[ரசிகன்]

https://sexbaba.co/Thread-maa-sex-kahani...%BE?page=1. Please translate this in Tamil one of the best stories I have read

நான் நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள், என் கணவர் ரமேஷ் வயது 48, எனக்கு வயது 38, என் மகன் ராஜாவுக்கு 20 வயது.  எனக்கு எல்லாமே என் அன்பு மகன் அருண்.இருந்தாலும் எனக்கு திருமணமான ஒரு மகள் இருக்கிறாள்.
 மேலும் நான் எளிமையானவள், நான் மாதுரி தீட்சித் போல மிகவும் அழகாக இருக்கிறேன் என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள்.
 வாழ்க்கை எளிமையானது ஆனால் வாழ்க்கை நடந்தால் என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது, எனக்கும் அதேதான் நடந்தது.

 காலப்போக்கில் இன்னும் பல கதாபாத்திரங்கள் சேர்க்கப்படும்.
 38 வயதில் கூட, நான் என்னைப் பராமரித்தேன், ஆனால் உடற்பயிற்சியின் மூலம் அல்ல, ஆனால் முடிந்தவரை வீட்டு வேலைகளைச் செய்து என்னை பிஸியாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், மேலும் நீங்கள் எவ்வளவு உடல் உழைப்பைச் செய்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக உங்கள் உடல் தன்னைத்தானே பராமரிக்கும் என்பதை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள். அது நடக்கும்.
 நான் 20 வயது குழந்தைக்கு தாய் என்று யாரும் சொல்ல முடியாது.
 ஆனால் இது தான் உண்மை அருண், என்னுடைய இந்தக் கதையின் பின்னணியில் இருப்பவர் அவர் என்பதால் நான் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன்.
 இது முழுக்க முழுக்க கடந்த ஆண்டு என் பிறந்தநாளில் தொடங்கியது, என் கணவருக்கு வேலை இல்லை இன்னும் அவர் மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறார், அவருக்காக எனக்கு நேரமில்லை.

 என்னை விட வேலையோ, நட்பாவோ அவங்களுக்கு முக்கியம்.இந்த விவரங்களை கதைக்கு விடுங்கள் - பிறந்தநாளில் இரவு உணவு சாப்பிடலாம் என்று திட்டம் இருந்தது, காத்திருக்கும் போது மணி 9 ஆகிவிட்டது ஆனால் அந்த நேரத்தில் என் கணவர் வரவில்லை. ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஒரு கணவனை விரும்புவாள்
இரவு 10 மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து என் மனநிலையைப் பார்த்தார்
 மன்னிக்கவும், மன்னிக்கவும், மன்னிக்கவும், எல்லாம் முன்பு போல் சொல்வது மிகவும் எளிது.
 எனது மோசமான மனநிலையைப் பார்த்து, என் கணவர் தேவ் கூறினார், அருண் வளர்ந்துவிட்டார், அவர் 20 வயது இளம் கல்லூரி மாணவர்.
 அவருடன் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லுங்கள், உங்கள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவும், இப்போது வீட்டின் பொறுப்பை அவருக்குக் கொடுங்கள்.
 கணவனின் பொறுப்பு என்றேன்.
 அந்த முடி - மனிதன் பிளஸ் வாதம், நான் சோர்வாக இல்லை, உணவு சாப்பிட்டு தூங்குகிறேன்.
 குட் நைட் என்று சொல்லிவிட்டு நான் சாப்பாடு தயார் செய்தபடியே தூங்கச் சென்றார்.
 வருணின் நண்பனின் பிறந்தநாள் என்பதால் சாப்பாடு சாப்பிட விரும்பாமல் தாமதமாக வர வேண்டியதாயிற்று.

 எனக்கு சாப்பாடு சாப்பிட மனமில்லை, சமைப்பது கூட இல்லை, என உடைகளை மாற்றிக்கொண்டு அருண் வரும்போது கேட்டை பூட்டிக்கொண்டு காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன்.
 அருண், 20 வயது, அழகானவன், என் மகன், படிப்பில் முதலிடம், பேசுவதில் வேகமானவன், உறவுகளை பராமரிப்பதில் நேர்மையானவன்.இது என் அருண்.
 தூங்கும் போது நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், வாசலில் மணி அடிக்கிறதா கனவிலா நிஜமா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அருணின் குரல் காதில் கேட்டதும் அது கனவல்ல நிஜத்தில் அருண் வந்திருக்கிறான் என்று உணர்ந்தேன். நான் அதை சத்தத்திலிருந்து கேட்கிறேன், கேட்டை திற.

அருண் எதிரில் நின்றிருந்தான்.
 அருண்-ஹாய் அம்மா

 அருண்: பாக்கெட்டை அம்மாவிடம் கொடுக்கும் போது பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் அம்மா.
 சரளா: இதில் என்ன இருக்கிறது?

 அருண்: நீயே திறந்து பார்.

 சரளா: பிறகு பார்க்கிறேன்

 அருண்-இப்போ பாரு அம்மா.
 சரளா - நாளை பார்க்கிறேன், எனக்கு இப்பவே தூக்கம் வருகிறது, நீ போய் தூங்கு.

 சரி அம்மா இன்றைய பார்ட்டி எப்படி இருந்தது

 சரளா: எந்த கட்சி?

 அருண்: இன்று எந்த அப்பாவுடன் இரவு உணவு சாப்பிட போகிறாய்?

 சரளா: ஒரு போலி புன்னகையுடன் நன்றாக இருந்தது

 அருண்: அப்பாவின் பரிசு

 சரளா: மகனே தூங்கு குட் நைட் என்று சொல்லிவிட்டு இருவரும் அவரவர் அறைக்கு சென்றனர்.


