మనసున మనసై

[sshamdan96]

Chapter – 7


మరుసటి రోజు ఉదయం లేచి బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసేసి ZOOM Car నుండి కార్ తీసుకురావడానికి బయలుదేరాను. కరెక్టుగా అదే సమయానికి ముందు రోజు చెప్పినట్టే కాంచన ఎనిమిదింటికి వచ్చింది. నేను వెళ్తుంటే నాకు లిఫ్ట్ వద్ద ఎదురైంది. నేను చిన్నగా నవ్వాను. తాను కూడా నన్ను చూసి నవ్వింది.

నేను కిందకి వచ్చేసి కాబ్ బుక్ చేసుకున్నాను. ఇంకో అయిదు నిమిషాలలో వస్తుంది అని వెయిట్ చేస్తున్నాను. కార్ వచ్చేలోపల అలా నడుస్తూ పక్కకి వెళ్ళాను. శనివారం అయినప్పటికీ కన్స్ట్రక్షన్ కంపెనీ వారు కూలీలను తెచ్చారు. అప్పుడే పనికి ఎక్కుతున్నారు. వాళ్ళ మధ్యలో ఒకతను బాగా రెడీ అయ్యి, హెల్మెట్ పెట్టుకుని హడావిడి చేస్తున్నాడు. దెగ్గరికి వెళ్లి పలకరించాను. అతను సైట్ ఇంజనీర్ అట.

'నమస్తే అండి. ఇంకెన్ని రోజులు పడుతుంది మొత్తం పూర్తి అవ్వడానికి?' అని అడిగాను.

'మా పని ఇంకో నెలన్నరలో అయిపోతుంది సార్. ఆ తరువాత ఇక ఓనర్స్ కి హ్యాండోవర్ చేసుకుంటారు. ఇంకా ఎవరికి కావలసినట్టు వారు ఇంటీరియర్స్ చేయించుకుంటారు. దానికి నాలుగు ఐడి నెలలు పట్టచ్చు,' అన్నాడు.

'అంటే మొత్తం అయ్యి అన్ని ఫ్లాట్స్ నిండిపోవడానికి ఆరు నెలల దాకా పట్టచ్చు,' అన్నాను.

'పడుతుంది సార్. కానీ మీరే మరీ తొందరగా వచ్చేసారు. మా మీద చాల ప్రెషర్ పెట్టేసారు,' అన్నాడు.

నాకు మేటర్ తెలీదు కదా. ఏమనాలి? ఊరికే నవ్వాను. 'అంటే త్వరగా రావాలి అని,' అని ఏదో చెప్పా.

'మా ప్లాన్ ప్రకారంగా మేము అయిదవ ఫ్లోర్ లో ఉన్న duplex అపార్ట్మెంట్స్ కి ఇంకా కొన్ని పనులు చేసి, లాస్ట్ కి హ్యాండోవర్ యుద్ధము, అందరికి ప్రైవేట్ కారిడార్ కూడా ప్లాన్ చేసాము. కానీ మీరు తొందర పెట్టేసరికి ఆ పని పెండింగ్ ఉంది పోయింది మీ ఇంటికి,' అన్నాడు.

నాకు ఒక్క ముక్క అర్థం కాలేదు. కానీ వాడి ముందు అలా బయటపడలేను కదా. 'చూద్దాము లెండి. ఇంకా రెండు నెలలు ఉంది కదా. మిగతా వాళ్ళకి ప్రైవేట్ కారిడార్ ఎప్పుడు చేస్తారు?' అని అడిగాను.

'మా ప్లాన్ ఇస్తే లాస్ట్ రెండు వారాలలో పైన పని చేసేసి హ్యాండోవర్ చెయ్యాలి. మీరు వద్దు అని చెప్పారట. మనసు మార్చుకుని మమ్మల్ని చెయ్యమంటే మీరు ఇప్పుడే మా చీఫ్ ఇంజనీర్ కి చెప్పండి,' అన్నాడు.

ఈలోగా నా క్యాబ్ వచ్చేసింది. 'సరే అండి. నేను చెప్తాను,' అనేసి అక్కడి నుంచి బయలుదేరాను.

‘సార్ ఒక్క నిమిషం,' అన్నాడు ఆ ఇంజనీర్. పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి నాకు ఒక విసిటింగ్ కార్డు ఇచ్చాడు. 'ఇది మా తమ్ముడి కంపెనీ. ఇంటీరియర్ డేసిగ్నేర్స్. చాల బాగా చేస్తారు. ముప్పయి రోజుల్లో పూర్తి చేసేస్తారు. మన తెలుగు వాళ్ళకి డిస్కౌంట్స్ కూడా ఇస్తారు. వెనకాల నా నెంబర్ ఉంది. ఫోన్ చేసి నా పేరు చెప్తే మీకు ఇంకా తగ్గిస్తాడు. ఒక సారి చుడండి. మీకు నచ్చితేనే చేయించుకోండి,' అన్నాడు.

