మనసున మనసై

[sshamdan96]

Chapter – 5

'న్యాన్య,' అని నాని మళ్ళీ అన్నాడు.

నేను అను వైపు చూసాను. అను షాక్ నుంచి తేరుకుని వచ్చి కాఫీ ఇచ్చింది. 'వాడిని 
నాకు ఇచ్చి కాఫీ తాగు,' అను నానిని తీసుకుంది.

నాని అను ఎత్తుకోగానే 'అమ్మ,' అన్నాడు.

అను నా వైపు చూసింది. నేను చిన్నగా నవ్వాను. అను కూడా నవ్వింది. అను నాని ని కింద కార్పెట్ మీద పడుకోబెట్టి వెళ్లి తాను పాలు తెచ్చుకుంది.

ఒక రెండు నిమిషాల పాటు ఇద్దరం సైలెంట్ గా కూర్చున్నాము నానిని చూస్తూ. వాడు ఎదో సౌండ్లు చేస్తూ అరుస్తూ పాకుతూ ఆడుకుంటున్నాడు.

'వీడి తిండి అయిందా?' అని అడిగాను టాపిక్ మారుస్తూ.

'వాడికి పొద్దున్న పాలు పెట్టేసాను. ఇప్పుడు ఇంకా సెరిలాక్ పెట్టాలి,' అంది.

అను నా మొహం చూడట్లేదు. నాని వైపు చూస్తూ మాట్లాడుతోంది. బహుశా బాధ పడుతూ ఉండచ్చు. అంతేలే. కన్నకొడుకుని తనని కట్టుకున్నవాడు వదిలేసి పోయాడు. కొడుకు ఊహ వచ్చేసరికి ఏమి జరుగుతుందో తెలీదు. వాడికి మాటలు రాకముందే వాడు వేరే మగాడిని చూసి నాన్న అని పిలిచాడు.

ఒక చిన్న పరిచయం ఏర్పడిన అమ్మాయి నాతో ఒక గంట రొమాంటిక్ గా గడిపితే అది మర్చిపోలేక ఇల్లు ఖాళి చేసాను. అలాంటిది అను మనసులో ఎలాంటి ఉప్పెన రగుల్తు ఉం[b]డి ఉంటుందో నేను అర్థం చేసుకోగలను. ఇక నుంచి నేను ఇక్కడే ఉండాలి. అంటే ఏదోకటి నాకు తోచినట్టు చేసి అను బాధ పడకుండా చూడాలి అనిపించింది.[/b]

నేను కాఫీ ముగించేసాను. అను కూడా పాలు తాగేసింది. నేను లేచి నా కప్ తన కప్ తీసుకెళ్లి సింక్ లో పెట్టాను.

'ఒరేయ్ ఎందుకు రా ఆ పనులు చేస్తావు? నేను ఉన్నాను కదా?' అంది.

'ఇందులో ఏముంది అను. ఎన్ని పనులు అని చేస్తావు? బాబుని చూసుకోవాలి. అదే పెద్ద పని. చిన్న చిన్న పనులు నేను చేస్తానులే,' అన్నాను.

అను చిన్నగా నవ్వింది. ఒక చిన్న నిట్టూర్పు వదిలి సోఫాలో వెనక్కి ఆనుకుంది.

'అను, ఈరోజు భోజనం బయటనుంచి తెచుకుందామా?' అని అడిగాను.

'ఎందుకు రా? నేను వండేస్తాలే,' అంది.

'అబ్బా చెప్పేది విను అను. నేను నీతో పాటు మూవ్-ఇన్ అయినా సందర్భంగా నా తరపు నుంచి పార్టీ,' అన్నాను.

'ఏంటి రా. ఇంత చిన్న పార్టీ నా?' అంది నవ్వుతూ.

'ఇది ఫస్ట్ పార్టీ. ఇలాంటివి చాలా ఇస్తాను,' అన్నాను.

'అంతేనా లేకపోతే నా వంట చూసి భయపడ్డవా?' అంది అనుమానంగా.

పక్కుమని నవ్వాను. 'కనిపెట్టేశావా?' అన్నాను ఆటపట్టిస్తూ.

'ఒరేయ్ నిజంగా నా?' అంది ఖంగారుగా.

'ఛీ కాదే బాబు. ఏదో సరదాగా అన్నాను. ఇప్పుడే కదా నువ్వు కూడా బెంగళూరు వచ్చింది. పైగా రేపటి నుంచి మళ్ళీ జాబ్ లో జాయిన్ అవుతున్నావు. నేను కూడా వచ్చాను. ఇల్లు కొత్తది. కాస్త సెటిల్ అయ్యేవరకు ఎక్కువ పనులు పెట్టుకోకు. మనము ఒక రొటీన్ కి వచ్చాక అప్పుడు చేసుకుందాము అన్నీ ఇంట్లో,' అన్నాను.

అను తల ఊపింది. 'ఏంటో రా. నిజం చెప్తున్నాను. నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతుంటే ఎంతో ధైర్యంగా ఉంది నాకు. ఎంత ఉండగలను అనుకున్నా నాకు మనసులో భయంగానే ఉంది. అందులో ఈ అపార్ట్మెంట్స్ చూసావు కదా. ఇంకా సగం కన్స్ట్రక్షన్ జరుగుతోంది. వచ్చిన మొదటి ఫామిలీ మనమే. వాచ్మాన్ కూడా కొత్తవాడు. అన్నీ కొత్తగా ఉన్నాయి,' అంది.