காலை
 சரளா சமையலறையில் காலை உணவை சமைத்து கொண்டிருந்தாள்

 ரமேஷ் அலுவலகத்திற்கும் அருண் கல்லூரிக்கும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.

 அருண் காலை வணக்கம் அப்பா

 டைனிங் டேபிளில் ரமேஷ் காலை வணக்கம் மகனே

 அருண்: அப்பா, நேற்று இரவு உணவு எப்படி இருந்தது?

 ரமேஷ்: எந்த டின்னர் டேட்?நேற்று நாங்கள் போகவில்லை, லேட் ஆயிற்று.

 அருண்: ஆனா அம்மா ஒண்ணும் பண்ணலை.

 ரமேஷ்: மகனே, இப்போது நீ வளர்ந்துவிட்டாய், அம்மாவைக் கவனித்துக்கொள், அம்மாவை இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

 அருண்: ஆனா பாப்பா அம்மா உன்னோட போகணும் நீ தான் புருஷன் அம்மா உன்னோட சந்தோஷம்.

 ரமேஷ்: வா மகனே, இப்போதே தொடங்காதே.

 ரமேஷ்-சரளா காலை உணவு எங்கே?  அலுவலகத்திற்கு தாமதமாகிறது.

 சரளா: 5 நிமிடத்தில் கொண்டு வா.

 பின்னர் அனைவரும் காலை உணவை சாப்பிட்டுவிட்டு ரமேஷ் அலுவலகத்திற்கும் அருண் கல்லூரிக்கும் சென்றான்.

 மேலும் சரளா வழக்கம் போல் வீட்டில் தனியாக இருந்துள்ளார்.

 கடந்த ஒரு வருடமாக இதுவே அவரது வாடிக்கையாக இருந்தது, மூத்த மகள் ஷில்பாவுடன் நேரத்தை கடத்துவது வழக்கம்.

 ஆனால் திருமணத்திற்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் தனியாக இருந்தார்.

 கணவன் ஆதரிக்கவில்லை, மகள் தன் மாமியார் மற்றும் மகனுடன் செல்ல விரும்பவில்லை.



ஆனால் விதியை யாரால் மாற்ற முடியும்?

 பேராசிரியை இறந்ததால் அருணின் கல்லூரி மூடப்பட்டு நேரத்துக்கு முன்பே வீட்டுக்கு வந்து விட்டார்.

 சரளா வீட்டில் கதவு மணி அடித்தது, இந்த நேரத்தில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று யோசித்தேன்.

 நான் கதவைத் திறந்தபோது அருண் நின்று கொண்டிருந்தான்.

 சரளா: அருண் என்ன நடந்தது சீக்கிரம் வா

 அருண்: அம்மா, ப்ரொஃபஸர் இறந்ததால சீக்கிரம் லீவு போட்டுட்டேன்.

 சரளா: சரி நாம் மதிய உணவு சாப்பிட வேண்டும்.

 அருண்: இல்லை அம்மா
 சரளா: ஏன்

 அருண்: ஏன் நாம் மதிய உணவுக்கு வெளியே செல்கிறோம்.
 நானும் நீயும்.

 சரளா: நான் போக விரும்பவில்லை.

 அருண்: ஆனா ஏன் அம்மா?  உங்களை என்னுடன் அழைத்துச் செல்லும்படி அப்பா என்னிடம் கூறினார்.

 சரளா: நான் போகவேண்டாம் என்றாள்.

 அருண்: ஆனால் அம்மா என்னுடன் செல்வதில் ஏன் பிரச்சனை?

 சரளா: உன்னுடன் போவதில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை, போக வேண்டியவர் போகாததுதான் பிரச்சனை.

 அருண்: ஏன் அம்மா அவன் போகவே இல்லை, அது உனக்கு தெரியும் அப்புறம் ஏன் வற்புறுத்தணும்.

 சரளா: அதை விடு, உனக்கு புரியாது.

 அருண்: அம்மா, எனக்கு ஏன் புரியாது?

 சரளா: ஏன்னா நீ இன்னும் குழந்தையா இருக்கே

 அருண்: அம்மா நான் குழந்தை இல்லை, 20 வயது பெரியவன்.

 சரளா: தெரியும்

 அருண்: அப்புறம் சொல்லுங்க

சரளா: மகனே, ஒவ்வொரு பெண்ணும், பெண்ணும் ஆசைப்படுவது அவளின் காதலனோ, கணவனோ அவளை என்னுடன் அழைத்துச் செல்வதுதான்.. கல்யாணத்துக்கு முன் உன் தாத்தா உன்னை எங்கும் போக விடவில்லை, திருமணத்திற்குப் பிறகு உன் அப்பா உன்னை எங்கும் அழைத்துச் செல்லவில்லை.

 உன்னுடன் செல்வதன் மூலம் நான் மக்களுக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்?ஒரு தாய் தன் மகனுடன் மதிய உணவு, இரவு உணவு சாப்பிட அல்லது தன் மகனுடன் படம் பார்க்க வருவாள், ஏனெனில் அவள் கணவன் தன்னை நேசிக்கவில்லை, அவளுடன் செல்ல விரும்பவில்லை.
 அருண்: ஆனா அம்மா, ஏன் நம்ம யாருன்னு கேட்கணும், ஏன் சொல்றீங்க?, ரெண்டாவது, அம்மாவும், மகனும் சேர்ந்து போக முடியாது, சொல்லுங்க அம்மா.

 சரளா: நான் என்ன சொல்ல?

 நீங்கள் மதிய உணவுக்கு வெளியே செல்கிறீர்களா இல்லையா
 சரளா: ஆனால் உணவு சமைத்திருந்தால் என்ன செய்வது?

 அருண்: பரவாயில்லை அதை பற்றி பிறகு யோசிப்போம்.


