[johnypowas]

அடுத்த நான்கைந்து நாட்கள் நானும் மாலதியும் போனிலும் எஸ்எம்எஸ்சிலும் நெருக்கமானோம். நேரில் சந்திக்க வாய்ப்பின்றி ஏங்கிப் போயிருந்தேன். ஒரு நாள் மாலதியிடமிருந்து போன் வந்தது. மதியம் ஒரு மணிக்கே மழை மேகம் சூழ்ந்து இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. அவளுடன் பேசும் போது சிக்னல் சரியாய் கிடைக்கவில்லை.
ஆபீசின் மாடியில் வந்து பேசினேன். அப்போதும் அவள் குரல் விட்டு விட்டு கேட்டது.
'ஹலோ சிவா..'
'சொல்லு கேக்குது.'
'சிவாõ'
'என்ன சொல்லு மாலதி.'
'சரியா கேக்கல.'
'எனக்கு கேக்குது சொல்லு.'
'ஹலோ..'
போன் கட்டானது.
அவள் குரலில் தெரிந்த லேசான பதட்டம் என்னை என்னவோ செய்தது. மீண்டும் கால் பண்ணி பார்த்தேன். நோ யூஸ்
அப்புறமாகப் பேசிக் கொள்ளலாம் என்று நான் என் கேபினில் சென்று உட்கார்ந்தேன். சிறிது நேரத்தில் மாலதியிடமிருந்து மெசேஜ் வந்தது.
'சிவாõ.. சுதா ஈஸ் நாட் வெல். கொஞ்சம் பெர்மிசன் போட்டு வர முடியுமா?'
'எனிதிங் சீரியஸ்?'
'நோ சிவா. ஷீ கால்டு மீ. லிட்டில் பீவர் வித் கோல்ட். பட் ஐ ஐஸ்ட் வாண்ட் டு சீ ஹர்.'
நான் சிறிது யோசித்து விட்டு ‘ஓகே ஐ வில் கம்’ என்று ரிப்ளை செய்தேன்.
ஆபீசில் இரண்டு மணி நேரத்தில் வருவதாக பெர்மிசன் சொல்லிவிட்டு மாலதியின் ஸ்கூலுக்கு சென்றேன். போகும் போதே லேசான தூறல் ஆரம்பித்து விட்டிருந்தது. மாலதி எனக்காக ஸ்கூலுக்கு வெளியில் பஸ் ஸ்டாப்பில் காத்திருந்தாள். இளம் பச்சை நிறை சேலையில் அழகாயிருந்தாள். முகத்தில் மட்டும் லேசான சோகம் தெரிந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்து வந்து வண்டியில் ஏறிக் கொண்டாள். லேசான தூறல் விழுந்ததால் சேலைத் தலைப்பால் தலையை மூடிக் கொண்டாள்.

