[RARAA]

நானும் என் மகளும் எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினோம். புவனா வீட்டை தாண்டிச் செல்லும்போது, என் மகள் தடுக்கி விழப் போக,

 

பாத்தும்மா… என்று அவளைப் பிடித்து தூக்கப் போன நான் புவனா வீட்டு ஜன்னல் கதவில் இடித்துவிட்டேன். 

புவனா ரூமில் லைட் எரிய அவள் கணவன் முருகன்,

 

யாரு…? என்றபடி எழ, 

நானும் மகளும் குனிந்து முட்டி போட்டு உட்கார்ந்தோம். அவன் எழுந்து வர, எங்களுக்கு மாட்டினால் என்ன பதில் சொல்வது என பயம் வந்தது.

 

உடனே நான் மியாவ்… மியாவ்… என பூனை போல கத்தினேன்.

 

உடனே என் மகளும் மியாவ்… மியாவ்… என எதிர் குரல் கொடுத்தாள்.

 

நான் மீண்டும் மியாவ்… மியாவ்… என கத்தினேன்.

 

ரூம் உள்ளே புவனாவின் குரல் கேட்டது.

 

என்னங்க... ஏதோ பூனைங்க கத்துதுங்க… நீங்க வாங்க… வந்து படுங்க… என்று சொல்ல,

 

இருடி… தனியா இருக்க பயந்துனாலதான ஏற்கனவே ஏகபட்ட பிரட்சனை… என்னனு பாத்திடுறன்...

 

ஒன்னும் பாக்க வேணாம்… உங்கம்மாவ வாய மூடிட்டு இருக்க சொல்லு… எல்லா பிரட்சனையும் சரியாயிடும்…

 

எங்கம்மாவ இழுக்காம தூங்கமாட்டியே… தள்ளிப் படு…

 

முருகன் கட்டிலில் படுக்கும் சத்தம் கேட்டவுடன்தான் எனக்கு மூச்சு வந்தது. நானும் மகளும் எழுந்து வேகாமாக எங்கள் வீட்டிற்கு சென்றோம்.

 

கவிதா சுத்தம் செய்து கொண்டு பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வர, ஹாலில் படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் மாமனாரிடம் ஏதோ அசைவு தெரிந்தது. அவள் அவர் அருகில் சென்று பார்க்க, விக்கித்து நின்றாள். மாமனார் வலது கை வேட்டி மீது 

 

அவர் சுன்னியை பிடித்து பிசைந்தபடி,

 

போதும் விடும்மா கவிதா… கவிதா விடும்மா… என்று கனவில் முனுகிக் கொண்டிருந்தார்.