 சரளா: நான் யோசிக்க கொஞ்சம் டைம் வேணும்.

 அருண்: ஆனால் மெழுகு

 சரளா: பாரு அருண், இன்னைக்கு வரைக்கும் நடக்காத காரியம், இப்ப நீ யோசிக்கணும்.

 அருண், சரி அம்மா, உன் விருப்பப்படி அவன் அறைக்கு சென்றான்.

 சரளா தன் மகனைக் கலங்க வைக்க விரும்பவில்லை, தன் கனவுகள் நிறைவேறாத வேதனையைத் தாங்க முடியாமல் அழத் தொடங்குகிறாள்.
 என்ன செய்வது என்று யோசித்தேன்.
 என் கண்கள் எப்போது அழ ஆரம்பிக்கும் என்று தெரியவில்லை.
 சிறிது நேரம் கழித்து, அவள் கண்களைத் திறந்ததும், அருணின் அறைக்குச் சென்று, சாப்பிடச் சொன்னபோது, அருண் ஒப்புக்கொண்டான்.

 அருண்: பசி இல்லை

அருண்: அவர் உங்களை தொந்தரவு செய்யவில்லை, அவர் அப்படி சொன்னதும் நீங்களே கவலைப்படுகிறீர்கள், அவருடைய வார்த்தைகளை நீங்கள் ஏன் ஏற்கவில்லை?
 நீங்கள் ஏன் உங்கள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவில்லை?

 அவனும் அவனது ஆபிஸில் நண்பர்களுடன் வாழ்க்கையை ரசிக்கிறான்.ஏன் நீ போகக்கூடாது அதுவும் உன் மகனுடன் மதிய உணவிற்கு மட்டும்.

 சரளா;  சிறிது நேரம் யோசித்த பிறகு சரி
 ஆனால் ஏதாவது தவறு நடந்தால் அதற்கு நீங்களே பொறுப்பாவீர்கள்.

 கருண்: சரி முடிஞ்சது.. ஆனா என்ன தப்பு.

 சரளா: இன்று இல்லை, இனி ஒருபோதும்.


 அன்று எதுவும் நடக்கவில்லை
 அருண் தன் நண்பர்களை சந்திக்க சென்றான், சரளா வீட்டு வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்தாள், ரமேஷ் அலுவலகத்திலிருந்து மாலை தாமதமாக வந்து இரவு உணவு சாப்பிட்டு தூங்கினான்.

 நாளை கல்லூரியில் அருண் மற்றும் அலுவலகத்தில் ரமேஷ் மற்றும் வீட்டில் சரளா மட்டும் அதே தினசரி வழக்கம் ஆனால் புதிய வலியுடன்.

 இது அவளுக்கு புதிதல்ல, அநேகமாக ஒவ்வொரு பெண்ணும் தனது மாதாந்திர காலத்தில் வலியை அனுபவிக்கலாம்.
 சில குறைவு சில அதிகம் ஆனால் சரளாவிடம் சிறுவயதில் இருந்ததை விட அதிகம்.அம்மாவிடம் பேசும் போது கல்யாணம் ஆன பிறகு குறையும் என்று சொன்னாள் ஆனால் அவளுக்கு அது நடக்கவில்லை அந்த வலி குறையாமல் தொடர்கிறது இன்று காலை அவளுக்கு மாதவிடாய் வந்தது.


அருண்: சரி, உனக்கு நடக்க விருப்பம் இல்லை என்றால் பிரச்சனை இல்லை, மருந்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்.

 சரளா: தேவையில்லை, நான் இப்போது நன்றாக இருக்கிறேன்.

 அருண்: இல்ல நான் வலி நிவாரணி கொண்டு வந்திருக்கேன், எடு.

 சரளா: இருக்கட்டும் தானே சரியாயிடும் என்றான் அருண்.இப்போது அவனை எப்படி புரிய வைப்பது?

 அப்போது அருண் ஏதோ நினைவுக்கு வந்து சொன்னான்.
 அம்மா, எங்கே வலிக்கிறது?
 சரளா: உடம்பில் சொன்னாள்
 அருண்: ஆனால் எங்கே அதிகம் நடக்கிறது?

 சரளா: இடுப்பில் எரிச்சல்.

 அருண்: எனக்குப் புரியுது.. பொண்ணுங்களுக்கு மாதவிடாய் வரும்போது சில பொண்ணுங்களுக்கு வலிக்கும்னு தோழிகள் பேசிக்கிட்டது ஞாபகம் வந்தது.
 ஆம் அல்லது இல்லை, அம்மாவுக்கு மாதவிடாய் வந்துவிட்டது.

 சரளா: அருண் அமைதியாக இருப்பதை பார்த்து என்ன நடந்தது?

 அருண்: ஒண்ணுமில்ல மா, நீங்க ரெஸ்ட் எப்பவாவது போங்க.

 சரளா: என் மனதிற்குள் நினைத்து, இதை எப்படி நடந்தது என்று ஏற்றுக்கொண்டேன்?
 இன்றைய குழந்தைகள் எவ்வளவு முன்னேறியிருக்கிறார்கள் என்பது இப்போது யாருக்குத் தெரியும்.


5வது நாள்: அருண் கல்லூரியில் இருந்து வந்து சொன்னான்- அம்மா, இன்று எங்காவது வெளியே போகலாம்.

 சரளா: நினைச்சு 4 நாளா ஒன்னும் சொல்லல, இன்னைக்கு நேரடியா கேக்குறேன்.

 இன்று சரளாவால் கூட மறுக்க முடியவில்லை

 சரளா-சரி
 இந்த 4 நாட்களில் சரளா நிறைய யோசித்து இனி கணவனுக்காக காத்திருப்பதில்லை என்று முடிவெடுத்தாள், தன் மகன் தனக்கு துணையாக இருந்தால் ஏன் தன் வாழ்க்கையில் வண்ணம் சேர்க்கக்கூடாது, எவ்வளவு காலம் திணறிக்கொண்டு வாழ்வது.

