரு பெண்ணைத் தீவிரமாகக் காதலித்து வருகிறான். ஆனால் நம் ஆளுக்குத்தான் காதலைச் சொல்லத் தெரியாதே! தூரத்தில் இருந்து அவளை ரசிப்பதிலேயே காலத்தைக் கடத்திவிட்டான்.



அந்த காதலி ( ரேகா ) 


அவன் பார்வை தெரியும். ஆனால், அவளோ மார்த்தாண்டத்தைச் சேர்ந்த கேரளத்துப் பைங்கிளி! "நம்ம ரேஞ்சுக்கு இந்த சோடா புட்டி அம்மணுக்குஞ்சு பையன் எல்லாம் சரிப்பட்டு வருவானா?" என்று விவேக்கை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல், கண்டு கொள்ளாமல் இருந்தாள். தன் காதலைச் சொல்ல முடியாமல் இத்தனை நாள் போராடிய விவேக், இன்று ஒரு முடிவோடுதான் கிளம்பினான்.



நேராக ரேகா வேலை பார்க்கும் அந்த   அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். அங்குப் பணியில் இருந்த இருவரைத் தாண்டியதும், மூன்றாவது பெண்ணாக அமர்ந்திருந்த ரேகாவைக் கண்டதும் அவனது கால்கள் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தன. மூன்று வருடத் தவம் இன்று ஒரு முடிவுக்கு வரப்போகிறது. என்ன ஆனாலும் சரி, இன்று உண்மையைச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்துடன் அவளை நெருங்கினான்



ரேகா வேலையில் மும்முரமாக இருப்பது போலக் காட்டிக்கொண்டாலும், தன் டேபிளுக்கு முன்னால் வந்து நின்ற விவேக்கை ஓரக்கண்ணால் கவனித்தாள். அவளுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடத் தொடங்கின.



"என்ன இது... நம்ம ஆளு நேத்து வரைக்கும் தூரமா இருந்து சைட் அடிக்கிறவனாச்சே! இப்போ எதுக்கு தைரியமா இங்க வந்து நின்னுட்டு இருக்கான்?" என்று நினைத்தவள், தட்டச்சு செய்துகொண்டிருந்த விரல்களை லேசாக நிறுத்தினாள்.



"ஒருவேளை என்னைப் பார்க்கத்தான் வந்திருக்கானோ? மூணு வருஷமா எட்ட நின்னு சைட் அடிச்சான்... இப்போ ஒருவேளை அடுத்த லெவலுக்கு மூவ் பண்ணப் போறானோ? இல்ல, நாமதான் ஓவரா இமேஜின் பண்ணிக்கிறோமா?" எனத் தனக்குள்ளேயே பட்டிமன்றம் நடத்தினாள்.



அவன் அந்தச் சோடா புட்டி கண்ணாடிக்கு பின்னால் மறைந்திருக்கும் கண்களால் தன்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதை உணர்ந்த ரேகா, மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து அவனை ஏறிட்டாள். அவளது அந்த மார்த்தாண்டத்து மிடுக்கும், கேரளத்துப் பொலிவும் விவேக்கின் இதயத் துடிப்பை இன்னும் அதிகமாக்கியது.



விவேக் தடுமாறி நின்றிருப்பதைப் பார்த்த ரேகா, "ஹலோ! எக்ஸ்க்யூஸ் மி! உங்களைத்தான்... எத்தனை தடவை கேக்குறது? என்ன வேணும் உங்களுக்கு?" என்று கடுகடுத்தாள்.





சுயநினைவுக்கு வந்த விவேக், தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியைச் சரி செய்தபடி, "கொ... கொரியர் அனுப்பணும்," என்று திணறினான்.



ரேகா கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு ஏளனமான சிரிப்புடன், "இதைச் சொல்லத்தான் இவ்வளவு நேரமா சிலையாட்டம் நின்னுட்டு இருந்தீங்களா?" என்று கேட்க, விவேக் ஒரு வழியாகத் தலையை நிமிர்த்தி, "ம்ம்... ஆமா மேடம்," என்றான்.



"சரி, என்ன கொரியர்?" என்று அவள் கையை நீட்ட, விவேக் நடுங்கும் கைகளுடன் தான் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு 'கிரீட்டிங் கார்டை' அவளிடம் நீட்டினான்.



சந்தேகத்துடன் அதை வாங்கிய ரேகா, அதை முன்னும் பின்னும் புரட்டிப் பார்த்தாள். அவளது அடர்த்தியான கூந்தல் அவள் அசைவிற்கு ஏற்பச் சளசளவென ஆடியது. "என்னங்க இது... இதுல அட்ரஸே இல்ல?" என்று அவள் புரியாமல் கேட்க, விவேக் சுற்றும் முற்றும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, தன் மொத்த தைரியத்தையும் வரவழைத்துக்கொண்டு சொன்னான்... "அது... அது உங்களுக்குத்தான்!"