అను బెంగ నాకు అర్థం అయింది. వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాను. అను చిన్న సోఫాలో నేను పెద్ద సోఫాలో కూర్చోవడం ఒక పాటర్న్ లాగ మారింది. రెండింటికి ఒక మూడు అడుగుల దూరం ఉంటుంది. అంటే చిన్నగా మాట్లాడుకుంటే వినిపించేంత అలాగే ఇద్దరికీ ఎవరి ఫోన్లో వాళ్ళు కావాల్సింది చూసుకునే ప్రైవసీ ఉండేంత. 

'చూడు అను. నువ్వు తీసుకున్న నిర్ణయం అంత తేలిక అయినది కాదు. మొగుడు పెళ్ళాం పెద్దవాళ్ళు కలిసి ఉన్నవాళ్లే పిల్లని పెంచడానికి చాల కష్టపడుతూ ఉంటారు. అలాంటిది, ఊరు కానీ ఊరు, వచ్చి రాని భాష, పసిపిల్లాడిని తీసుకుని ఇలా ఎవ్వరు లేని అపార్టుమెంట్లో ఉండాలి అనుకుంటున్నావు. నువ్వు ఏమి చెప్పకపోయినా [b]ఏదో బలమైన కారణాలు ఉన్నాయని నేను ఊహించగలను. అవి ఏంటి అని నేను అడగను. కానీ నీకు చెప్పాలి అనిపిస్తే మాత్రం నేను ఉన్నాను,' అన్నాను.[/b]

అను ఏమి మాట్లాడలేదు. కానీ తన కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. 'నీకు మా అమ్మ చెప్పిందా?' అని అడిగింది.

నేను ఏమి మాట్లాడలేదు. 'ఎవ్వరు ఏమి చెప్పలేదు,' అన్నాను.

'పర్లేదురా. మా అమ్మని నేను కోప్పడను. మా అమ్మ చెప్పే ఉంటుంది. నీతో ఒక్కతే నీరూమ్లో మాట్లాడుతుంటే నాకు అనుమానం వచ్చింది,' అంది.

ఇక దాచడం వేస్ట్ అని అర్థం అయింది. 'అత్తా పూర్తిగా ఏమి చెప్పలేదు. కానీ మావయ్యకి తెలియ[b]దు అని మాత్రం చెప్పింది. డీటెయిల్స్ ఏమి చెప్పలేదు. మళ్ళీ నువ్వు వింటే తిడతావు అని భయపడింది. కాకపోతే నిన్ను తక్కువ అంచనా వేసింది. నువ్వు అప్పటికే గెస్ చేసేసావు,' అన్నాను.[/b]

అను ఒక నిస్సహాయంగా నవ్వు నవ్వింది. కళ్ళల్లోనుంచి బొట బొటా నీళ్లు కారాయి. దెగ్గరికి వెళ్లి తనని హత్తుకుంటే ఆగేవేమో. కానీ నాకు కదలలేదు. అలా కూర్చున్నాను. అను శబ్దం చేయకుండా ఏడ్చింది. చిన్నప్పటి నుంచి ఒకే ప్రాంగణంలో పెరగడం వల్ల మేము ఒకరిని ఒకరం ఏడుస్తూ చూసుకోవడం కొత్తకాదు. కాకపోతే పెద్ద అయ్యాక ఇదే మొదటి సారి. అను కొంచం రికవర్ అయింది. 'సారీ రా. పొద్దున్నే ఏడవడం దరిద్రం,' అంది.

నేను చిన్నగా నవ్వాను. 'ఆమ్మో మంచిది అయింది ముందే చెప్పావు. నేను ఏడవను. పొద్దున్నే ఏడిస్తే గెంటేస్తావు,' అన్నాను.

'ఛీ ఏమి పొమ్మనను. నీ ఇష్టం,' అంది ముక్కు తుడుచుకుంటూ.

'అంటే నన్ను కూర్చుని ఏడవమంటున్నావా?' అన్నాను.

ఈసారి పక్కుమని నవ్వింది. ఒక పక్క కళ్ళలో నీళ్లు. మొహం అంత ఎర్రగా అయిపోయింది. ముక్కులో చీమిడి. గుండె భారం. కానీ అందులో ఒక నవ్వు వస్తే నవ్వింది. ఒక మనిషి అలా vulnerable గా ఉండాలి అంటే పక్కన వారి మీద చాలా నమ్మకం ఉండాలి. అను నా ముందు అలా ఉంది. అంటే తనకి నా మీద ఎంత నమ్మకం ఉందొ చెప్పకనే చెప్పింది.

'అలా నవ్వుతు ఉండు అను. అన్నీ అవే సద్దుకుంటాయి,' అన్నాను.

చిన్న పిల్లలాగా సరే అని తల ఊపింది.

'టిఫిన్ చేస్తాను. తినేసి పడుకో,' అంది.

'వద్దు. నేను టిఫిన్ కూడా బయటకి వెళ్లి తెస్తాను. నాని గాడి తిండి సంగతి చూడు,' 
అని చెప్పి నేను టిఫిన్ తేవడానికి బయటకి వెళ్ళాను.


ఇంకా ఉంది