 அருண்: அம்மா என்ன நடந்தது?

 சரளா: எங்கே போவது ஒன்றுமில்லை

 அருண்: உங்கள் விருப்பப்படி.

 சரளா: அருண், நான் வீட்டில் இருந்து ஏதாவது கொண்டு வர வேண்டும், நீ என்னுடன் வா.

 அருண்: ஏன் அம்மா, பைக், ஆட்டோவில் போகக் கூடாதா?

 சரளா: உன் விருப்பப்படி.

 அருண்: பைக்கில் போகலாம்.

 சரளா: நான் உங்கள் பைக்கில் அமர்ந்ததில்லை.

 அருண்: பரவாயில்லை, இன்று உட்காருங்கள்.
 இருவரும் சந்தைக்குச் செல்கிறார்கள்
 தன் மகனுடன் பைக்கில் அமர்ந்திருந்ததை ஏதோ விசித்திரமாக உணர்ந்தாள் சரளா.

 சரளா: என் மற்றும் என் மகனின் வாழ்க்கையை மாற்றிய நாள் இது.
 அன்று முதல் எந்த வேலைக்கும் என் மகனே என் முதல் சாய்ஸ், ஒன்றாக வெளியே செல்வதன் மூலம் எங்களுக்கிடையில் என்ன இடைவெளி இருந்தாலும் நிரப்பப்பட்டது.
 நாங்கள் இன்னும் சுதந்திரமாகிவிட்டோம்.



நான் என் மகனுடன் வெளியே சென்று ஒரு மாதம் எப்படி ஆகிறது?

 சரளா: அருண், நாளைக்கு காலேஜ்ல இருந்து சீக்கிரமா வந்து வீட்டு சாமான்கள் கொண்டு வர மார்க்கெட் போங்க.
 அருண்: ஏன் நாளை இன்று போக வேண்டும்?

 சரளா: ஆனா நாளைக்கு போகணும்.

 அருண்: நாளைக்கு நீ போகமாட்டே.

 சரளா: ஏன் நாளை என்ன?

 அருண்;  உங்கள் மனதில், நாளையிலிருந்து மாதவிடாய் வரும், நீங்கள் போக மாட்டீர்கள்.

 சரளா: என்ன யோசிக்கிறாய்?
 அருண்: ஒன்னும் இல்லை

 சரளா: ஏதோ

 அருண்: ஒண்ணுமில்ல, நாளைக்கு உடம்பு கெடும்னு சொல்லிட்டு இருந்தேன் அப்புறம் எப்படி போற?

 சரளா: எனக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லை?

 அருண்: எதுவும் சொல்லவில்லை.

 சரளா: சொல்லு.

 அருண் எப்படி பேசினான்?
 சரி நாளைக்கு போவோம்.

 அருண் திட்டமிட்டபடி நேற்று சரளாவுக்கு மாதவிடாய் தொடங்கியது.

 அருண்: காலேஜ்ல இருந்து சீக்கிரம் திரும்பினான்
 அம்மா, சரளாவுடன் போகலாம்.
 சரளா: மனசுக்குள்ளேயே நினைச்சு, பீரியட்ஸ்ல என் உடம்பு கெடும்னு எப்படி தெரியும்.


அருண்: இன்னைக்கு போகமாட்டேன்னு சொன்னேன்.

 சரளா: ஆமாம் பாப்பா அது நடந்தது ஆனால் உனக்கு எப்படி தெரியும்.
 அருண்: இப்படித்தான் யூகித்தேன் முதுகில் வலி இருக்கிறது அல்லவா?

 சரளா: ஆமாம் ஆனால் உனக்கு எப்படி தெரியும்?

 அருண்: போன மாசமும் இந்த நாளில்தான் உனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது.
 சரளா: எனக்கு பீரியட்ஸ் வந்துருச்சுன்னு அவங்க மனசுல தெரிஞ்சுதா?
 அதனால அருண் மா, இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை, செவ்வாய்கிழமை போறோம்.
 இப்போது என் பிரச்சனை என்னவென்று அவருக்குத் தெரியும் என்று சரளா உறுதியாக இருந்தாள்.

 சரளா: சரி அருண்.

 அருண் தெரிந்தோ தெரியாமலோ 5 நாட்களை இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் கழித்தாள் சரளா.  அல்லது அவரிடம் கேளுங்கள் இல்லையா
 எப்படி கேட்க முடியும், அவன் தன் மகன் ஆனால் ஒரு மாதத்திற்குள், சரளா அருணிடம் பெரிய அளவில் மனம் திறந்து விட்டாள்.
 செவ்வாய்கிழமையும் வந்தது.
 மேலும் சரளாவிடம் எதுவும் பேசாமல் அருண் கல்லூரியில் இருந்து சீக்கிரம் வந்தான்.

 சரளா: இன்று எவ்வளவு சீக்கிரம்?
 ஆ: சந்தைக்குப் போகாதே.

 சரளா: இன்னைக்கு போகணும்னு உனக்கு எப்படி தெரியும்?

 அருண்: என் வாயில் இருந்து வந்தது, இன்று 5வது நாள்.

 சரளா: பொருள்

 அருண்: ஒன்றுமில்லை.

 கேஸ் டெஸ்ட் செய்து எனக்கு மாதவிடாய் இருப்பதை அருண் சரியாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டார் என்று சரளாவுக்கு இப்போது உறுதியாகிவிட்டது.

 சரளா சரி நான் ரெடியாக வரேன்.
 வாருங்கள், நீங்களும் தயாராகுங்கள்.
 அருண்: சரி அம்மா.