நான் மெதுவாகவே வண்டியை ஓட்டினேன்.
'என்ன மாலதி. சுதா மிஸ்க்கு என்ன ஆச்சு?'
'ஒன்னுமில்ல. அவ நேத்திலருந்தே டல்லாத்தான் இருந்தா. இன்னக்கி காலைல மயக்கமா வந்துடுச்சாம். நல்ல பீவர்னு போன் பண்ணினா.'
'ஓ. மழைல எதுவும் நனைஞ்சிருப்பாங்க.'
'இன்னக்கிதான் இப்படி இருட்டிட்டு வருது. நேத்து அப்படி ஒன்னும் மழையே இல்லையே.'
'ம்ம்ம்'
'வீட்ல வேற யாரும் இல்லையாம். அவ ஹஸ்பன்ட் வெளியூர் போயிருக்காராம். பக்கத்து வீட்டு அம்மாதான் அவளுக்கு மெடிசின் வாங்கித் தந்துட்டு வேலைக்கு போனாங்கனு சொன்னா.'
'ஒ.'
'எனக்கு மனசே கேக்கல. கைக்குழந்தைய வேற வெச்சிகிட்டு இப்படி தனியா படுத்திட்டிருக்காளேன்னு சங்கடமா இருந்துச்சு. அதான் அரைநாள் லீவ் போட்டுட்டு கிளம்பினேன்.'
'ஏன் அவங்க அம்மா வரலையா?'
'இல்ல. அவங்களும் ஏதோ விசோ வீடுன்னு வெளியூர் போயிருக்காங்களாம். இவ காலைல போன் பண்ணி சொன்னதும் கிளம்பி ஈவினிங் வந்துடுறேன்னு சொன்னாங்களாம்.'
'ஓ.. பாவம்.'
மழை லேசாக வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. மழைத் துளிகள் பட் பட்டென்று என் முகத்தில் அறைந்தன. நான் வண்டியின் வேகத்தை இன்னும் குறைத்தேன்.
'மாலதி.. மழை ரொம்ப பெய்யுது. வெயிட் பண்ணி போலாமா?'
'ம்ம் ஓகே சிவா.'
நான் அருகில் இருந்த கடை முன் நிறுத்தினேன். கடை அடைத்திருந்தது. அதன் படிக்கட்டில் இருவரும் நின்றோம். ஒரு சிறுவனும் இரண்டு சிறுமிகளும் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களை அடுத்து வயதான மனிதர் ஒருவர் கடை வாசலில் படுத்திருந்தார். நான் நனைந்த தலையை கர்ச்சீப்பால் துடைத்தேன். மாலதி கைகளிலும் கழுத்திலும் இருந்த ஈரத்தை சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தாள். மழை நன்றாக வலுத்திருந்தது. சட் சட்டென்று சாலையில் விழுந்து நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தவர்கள் ஓடிச் சென்று மழை விழாத இடங்களில் ஓதுங்கினர்.
என்ன மாலதி இப்படி வந்து மாட்டிக்கிட்டோம்.'
'ஆமா சிவா.. இப்படி பேயும்னு நினைக்கவே இல்ல. எப்ப விடும்னு தெரியலையே.
வீடு இன்னும் ரொம்ப தூரமோ?'
'இல்ல இன்னும் ரெண்டு ஸ்டாப் தூரம்தான். நானே ஒரு தடவதான் வந்திருக்கேன். பட் அடையாளம் தெரியும்.'
'ம்ம். இப்போ என்ன செய்ய?'
'கொஞ்ச நேரம் பாப்போம். வேற என்ன செய்றது.'
'ம்ம்ம்'
அவளுடைய இளம் பச்சை நிற பிளவுஸ் பாதி நனைந்திருந்தது. அதன் வழியாக உள்ளே அணிந்திருந்த பிராவின் நிறத்தை கண்டுபிடிப்பது எனக்கு கடினமாயில்லை. நான் குறும்பான குரலில் அவளை சீண்டினேன்.
'கருப்புதான் எனக்கு பிடிச்ச கலரு..'
திரும்பிப் பார்த்த மாலதி நான் பிளவுசின் வழியாக பிராவைப் பார்ப்பதைப் பார்த்து முறைத்தாள். பின்னர் சேலையை தோளைச் சுற்றி இழுத்து மறைத்தாள். என் பார்வையைத் தவிர்த்து லேசான வெட்கத்துடன் சாலையைப் பார்த்தாள்.
அப்போது வண்டியில் தொப்பலாக நனைந்த ஓர் ஆணும் பெண்ணும் வண்டியை நிறுத்தி எங்கள் முன்னால் வந்து ஒதுங்கினர். இருவரையும் பார்த்தால் காதலர்கள் போலிருந்தது. அந்தப் பெண் இறுக்கமான மஞ்சள் நிற சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். அவள் ஆடை முழுவதும் நனைந்து உள்ளே அணிந்திருந்த உள்ளாடைகள் நன்கு தெரிந்தன. அவளும் கருப்பு பிரா அணிந்திருந்தாள்.
மாலதி லேசான குறும்புடன் என்னிடம் கிசுகிசுத்தாள்.
'இப்போ பாட வேண்டியதானே அந்தப் பாட்ட..'
'ஹாஹா..' (லேசாக சிரித்தேன்.)
அந்தப் பெண்ணின் உடை நனைந்து உடலோடு ஒட்டி பின்புற வனப்பை அப்பட்டமாக என் கண்களுக்கு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. நான் மாலதியை இன்னும் நெருங்கி நின்றேன்.

அவள் என்ன என்பது போல் என்னைப் பார்த்து விட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றாள். நாங்கள் இருவரும் கடையின் சுவரை ஒட்டி நின்றதால் எனக்கு லேசான துணிச்சல் பிறந்தது. என் கையை மாலதியின் இடுப்புக்கு கீழ் பக்கவாட்டு வனப்பில் உரசும் படி தொங்க விட்டேன். அவள் திரும்பி என்னருகில் நின்ற சிறுவர், சிறுமியைப் பார்த்தாள். பின்னர் என்னைப் பார்த்தாள். என் பார்வை ‘முன்னால்’ நின்ற பெண்ணின் ‘பின்னால்’ இருந்தது.
லேசான கோபத்துடன் முழங்கையால் என் வயிற்றில் இடித்தாள்.
'ஓய்ய்.. எங்க பாக்குற.. கொழுப்பா..?'
(நான் வழிந்தேன்.) 'என்ன மாலதி. ஒன்னுமில்லையே.'
'அய்ய்ய.. ரொம்ப வழியுது இந்தா தொடச்சுக்கோ.' (லேசான கோபத்துடனும் குறும்புடனும் சேலைத் தலைப்பை நீட்டினாள்.)
நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் குனிந்து கொண்டேன்.
(எனக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் லேசான அதட்டலுடன் சொன்னாள்.) 'ஏய்ய் பொறுக்கி.. கண்ணு அங்க இங்கனு அலையுறத பார்த்தேன்ன்.. கொன்னுடுவேன். ஒழுங்கா இரு.'
'ஏய்ய் முன்டம். நான் ஒன்னும் எங்கயும் பாக்கல.' (லேசாக வலது கைய மாலதியின் பின்னால் கொண்டு சென்று பட்டும்படாமல் பின்புறங்களை உரசினேன். அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த என் கையை யாரும் பார்க்க வாய்ப்பில்லை என்பது எனக்கு வசதியாயிருந்தது.)
'ஆமாமா.. அதான் பார்த்தேனே. அவ உடம்ப மேயுறத. அவளுக்காவது அறிவு வேணாம். இவ்வளவு மெல்லிசாவா போட்டுட்டு வெளில வருவாங்க. சே.'
'ஆமா. வெரி பேட்.'
'அய்ய இவரு ரொம்ப யோக்கியரு. கண்ணு அவ பின்னால நீளுது. கை என் பின்னால நீளுது.'
'உள்ள வேற ஒன்னு நீளுதுடி. அத விட்டுட்ட?'
'அய்ய்யோ..' (வெட்கத்துடன் தலையில் ஒரு கையால் லேசாக அடித்துக் கொண்டாள்.) 'நீ அடிதான் வாங்கப் போற.'