அவ்வளவுதான்! அதுவரை அமைதியாக இருந்த அந்த கேரளத்துப் பைங்கிளி, அப்படியே சண்டி ராணியாக மாறினாள். "ஹலோ! என்ன வேணும் உங்களுக்கு? ப்ரோபோஸ் பண்ண வர்றீங்களா? பஸ் ஸ்டாண்ட்ல பார்த்தப்போ ஒரு வாட்டி சிரிச்சிட்டா, உடனே இதையெல்லாம் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிறீங்களா?" என்று அந்த அலுவலகமே அதிரும்படி அலறினாள்.

  



அவளது அந்தக் கூச்சலில் அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் வேலையை நிறுத்திவிட்டு விவேக்கை ஒரு மாதிரியாகப் பார்க்க, அவன் அப்படியே உறைந்து போய் நின்றான்.



ரேகாவின் அலறலில் கூட்டம் கூட, அவளோ ஒரு முறைப்பிலேயே எல்லோரையும் அங்கிருந்து விரட்டிவிட்டாள். விவேக்கிற்கோ நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. உதடுகள் நடுங்க, "ஐயோ மேடம்... ப்ளீஸ் நிறுத்துங்க! அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லைங்க... அது... அது... எங்கம்மா உங்ககிட்டயே கேட்கச் சொன்னாங்க... அதான் வந்தேன்!" எனச் சட்டென ஒரு பொய்யைத் தட்டிவிட்டான்.



"ஹய்யோ! என்னது, அம்மாக்கிட்ட பேசினேன்னு சொல்றான்?" என ரேகாவிற்குள் சிரிப்பு பொங்கியது. 'இந்தக் காலத்துல ஒரு தடவை பார்த்த பொண்ணை, அம்மாக்கிட்ட பேசுற பசங்க இருக்காங்களா? இவன் என்ன இப்படி இருக்கான்!' என நினைத்தவள், ஆர்வமாக அவனை ஏறிட்டாள்.



"என்னது அம்மாவா? என்ன சொல்றீங்க நீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல. உங்களுக்கு இப்போ என்னதான் வேணும்?" என அவள் கேட்க, விவேக் பயத்தில் தலை சாய்த்து, "ப்ளீஸ்ங்க... கோபமா கேட்காதீங்க, எனக்கு நாக்கு ரொம்ப உளறுது," என்றான் பாவமாக.



ரேகா ஒரு நீண்ட மூச்சு விட்டுவிட்டு, "சரி... பொறுமையா கேட்கிறேன், சொல்லுங்க... என்ன வேணும்?" என்றாள்.



"நானும் பொறுமையா சொல்றேன்ங்க... உட்கார்ந்து பேசலாமா?" என விவேக் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கேட்க, ரேகா குறும்புடன் கண்களைச் சிமிட்டி, "டாமினோஸ்... பிட்சா ஹட்?" என்றாள்.



விவேக் முகம் முழுக்கப் புதிராக, "புரியல... என்னது அது?" என்றான்.



"இந்த மால்ல ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல இருக்குற ஃபுட் கோர்ட்ல ரெஸ்டாரண்ட் பேரு அது," என ரேகா விளக்க, விவேக் இன்னும் முட்டாள்போலத் தலையாட்டி, "சரி, அதை ஏன் இப்போ சொல்றீங்க?" என்றான்.



"வெஜ் ஃபார்ம் ஹவுஸ், வித் கோக் காம்போ!" என அவள் மெனுவையே சொல்ல, விவேக் மண்டையைச் சொரிந்துகொண்டே, "என்னது ஃபார்ம் ஹவுஸா?" என்றான் புரியாமல்.



"ட்யூப் லைட்... ட்யூப் லைட்! என்கிட்ட பேசணும்னு சொன்னில்ல? சாப்பிடும்போது பேசலாம்... ஆனா நீ தான் வாங்கித் தரணும்!" என அவள் உத்தரவிட, விவேக்கிற்கு வாயெல்லாம் பல்லாகிவிட்டது. "இல்லீங்க... நான் பேசலாமான்னு கேட்டதுக்கு நீங்க ஹோட்டல் பேரு சொன்னதுனால சரியா புரியல," என அவன் வழிந்தான்.



"அதுக்குத்தான் உன்னை ட்யூப் லைட்ன்னு சொன்னேன்!"



ஐந்து நிமிடத்திற்குப் பிறகு, விவேக் வகை வகையான பிட்சாக்களை ஆர்டர் செய்துவிட்டு வர, இருவரும் டேபிளில் எதிர் எதிரே அமர்ந்தனர்.  விவேக் தன் காதலைச் சொல்ல அந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தான்.