அரை மணி நேரத்தில் ரெடியாக இருங்கள்.. சரளாவும் அருணும் சந்தைக்கு செல்ல தயாராக இருந்தனர்.

 அருண்: போகலாம் அம்மா.
 சரளா: வா.

 ஒரு பைக்கில் உட்கார்ந்து

 அருண்: எங்க அம்மா
 சரளா: மாலுக்கு போகலாம்.
 எளிமையானது: அருண்
 அருண்: ஆமாம் அம்மா.
 சரளா: ஒரு விஷயம் கேட்கிறேன்.
 அருண்: ஆமாம்
 சரளா: வெள்ளிக் கிழமை என் உடல்நிலை மோசமாக இருக்கும், செவ்வாய் கிழமை நன்றாக இருக்கும் என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும்?

 ஆரன்: நான் என்ன பதில் சொல்ல வேண்டும்?
 சரளா: என் உடல்நிலை எந்த விதத்தில் கெட்டு 5 நாட்களில் சரியாகிவிடும் என்று சொல்லுங்கள்.
 அருணுக்கு தெரியும் என்பதை சரளா புரிந்து கொண்டாள் ஆனால் அவள் அதை அவன் வாயிலிருந்து கேட்க விரும்பினாள்.
 பேசிக்கொண்டே மாலுக்கு வந்தேன்.

 இருவரும் பைக்கை நிறுத்துமிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு ஷாப்பிங்கிற்கு வந்தனர்.
 வீட்டு பொருட்களை வாங்கும் போது
 சரளா: பதில் சொல்லவில்லை.
 அருண்: அம்மா அதை விடு.
 சரளா: அவள் மனதிற்குள் அருண் வருத்தம் அடைந்ததை பார்த்து மகிழ்ந்தாள் ஆனால் அவள் நினைப்பது சரியா அல்லது தவறான எண்ணமா என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பினாள்.
 சரளா: நான் ஒன்று கேட்கிறேன்.
 அருண்: அம்மா ப்ளீஸ் என்னால சொல்ல முடியாது.
 சரளா: என்னுடன் சந்தைக்கு வர வேண்டும் என்று உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது, மற்றவை உங்களுக்கு நினைவில் இல்லை.
 அருண்: ஆமாம்



சரளா: அப்புறம் பதில் சொல்.
 அருண் : கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்துவிட்டு அம்மா போன மாசம் முதுகு வலி என்று சொன்ன போது உங்களுக்கு முதுகு வலி வந்த பீரியட்ஸ் காரணமாக திக்குமுக்காடுகிறதா என்று சந்தேகம் வந்தது வெள்ளிக்கிழமை அன்றும் அதே தேதி. கடைசி மாசம் ஆனதால யோசிச்சிட்டு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொன்னேன்.
 அவன் அமைதியானான்.இதைச் சொல்லி அவன் சரளாவை கண்ணால் பார்க்கவில்லை, சரளாவும் அதே நிலையில் இருந்தாள்.

 அது இல்லாவிட்டாலும், பெண் தன் தாயிடமோ அல்லது கணவனிடமோ பகிர்ந்து கொள்ளும் விஷயம் இதுதான்.
 இங்கே தாயும் மகனும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

 சரளாவும் உண்மையை அறிய விரும்பினாள், அதை அறிந்த பிறகு விசித்திரமாக உணர்ந்தாள்.

 அதேபோல மாலில் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் பேசாமல் வீட்டுக்கு வந்தனர்.
 மாலையில் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ரமேஷ் தாயும் மகனும் ஒருவரையொருவர் தவிர்ப்பதைக் கவனித்தார்.

 ரமேஷ் சரளா: என்ன நடந்தது?

 சரளா: சொன்னாள்.

 ரமேஷ்: நீயும் அருணும் ஏன் பேசவில்லை?

 சரளா: அப்படியில்லை, ஏன் அப்படி நினைக்கிறாய்?
 ரமேஷ்: சரி இருக்கலாம்
 மற்றும் தூங்க செல்கிறார்.
 சரளா நான் சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்
 மேலும் அருணிடம் எப்படி பேசுவது என்று நினைக்கிறாள், இன்று தன் மகனிடம் பீரியட்ஸ் பற்றி பேசியதை நினைத்து வெட்கப்பட்டாள், அவளுக்கு மாதவிடாய் வந்தது அருணுக்கு தெரியும், இதை நினைத்து அவள் தூங்கிவிடுகிறாள்.

அதேபோல மாலில் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் பேசாமல் வீட்டுக்கு வந்தனர்.
 மாலையில் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ரமேஷ் தாயும் மகனும் ஒருவரையொருவர் தவிர்ப்பதைக் கவனித்தார்.

 ரமேஷ் சரளா: என்ன நடந்தது?

 சரளா: சொன்னாள்.

 ரமேஷ்: நீயும் அருணும் ஏன் பேசவில்லை?

 சரளா: அப்படியில்லை, ஏன் அப்படி நினைக்கிறாய்?
 ரமேஷ்: சரி இருக்கலாம்
 மற்றும் தூங்க செல்கிறார்.
 சரளா நான் சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்
 மேலும் அருணிடம் எப்படி பேசுவது என்று நினைக்கிறாள், இன்று தன் மகனிடம் பீரியட்ஸ் பற்றி பேசியதை நினைத்து வெட்கப்பட்டாள், அவளுக்கு மாதவிடாய் வந்தது அருணுக்கு தெரியும், இதை நினைத்து அவள் தூங்கிவிடுகிறாள்.