నాకు గుర్తొచ్చింది. మా ఇంట్లో నిత్యావసర వస్తువులు మాత్రమే ఉన్నాయి. రెండు సోఫాలు. ఒక డైనింగ్ టేబుల్, మంచాలు, ఇనుప వార్డ్రోబ్, అదే బీరువాలు, వంట సామాన్లు, ఫ్రిడ్జ్ అక్ ఉన్నాయి అంతే. ఇంటీరియర్స్ ఏమి చేయించలేదు.
'అలాగే అండి. చూస్తాను. థాంక్యూ,' అని క్యాబ్ ఎక్కాను.

Zoom కార్ పిక్ చేసుకునే లొకేషన్ కి వెళ్లి అక్కడ Swift సీఆర్ తీసుకుని తిరిగి బాలాయల్దేరను. పదింటికి ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఎవ్వరికి అడ్డు లేకుండా పార్క్ చేసి పైకి వెళ్ళాను. తలుపు తెరిచి లోపలి వెళ్ళాను.

కాంచన బాబుని ఆడిస్తోంది. నేను రాగానే నన్ను చూసి నవ్వింది.

'నీళ్లు కావాలా?' అని అడిగింది.

తల ఊపాను.

తాను నానిని ఎత్తుకుని అలానే వంటింట్లోకి వెళ్లి ఒక గ్లాస్లో నీళ్లు తెచ్చింది.

నేను నీళ్లు తీసుకుని తాగుతుంటే అలానే నుంచుంది నానిగాడిని ఆడిస్తూ. తాను పంజాబీ డ్రెస్ వేసుకుంది. నాని గాడు తన చున్నీ లాగి కింద పడేసాడు. కానీ డ్రెస్ పైదాకా కవర్ చేసి ఉంది. అందులో వక్షాలు పెద్దవి కాదు కాబట్టి డ్రెస్ బాగానే కవర్ చేసింది. కాకపోతే ముందురోజు రాత్రే తన ఏడ సౌందర్యం చుసిన నాకు, అవి ఎంత ఉంటాయో, ఎలా ఉంటాయో నాకు తెలుసు కదా. వెంటనే నాకు ముందురోజు చుసిన చిత్రం కళ్ళల్లో మెదిలింది. x-ray కళ్ళలాగా లోపలిది ఉహించుకున్నాను.

అలా కాసేపు ఏడ మీద తచ్చట్లాడి నా చూపుని పైకి కదిల్చాను. నున్నటి మెడ కనిపించింది. మెడ బోసిగా ఉంది. గొలుసు తాళి లాంటివి లేవు. చూపు ఇంకాస్త పైకి కదిలి తన కళ్ళల్లోకి చూసాను. తాను నన్నే చూస్తోంది.

'ఇంకా ఏమన్నా కావాలా?' అని అడిగింది.

అందులో ద్వంద్వార్థం ఉందా? నాకు అర్థం కాలేదు. 'అను ఏది?' అని అడిగాను.

'అక్క స్నానం చేస్తోంది. మీరు వస్తే మీకు కాఫీ ఇమ్మంది. ఇవ్వనా?' అని అడిగింది నానిని ఆడిస్తూనే.

'కాఫీ తాగుతాను. నానిని నాకు ఇవ్వు,' అని చెయ్యి చాపాను. ఒక అడుగు ముందుకేసి ఒంగి నాకు అందించింది. వాడేమో ఒక చేత్తో తన డ్రెస్ అంచు, అదికూడా సరిగ్గా మెడ కింద పట్టుకున్నాడు. చిన్నపిల్లలా పట్టు మాములుగా ఉండదు. చిట్టి చేతులు కానీ బలంగా పట్టుకుంటారు. నేను సోఫాలో కూర్చుని వాడిని తీసుకోవడంతో, కాంచన ఒంగాల్సి వచ్చింది, నాని గాడు అలానే డ్రెస్ పట్టుకునే సరికి తన డ్రెస్ కిందకి జరిగి బ్లాక్ బ్రాతో పాటు చక్కటి క్లీవేజ్ దర్శనం ఇచ్చింది.

'అల్లరి పిల్లోడా. వాదులు,' అని కిలకిలా నవ్వి నాని చేతిని వదుల్చుకుంది. 'అయిదు నిమిషాలలో ఇస్తాను,' అని వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.

నాకు తనని చూసి ఆశ్చర్యం వేసింది. తిప్పికొడితే నా వయసు ఉంటుందేమో. అంటే ఇరవయి రెండు. ఇక్కడి అమ్మాయి కాదు. ఒక పరాయి మగాడు పొరపాటున తనని నగ్నంగా చూసాడు. కానీ అదే మగాడు మరుసటిరోజు కనిపిస్తే, ఒక అమ్మాయికి కొమ్మా అయినా రావాలి లేదా భయం అయినా వెయ్యాలి. కానీ ఈ అమ్మాయి మాత్రం అసలు ఏమి జరగనట్టు మాట్లాడుతోంది. అది ధైర్యమా, లేక తెలివి తక్కువతనమా? అని ఆలోచిస్తుండగా బెడ్ రూమ్ తలుపు తెరుచుకుని అను బయటకి వచ్చింది.

'కార్ తెచ్చేసావా?' అని అడిగింది.