 அடுத்த காலை
 ரமேஷ் அலுவலகம் சென்றான், அருண் கல்லூரிக்கு கிளம்புகிறான்.
 அப்போதுதான்
 சரளா: அவரைக் கூப்பிட்டு காலை உணவு சாப்பிடு.
 அருண்: அம்மா எனக்கு புத்தி இல்லை.
 அம்மா கூட காலை சாப்பாடு சாப்பிட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்றும், அவர்கள் கூடி வரும்போது ஏதாவது நடக்கும் என்றும் தெரிந்தது, சரளாவை எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை.

 சரளா: நான் சொன்னேன், ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் சாப்பிடு என்று அவன் கையைப் பிடித்து அவனை டைனிங் டேபிளில் உட்கார வைத்துவிட்டு, காலை உணவை சாப்பிட சமையலறைக்கு சென்றேன்.
 பின்னர் இருவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து காலை உணவு சாப்பிடுகிறார்கள்.
 ஆனால் எதுவும் சொல்லாதே.

 அருண்: காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு அம்மா நான் காலேஜ் போகிறேன்.

 சரளா: சரி மகனே.

 அருண்: வருகிறேன் அம்மா.



அருண் போன பிறகு முதுகு வலியால் தான் என் மாதவிடாய் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டான் அருண் எவ்வளவு பெரியவனாகி விட்டான் என்று நினைக்கிறாள்.
 மேலும் அவளை சிரிக்க வைக்கிறது.
 மேலும் அவள் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு சும்மா அமர்ந்திருந்தாள்.
 அது அருண் நினைவுக்கு வருகிறது
 மற்றும் அவரை அழைக்கிறார்
 சரளா: வணக்கம் அருண்
 அருண்: மெழுகுதானா?
 சரளா: நீ எங்கே இருக்கிறாய்?
 அருண்: கல்லூரியில்.
 சரளா: வகுப்பில்.
 அருண்: இல்ல அம்மா இடைவேளை இல்லை.
 சரளா: சரி, அமைதியாகி விடு.
 அருண்: சொல்லுங்க அம்மா.
 சரளா: ஒன்றுமில்லை.
 அருண்: ஏன் கூப்பிட்டாய்?
 சரளா: அப்படியே.
 அருண்: கொஞ்சம் வேலை இருந்தது.
 சரளா: நான் என் மகனை அழைக்க முடியாதா?
 அருண்: இல்ல, அப்படி இல்லை.
 சரளா: ஓகே பை.
 அருண்: வருகிறேன் அம்மா
 அழைப்பை துண்டித்த பிறகு, சரளா நினைக்கிறாள், முதலில், நான் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் அருணுக்கு அழைத்ததில்லை, ஆனால் இன்று ஏன் அழைத்தேன்.

 என்ன நடக்கிறது என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை
 இப்படி யோசித்துக்கொண்டே அவனது நேரம் கடந்து அருண் கல்லூரியில் இருந்து திரும்பும் நேரம்.
 அதனால் அருண் வந்ததும் இன்றுவரை செய்யாத மேக்கப்பை கண்ணாடி முன் நின்று பார்க்கிறாள்.

இன்று சரளா அருணுக்காக காத்திருந்தாள், இன்று அருண் அவன் நேரத்திலிருந்து 2 மணி நேரம் தாமதமாக வந்தான்.

 சரளா அவனை அழைக்க நினைத்தாள் ஆனால் அவனிடம் பேச தைரியம் இல்லை.
 அப்போதுதான் கதவு மணி அடிக்கிறது.
 கேட்டை திறந்ததும் அருண் எதிரில் நின்று கொண்டிருந்தான்.
 சரளா: இது என்ன நேரம்?

 அருண்: அவர் நண்பர்களுடன் இருந்தார், எனக்கு நேரம் புரியவில்லை.
 சரளா: ஆமாம் உண்மைதான் அம்மாவை விட தோழி தான் முக்கியம்.
 சரளா இதை சொன்னாள் ஆனால் நான் அவளிடம் இதை சொன்னதில்லை ஆனால் இன்று ஏன் என்று நினைக்க ஆரம்பித்தாள்.

 அருண்: அப்படி இல்லை அம்மா.
 மற்றும் உள்ளே வருகிறார்.
 மற்றும் புத்துணர்ச்சிக்கு செல்கிறது.


இதோ அருண் ப்ரெஷ் ஆகிக் கொண்டிருந்தான், சமையலறையிலிருந்து சரளா அழைக்கிறாள், அருண் காபி சாப்பிடுவான்.

 அருண்: ஆமாம் அம்மா
 மற்றும் வெளியே சாப்பாட்டு மேஜைக்கு வருகிறார்.
 சரளா காபி தயார் செய்து கொண்டு வந்து இருவரும் சேர்ந்து காபி குடிக்கிறார்கள்.

 வேறு ஏதோ யோசித்த சரளா அருணை வெளியே போகச் சொன்னாள்.
 அருண்: எங்க அம்மா?
 சரளா: எங்கேயும்.
 அருண்: ஏதாவது வேலை இருக்கா?
 சரளா: இல்ல அப்படி இல்லை உங்க அப்பா வர இன்னும் டைம் இருக்கு.
 அருண்: சரி வா போகலாம்.
 சரளா: அப்போ ரெடி, நானும் ரெடியாக வரேன்.

 அருண் தயாராவதற்குச் சென்றான்
 இதோ சரளாவும் தயாராக அறைக்குள் வந்தாள்.
 ஆனால் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
 மாதவிடாய் காலத்தில் அவள் ஓய்வெடுப்பதைக் குறித்து அவள் கணவன் ஒருபோதும் கவலைப்படாததால் அவள் இதயத்தில் எங்காவது கவலைப்பட்டிருக்கலாம்.
 கருணுக்கு கடந்த மாதம் தான் மாதவிடாய் பற்றி தெரிய வந்தது, அவளை ரெஸ்ட் எடுக்க சொன்னான், பீரியட்ஸ் முடிந்ததும் கிளம்பி விடுவேன் என்று சொன்னான்.

 அருணின் குரல் வந்ததை நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள் சரளா, அம்மா தயாரா?
 சரளா: இல்லை மகனே.

என்ன உடுத்துவது என்று தெரியவில்லை.
 அருண்: என்ன வேணும்னாலும் அணியுங்க.
 சரளா: சரி, என்ன அணிய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.
 சரளா பேசினாள் ஆனால் நான் ஏன் அருணிடம் கேட்கிறேன் என்று திடீரென்று மௌனமானாள்.
 அருண்: அம்மா, எது வேண்டுமானாலும் அணியுங்கள், உங்களுக்கு எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது.
 சரளா: வா பொய்.
 அருண்: உண்மை அம்மா.
 சரளா: அப்படியானால் நான் எந்த புடவை அணிய வேண்டும்?
 அருண்: என் அக்காவின் திருமணத்தில் நான் அணிந்திருந்த கருப்பு.
 சரளா: ஞாபகம் இருக்கு.
 ஆ: ஆமாம் அம்மா, நீங்கள் அதில் மிகவும் அழகாக இருந்தீர்கள்.
 சரளா: சரி, ஆனால் நாம் எங்கே போவோம்?
 அருண்: இப்ப சொல்லு
 சரளா: படத்துக்குப் போவோம்
 அருண்: சரி
 சரளா: சரி நான் இன்னும் 10 நிமிஷத்துல ரெடியாகி விடுவேன்.
 கதவை மூடியதும், சரளா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறாள், அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது, அதுவும் அருணுடன் தனியாக, அவள் விருப்பப்படி புடவை அணிந்திருந்தாள்.
 நான் எந்த புடவை அணிந்தேன் என்று ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு அருண் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது என்று நினைத்துக்கொண்டு தயாராகிவிட்டேன்.
 மேலும் எனது பிறந்தநாள் கூட என் கணவர் நினைவில் இல்லை.
 அருண்: அம்மா நிகழ்ச்சியை மிஸ் பண்ணுவாங்க.
 சரளா;  வெறும் 10 நிமிடங்கள்.
 அருண்: அம்மா நீங்க ரெடியாகி 25 நிமிஷம் ஆகுது.
 சரளா;  அவள் நேரத்தைப் பார்க்க, அருண் சரி என்று சீக்கிரம் தயாராகி விட்டாள்.
 கதவைத் திறந்த பிறகு நான் எப்படிப் பார்க்கிறேன்?
 அருண் : இன்னைக்கு சரளா கல்யாணத்துக்கு போற மாதிரி ஃபுல் மேக்கப் பண்ணியிருந்தா உண்மைதான்.
 சரளா: ஏதாவது சொல்லுங்கள் அல்லது நாங்கள் பார்த்துக்கொள்வோம்.
 அருண்: நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள்.
 சரளா: நல்லதுதான்
 அருண்: மிகவும் நல்லது.
 சரளா;  நன்றி போகலாம்.


அருண்: உன் பிறந்தநாளுக்கு நான் ஏன் உனக்கு பரிசு கொடுத்தேன்?
 சரளா;  எப்பொழுது .
 அருண்;  அம்மா, நான் இரவு பார்ட்டியிலிருந்து வந்து பாக்கெட்டை உங்களிடம் கொடுத்தபோது.
 சரளா: ஐயோ மறந்துட்டேன்.
 அபி என்னை பார்க்கட்டும்.
 அருண்: அம்மா என் பரிசை இன்னும் பார்க்கவில்லை.
 சரளா: ரூமுக்கு போகும் போது மன்னிக்கவும் மகனே, நீயும் என்னை ஞாபகப்படுத்தவில்லை.  மேலும் என்னால் நினைவில் கொள்ள முடியவில்லை.
 அவள் பாக்கெட்டைக் கண்டுபிடித்து, அதைத் திறக்கும்போது, கண்ணாடியைப் பார்த்து அவள் மகிழ்ச்சியடைகிறாள்.
 அருண்: ஆனா என்ன அம்மா?
 சரளா: அது எனக்கு நன்றாக இருக்கும்.
 அருண்: ஏன் முடியாது?
 சரளா;  இந்த வயதில் அர்த்தம்
 அருண்: காமன் அம்மா, கண்ணாடி போடுங்க.
 இப்போது சீக்கிரம், நீங்கள் தாமதமாக வருவீர்கள்.

 வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த தாயும் மகனும் பைக்கில் நடந்து செல்கின்றனர்
 சரளா: எங்கே போவது.
 அருண்: பார்க்கலாம்.
 சரளா: முதல் முறையாக அருணின் தோளில் கை வைக்கிறாள்.
 அருண்: அம்மா நான் இங்கே இருக்கிறேன்.
 அப்போது அந்த ஏரியாவில் அது பிரபலமான மல்டிபிளக்ஸ் என்பதையும், அங்கு சுல்தான் படம் திரையிடப்படுவதையும் சரளா கவனிக்கிறார்.
 சரளாவுக்கு பிடித்த நடிகரின் படம் எது.
 சரளா: மேன் அவர் அருண் கோ கிட்னே காயல் ஹை மேரே ஹை, அவர் படம் பார்க்க வந்தார், அதுவும் எனக்கு பிடித்த நடிகர்.

 அருண்: வா அம்மா.

 சரளா: வா.

 சரளாவும் அருணும் ஹாலில் ஒன்றாக அமர்ந்து படத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
 படம் முடிந்ததும் அனைவரும் ஒன்றாக வெளியே வந்தது சரளாவை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.
 அருண் உடனே சரளாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான்.
 சரளா: திருமணத்திற்குப் பிறகு முதல்முறையாக ரமேஷுடன் படம் பார்க்க வந்தபோது என் மனதில் நினைவுக்கு வந்தது, அந்த நேரத்திலும் அதேதான் நடந்தது ஆனால் ரமேஷுக்கு எதுவும் தெரியாது.