'కింద రెడీగా ఉంది,' అన్నాను.

'నేను కూడా రెడీ,' అంది.

ఎర్రటి పంజాబీ డ్రెస్ వేసుకుంది. దానికి మాచింగ్ అడ్డాల వర్క్ చేసిన చున్నీ వేసుకుంది. జుట్టు కాస్త వెనక్కి లాగి వెనక రబ్బర్ బ్యాండ్ పెట్టుకుంది కానీ జడ వేసుకోలేదు.

కాంచన కాఫీ తెచ్చి నా చేతికి ఇచ్చింది. 'నీకు కూడా కాఫీ ఇవానా అక్క?' అని అడిగింది.

'ఆనంకు వద్దే. నేను కాఫీ ఒకసారి తాగుతాను,' అంది డ్రెస్ సద్దుకుంటూ.

'నీ డ్రెస్ చాల బావుంది అక్క,' అంది కాంచన అనుని చూస్తూ.

'థాంక్యూ, కాంచన. ఇదొక్కటే కాస్త మంచి డ్రెస్ ఉంది నా దెగ్గర,' అంటూ అడ్డం ముందు నుంచుని లిప్ గ్లాస్ పెదాలకి రాసుకుంది.

'అదేంటి అక్క?' అంది కాంచన ఆశ్చర్యంగా.

'అవునే. ప్రెగ్నన్సీ ముందు బట్టలు ఇప్పుడు పట్టవు. ప్రెగ్నన్సీ టైములో బట్టలు లూస్ ఉంటాయి. ఇప్పుడు అటు ఇటు కాకుండా ఉన్నాను. అందుకే ఏ బట్టలు 
సరిపోవట్లేదు,' అంది మోహ ముడుచుకుంటూ.

'మళ్ళీ కొనుక్కో అక్క,' అంది కాంచన.

'కొనాలే, చాల షాపింగ్ చెయ్యాలి,' అంది.

వచ్చి రెండు వారాలు అయినప్పటికీ అనుకి కాంచనకి స్నేహం బాగా కుదిరినట్టుంది. బాగానే మాట్లాడుకుంటున్నారు. నేను కాఫీ తాగేసి, 'నేను రెడీ,' అన్నాను.

'సరేనే. మేము బయల్దేరుతాము. ఒక రెండు మూడు గంటల్లో వచేస్తాము. నువ్వు జాగ్రత్త. బయట పని వాళ్ళు ఉన్నారు. ఊరికే వేళ్ళకు అటు వైపు చిల్లర కామెంట్లు చేస్తారు. మీ ఇంట్లోనే ఉండు. వచ్చేప్పుడు నీకు కొత్త ఫోన్ తీస్తాను,' అని బయటకి నడిచింది. వెనక కాంచన, తన వెనకే నేను తాళం పెట్టి బయల్దేరాను. అందరం లిఫ్ట్ ఎక్కాము.

కార్ ఎక్కి బయలుదేరాము. 'కాంచన ఫోన్ పగిలింది అని రిపేర్ కి ఇస్తే అది పని చెయ్యదు అని చెప్పాడట. దాని మొగుడేమో ఏటో ఊరెళ్ళొస్తా అని పోయాడు. ఎప్పుడు వస్తాడో తెలీదు. పాపం భయపడుతోంది. దానికి ఒక కొత్త ఫోన్ తీసుకుని ఇస్తాను అని చెప్పను. జీతంలో పట్టుకోమంది,' అని చెప్పింది అను.

'అదేంటి పాపం? ఎక్కడికి పోయాడు వాళ్ళ అయన?' అని అడిగాను నేను.

'ఏమి చచ్చాడో. తాగుబోతు ఎదవ. చక్కగా చదువుకునే పిల్లని వీడికి ఇచ్చి చేసారు. పెళ్లి అయ్యి మూడు నెలలు అయిందట. ఇక్కడికి తెచ్చి పెట్టాడు ఇప్పుడు వాడు ఏటో పోయాడు. పెళ్లి ఎందుకు చేసుకుంటారో ఇలాంటి ఎదవలు,' అని తిట్టింది.
నాకు అర్థం అయింది అనుకి కాంచన ఎందుకు నచ్చింది. అది జాలితో కూడిన స్నేహం. సాటి స్త్రీ అనే కాదు, తనలాగే ఇంకో చిన్న అమాయకపు పిల్ల జీవితం పాడవుతూంది అని వచ్చిన కోపం. అను మొగుడి మీద కోపం కూడా తన మాటల్లో కనిపించింది.

అను మూడ్ పాడవుతుందేమో అనిపించింది. కాకపోతే నానిగాడు ఉన్నాడు కదా, ఏదో అల్లరి చేస్తుంటే అను మూడ్ మారిపోయింది. మళ్ళీ చక్కగా నవ్వింది. ఈలోగా ఇంటికి దేగ్గర్లో ఒక చిన్న మాల్ ఉంది. అక్కడికి చేరుకున్నాము. కార్ పార్కింగ్లో పెట్టి మాల్ లోపలి వెళ్ళాము.


ఇంకా ఉంది.