 அருணுக்கும் ரமேஷுக்கும் என்ன வித்தியாசம்
 ஹாலில் இருந்து வெளியே வந்த பிறகு
 அருண்;  அம்மா, இப்போது என்ன செய்வது?



சரளா: எனக்கு என்ன தெரியும், நான் உன்னுடன் வந்திருக்கிறேன், நீ சொல்லு.

 அருண்: சரி அப்புறம் ரெஸ்டாரன்ட்க்கு போகலாம், நல்லா சாப்பிட்டுட்டு வீட்டுக்கு போவோம்.
 எளிமையானது: நீங்கள் விரும்பியபடி

 இருவரும் உணவகத்திற்கு செல்ல அருண் சரளாவிற்கு பிடித்த உணவை ஆர்டர் செய்தான்.

 இதைப் பார்த்த சரளா மகிழ்ச்சியடைந்து இருவரும் ஒன்றாக இரவு உணவு சாப்பிடுகிறார்கள்.
 பின்னர் வீட்டிற்கு செல்வோம்
 ரமேஷ் வருவதற்குள் இருவரும் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள்.
 ரமேஷ் வந்த பிறகு, ரமேஷ் சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்கச் சென்றான்.
 சரளா சமையலறை வேலையில் இருந்து விடுபட்டு தன் அறைக்கு செல்லும் போது அருணின் அறைக்கு செல்கிறாள்.
 ஆ: அம்மா நீ
 சரளா: ஏன் வரவில்லை?
 அருண்: இல்ல, அப்படி இல்லை.
 எளிமையானது: நன்றி.
 அருண்: ஏன்?
 சரளா: இன்னைக்கு.
 அருண்: என்ன இன்னைக்கு?


சரளா: கடந்த 10 வருடங்களில் நான் உங்களுடன் கழித்த எனது வாழ்வின் சிறந்த நாள் இன்று.
 மற்றபடி சந்தோஷம் என்றால் என்ன என்பதை மறந்துவிட்டேன்.
 அருண்: அம்மா நான் இங்கே இருக்கிறேன், இது முதல் நாள் ஆனால் கடைசி நாள் அல்ல.

 சரளா: பார்க்கலாம்.
 சரி இரவு வணக்கம்.
 அருண்: குட் நைட் அம்மா
 சரளா தன் அறைக்கு சென்று ரமேஷ் கொடுத்த துக்கத்தை நினைத்து மனைவிக்கு சம்பந்தமே இல்லாத கணவன் எப்படி கிடைத்தான் என்று வருத்தம் கொள்கிறாள்.
 அன்றைய நிகழ்வுகளை நினைவு கூர்ந்து தூங்கச் செல்கிறாள்.

 நாட்கள் பல கடந்தன, சரளா அருணின் மீது ஈர்க்கப்படுகிறாள், அது என்னவென்று கூட அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
 டெலி கல்லூரியில் இருந்து வரும் வரை காத்திருந்து அவருக்கு பிடித்த உணவை சமைத்து கொடுக்கிறார்.
 ஒருவருக்காக நம் மனதில் ஏதாவது இருந்தால், அவர் வெளியேறும்போது, அவர் நமக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவர் அல்லது அவரைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை நாம் உணர்கிறோம் என்று கூறப்படுகிறது.

 சரளாவுக்கும் இதேதான் நடந்தது, ஒரு நாள் அருண் கல்லூரியிலிருந்து திரும்பினார், சரளாவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது திங்கட்கிழமை கண்டாலாவுக்கு 5 நாள் காலேஜ் டூர் இருக்கிறது, நானும் போகிறேன் என்று சொன்னான்.
 சரளா: என்ன?
 அருண்: இது ஒரு டூர்.
 சரளா: நான் அதைக் கேட்டேன் ஆனால் திடீரென்று.
 அருண்:: திடீர்னு இல்லை அம்மா, லேட்டாக முடிவெடுத்தேன்
 நான் போகப் போவதில்லை ஆனால் என் நண்பர்கள் வற்புறுத்தி நான் கேட்காமலேயே என் பெயரை எழுதிக் கொடுத்தார்கள், அதனால் நான் போக வேண்டும்.

 ஆனால் இதை கேட்ட சரளாவிற்கு என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் சோகமாகி விட்டாள்.
 ஓ அவள் எதுவும் பேசவில்லை திங்கள்கிழமையும் வந்தது, அருண் காலை 6 மணிக்கு ரெடியானான்.


சரளா: எல்லாவற்றையும் வைத்தேன்.
 அருண்: ஆமாம்.  நான் அம்மாவை விட்டு செல்கிறேன்
 சரளா: ரொம்ப சீக்கிரம்.
 அருண்: இல்ல அம்மா, 6:30 மணிக்கு வந்தடைய வேண்டும் இல்லாவிட்டால் ரயிலை மிஸ் பண்ணுவோம்.
 சரளா: சரி போ.
 அருண்: வருகிறேன் அம்மா.
 சரளா: பாய் மகனே பார்த்துக்கொள்.

 அருண் கிளம்பினான்.
 அருண் சென்ற பிறகு, தன் கணவர் ரமேஷ் அல்ல, அருண் போனதால் வீடு காலியாக இருப்பதாக சரளா உணர்கிறாள்.
 அவனால் ஒன்றும் புரியவில்லை.அருண் முன்பு பலமுறை காலேஜ் டூர் போயிருந்தான் ஆனால் சரளா அவனை இன்று போல் தவறவிட்டதே இல்லை.
 சிறிது நேரம் கழித்து அருணுக்கு போன் செய்தான்.
 சரளா: வணக்கம்.